บทที่ 171 ใช้สายฟ้าทลายความมืดมิด!

เป้าหมายของเจียงหย่วนตั้งแต่ต้นจนจบหาใช่คนพวกนี้ไม่ เขาจึงปล่อยให้พวกที่เหลือหลบหนีไปตามใจชอบ ส่วนเรื่องที่ว่าจะต้องขุดรากถอนโคนเพื่อปิดปากหรือไม่นั้น ในเมื่อสัตว์อสูรเป็นผู้ลงมือสังหาร แล้วมันจะมาเกี่ยวข้องกับเขาได้อย่างไร? ไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด

เมื่อการโจมตีครั้งแรกพลาดเป้า เจียงหย่วนย่อมไม่คิดล้มเลิก เขาควบคุมหุ่นพยนต์สัตว์อสูรให้ขยายปากออก พลังวิญญาณอันแกร่งกล้าเริ่มควบแน่นอยู่ภายในช่องปาก ใช้เวลาไม่ถึงอึดใจก็เสร็จสมบูรณ์ ก่อนจะพ่นสายพลังพุ่งตรงไปยังจวินลั่วเซียวอย่างรุนแรง การโจมตีครั้งนี้รวดเร็วเกินกว่าจะหลบพ้น จวินลั่วเซียวทำได้เพียงยืนอยู่กับที่รอรับความตาย

ทว่าในวินาทีนั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งก็โผล่มาข้างกายนางและผลักนางออกไป ในเสี้ยววินาทีนั้น จวินลั่วเซียวเห็นชัดเจนว่าใครคือผู้ที่สละชีวิตช่วยนาง เขาคือ หลินหย่วน สุนัขรับใช้ผู้ภักดีของนางนั่นเอง ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยคำใด การโจมตีที่เปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณมหาศาลก็กลืนกินร่างของเขาจนหมดสิ้น

เมื่อร่างของนางกระแทกลงกับพื้น นางรีบเงยหน้าขึ้นหวังจะมองหาหลินหย่วนผู้ช่วยชีวิต ทว่าสิ่งที่เห็นกลับมีเพียงเถ้าถ่านสีขาวโพลนที่ลอยล่อง บนใบหน้าของนางปรากฏรอยเศร้าสลดเพียงวูบหนึ่ง ก่อนจะเลือนหายไป นางฝืนกายลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งหนีไปอีกทางอย่างสุดชีวิต เจียงหย่วนที่เฝ้ามองเหตุการณ์อย่างสงบนิ่ง พลันบังเกิดประโยคหนึ่งขึ้นในใจว่า "สุนัขรับใช้สุดท้ายมักจบไม่สวย"

จากนั้นเขาจึงควบคุมหุ่นพยนต์สัตว์อสูรให้ไล่ตามจวินลั่วเซียวไปติดๆ หุ่นพยนต์สัตว์อสูรอ้าปากขึ้นอีกครั้ง พ่นพลังวิญญาณเข้าใส่เป้าหมายที่กำลังหลบหนี จวินลั่วเซียวสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอันร้ายแรงจากด้านหลัง นางจึงตะโกนขอความช่วยเหลือจากลั่วหมิงที่วิ่งอยู่ข้างหน้าตามสัญชาตญาณ "ช่วยข้าด้วย! พี่ลั่ว!"