บทที่ 172 ผู้กอบกู้คนนี้ เขาจะเป็นให้ได้เลย!

เมื่อได้รับการตอบสนองจากระบบ เจียงหย่วนก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา หลังจากที่เขาตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่ามลพิษปริศนานั้นไม่ปรากฏออกมาอีก เขาจึงค่อยๆ เก็บงำพละกำลังของตนกลับคืนสู่ภายใน เจียงหย่วนปรายตามองความวุ่นวายโกลาหลรอบกายครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตาแล้วเดินกลับไปยังทิศทางเดิมพร้อมกับอุ้มยัยจิ้งจอกสีชมพูที่กำลังหลับใหลเพื่อบำเพ็ญเพียรไว้อย่างทะนุถนอม

ในระหว่างนั้น น้ำเสียงของมังกรสาวฝาแฝดก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย ส่วนใหญ่พวกนางจะสนทนากันเรื่องความอาฆาตและมลพิษที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันนั้น เพราะมลพิษเหล่านี้นี่เอง ที่เป็นสาเหตุทำให้เผ่ามังกรเทพบรรพกาลสีครามต้องเหลือเพียงพวกนางแค่สองพี่น้อง ความแค้นในครั้งนี้ ย่อมลึกซึ้งไม่ต่างจากความแค้นที่ถูกล้างบางทั้งเผ่าพันธุ์!

ทว่าพวกนางกลับมีความรู้เกี่ยวกับความอาฆาตเหล่านี้น้อยยิ่งนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจียงหย่วนเลย สิ่งที่เขารับรู้ในยามนี้มีเพียงอย่างเดียว คือระบบคือวิธีการดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดของเจตจำนงสูงสุดแห่งโลกใบนี้ ทว่าทำไมถึงต้องเลือกเขา... อืม... พอนึกถึงอนาคตที่ แสนจะสดใสและโชกโชน ของตนเอง นั่นอาจจะเป็นหนึ่งในสาเหตุหลักก็ได้ เพราะใช่ว่าทุกคนจะมี อนาคต เช่นนี้ได้เสียเมื่อไหร่

เมื่อคิดได้ดังนี้ ก็นับว่าเขากับเจตจำนงสูงสุดต่างก็ได้รับผลประโยชน์ร่วมกัน อาศัยระบบนี้ เขาจะสามารถหลีกเลี่ยงเหล่าพันธนาการแห่งบุพเพสันนิวาสที่วุ่นวาย และยังได้รับวาสนาในการเติบโตจากสิ่งเหล่านั้นด้วย ส่วนระบบจะได้รับสิ่งใดจากตัวเขา ตามที่เจียงหย่วนคาดการณ์ไว้น่าจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความอาฆาตเหล่านั้น แต่รายละเอียดที่ชัดเจนเขายังไม่อาจทราบได้

กระนั้นเขาก็ไม่อาจเป็นฝ่ายเริ่มออกตามหาความจริงก่อนได้ เพราะเจียงหย่วนนั้นรู้จักตนเองดี ภารกิจเร่งด่วนในยามนี้ คือการรีบเร่งยกระดับตบะบำเพ็ญของตนเองให้สูงขึ้น เมื่อมีพละกำลังเพียงพอที่จะปกป้องตนเองได้แล้ว ค่อยมาสนทนาเรื่องความอาฆาตที่ส่งผลกระทบต่อเจตจำนงสูงสุดกัน หลังจากคิดได้ทะลุปรุโปร่ง เจียงหย่วนก็ส่งกระแสจิตบอกกล่าวแก่มังกรสาวฝาแฝด