บทที่ 170 เหล่าสุนัขรับใช้ผู้ภักดีหาได้เลือนหายไป เพียงแต่ย้ายเป้าหมายเท่านั้น

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจ้าอสูรหมาป่าก็ไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าไปยังอาณาเขตของสัตว์อสูรตัวอื่นทันที ส่วนเจ้าแมวเหมียวตัวยักษ์ที่หาได้รู้ไม่ว่าภัยพิบัติกำลังจะมาเยือน กำลังมุ่งหน้าไปยังถิ่นของศัตรูคู่อาฆาตรายต่อไปด้วยอารมณ์สุนทรีย์ เจี้ยนม่งหลิงที่นั่งอยู่บนหลังของมันสังเกตเห็นว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาศิษย์พี่ของนางดูจะใจลอยอยู่บ่อยครั้ง นางจึงเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย "ศิษย์พี่ท่านกำลังคิดอะไรอยู่หรือคะ? ทำไมดูใจลอยจัง?"

เจียงหย่วนดึงสติกลับมา ยื่นมือไปลูบศีรษะศิษย์น้องเล็กอย่างคุ้นเคยพลางยิ้มตอบ "ไม่มีอะไรหรอก แค่กำลังคิดเรื่องสัพเพเหระนิดหน่อยน่ะ”

“อ้อค่ะ" เมื่อเห็นศิษย์พี่ไม่ต้องการพูด เจี้ยนม่งหลิงก็วางตัวดีโดยไม่ซักไซ้ต่อ

ความจริงแล้ว ตั้งแต่ได้พบกับ จวินลั่วเซียว ยอดเยาวชนแห่งตระกูลจวิน ความสนใจของเขาก็พุ่งไปที่ทางนั้นตลอดเวลา อาศัยความรู้ที่สั่งสมมาอย่างโชกโชนจากชาติก่อน ในยามว่างเขาจึงได้ประดิษฐ์ของเล่นชิ้นเล็กๆ ผ่านศาสตร์แห่งวิชาหล่อหลอมและวิชาเชิดหุ่น นั่นคือ หุ่นพยนต์แมลง สื่อสารที่มีขนาดเล็กเพียงปลายนิ้วก้อย แต่มันสามารถอำพรางกายและกลิ่นอายได้มิดชิด ทั้งยังส่งต่อภาพและเสียงกลับมาให้เขาได้

อาศัยเจ้าตัวเล็กเหล่านี้ เจียงหย่วนจึงสามารถลอบดักฟังการสนทนาระหว่างจวินลั่วเซียว ลั่วหมิง และหลินหย่วนตัวตายตัวแทนคนนั้นได้อย่างแม่นยำภายในระยะทางที่กำหนด เจียงหย่วนผู้จดจำบันทึกระบบของจวินลั่วเซียวได้ขึ้นใจ สังเกตเห็นว่า แสงจันทร์ในใจ หรือชายในดวงใจของนางที่เดิมไม่ควรปรากฏตัวในตอนนี้ กลับโผล่ออกมาอย่างกะทันหัน ปัญญาญาณอันเฉียบแหลมของเขาจับกลิ่นอายของความไม่ชอบมาพากลได้อย่างแม่นยำ