บทที่ 173 สั่งเปี่ยว ทำไมมนุษย์คนนั้นถึงเรียกแกว่าเจ้าเมี๊ยวล่ะ?

ความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากภายในสู่ภายนอก ทำให้บุคลิกภาพของเจียงหย่วนเปลี่ยนไปในทางที่ดูภูมิฐานยิ่งขึ้น ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ย่อมไม่อาจเล็ดลอดสายตาของเจี้ยนม่งหลิงที่อยู่ข้างกายไปได้ นางจึงเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย "ศิษย์พี่คะ ดูเหมือนท่านจะมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปนะคะ"

เจียงหย่วนที่ดึงสติกลับมาได้หันไปยิ้มให้นาง ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ ของนางอย่างเคยชินพลางถามกลับ "หืม? เปลี่ยนไปตรงไหนหรือครับ?"

เมื่อได้รับการลูบหัวจากศิษย์พี่ มุมปากของเจี้ยนม่งหลิงก็ยกยิ้มขึ้นประดุจแมวเหมียวที่กำลังเคลิบเคลิ้ม ทว่านางก็ไม่ลืมที่จะตอบคำถาม "ก็คือ... ลูกรู้สึกว่าในตัวศิษย์พี่มีบางอย่างที่ทำให้ลูกรู้สึกอยากจะเชื่อใจและพึ่งพิงน่ะค่ะ~"

"อย่างนั้นหรือ" เจียงหย่วนไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เขาเพียงลูบหัวนางต่ออีกเล็กน้อยก่อนจะละมือกลับมามองดูพี่น้องตระกูลฟู่ที่กำลังทำงานง่วนอยู่ แววตาของเขาเริ่มลุ่มลึกและยากจะหยั่งถึง

อีกด้านหนึ่ง เจี้ยนหรงยวนกำลังพาสมาชิกของสำนักเขาภูตกระบี่ออกเสาะหาวาสนาของพวกเขา ทว่าความจริงแล้ว แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงดูเจ้าสำราญและกะล่อนปลิ้นปล้อนอยู่เสมอ แต่ภายในใจเขากลับเอาแต่ครุ่นคิดถึงเด็กสาวที่อยู่ข้างกายเจ้าแห่งสายฟ้าคนนั้น เพราะรูปลักษณ์ของเด็กสาวคนนั้นทำให้เขารู้สึกคุ้นหน้าอย่างประหลาด ทว่ากลับนึกไม่ออกว่าเป็นใคร ทว่าเรื่องนี้เขาไม่ได้คิดจะปล่อยผ่านไปเพียงเพราะนึกไม่ออก เขาตั้งใจว่าหลังจากกลับไปจะใช้เส้นสายที่มีสืบหาชื่อของเด็กสาวคนนี้ให้ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น เจี้ยนหรงยวนจึงหันมาให้ความสนใจกับการสำรวจพื้นที่ตรงหน้าต่อไป