บทที่ 169 นี่เป็นเพราะความเจ็บปวดของข้า อยู่เหนือพวกเจ้าอย่างไรเล่า!

ในมุมมองของฟู่ม่อ แม้จะเป็นนางที่ไหว้วานให้เจียงหย่วนเป็นคนชิงมันมา ทว่าสิทธิ์ในการครอบครองทรัพยากรระดับห้าต้นนี้ย่อมต้องเป็นของเขา นางจึงเอ่ยถามเขาตามมารยาทว่าควรจะจัดการกับสมุนไพรวิญญาณนี้อย่างไรดี

เจียงหย่วนที่กำลังหยอกล้อกับแมวเหมียวตัวยักษ์อย่างเป็นมิตร ตอบกลับโดยไม่หันมามอง "จัดการตามวิธีที่ท่านว่าได้เลยครับ ถึงตอนนั้นค่อยแบ่งหินวิญญาณออกเป็นสี่ส่วนเท่าๆ กัน”

“อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นของที่พวกเราช่วยกันหาจนพบ"

เจียงหย่วนไม่รังเกียจที่จะรักษาความสัมพันธ์อันบริสุทธิ์เยี่ยงมิตรแท้กับพี่น้องตระกูลฟู่เอาไว้ อีกอย่าง สมุนไพรวิญญาณระดับห้าต้นนี้ไม่ได้มีประโยชน์ต่อเขาเลยแม้แต่น้อย ต่อให้จะนำไปให้ศิษย์น้องเล็กของตนใช้งาน สู้เขาลงมือปรุงโอสถวิเศษขึ้นมาเองสักเม็ดยังจะง่ายเสียกว่า เมื่อฟู่ม่อรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายปฏิบัติต่อพวกนางอย่างมิตรแท้ นางจึงไม่ทำตัวเรื่องมาก นางพยักหน้าตอบรับอย่างเด็ดเดี่ยว "ตกลงค่ะ ไว้ตอนที่พวกเราออกจากแดนลับแล้วค่อยจัดการเรื่องนี้กัน"

ในขณะที่กำลังสนทนา นางสังเกตเห็นฟู่เซวียนน้องชายจอมบื้อของตนเดินเข้าไปหาเจียงหย่วนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความสงสัย "สหาย นายตั้งใจจะทำอะไรกับสัตว์อสูรตัวนี้งั้นเหรอ?"