บทที่ 168 แมวเหมียวตัวยักษ์

สัมผัสวิญญาณอันแข็งแกร่งของเจียงหย่วนสามารถจับสัญญาณของนักบำเพ็ญเพียรที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ได้อย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา และไม่ได้มาเพียงคนเดียว ทว่ามีอย่างน้อยเจ็ดถึงแปดคน ที่สำคัญที่สุดคือ กลิ่นอายพลังวิญญาณเหล่านั้นค่อนข้างคุ้นเคย หากเขาจำไม่ผิด น่าจะเป็นเหล่านักบำเพ็ญเพียรสายกระบี่จากสำนักเขาภูตกระบี่กลุ่มนั้น

พูดตามตรง เขาสงสัยนักว่าเจี้ยนหรงยวนผู้นี้มีความเกี่ยวข้องอย่างไรกับศิษย์น้องเล็กของเขา หรือจะพูดให้ถูกคือแซ่ของทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันอย่างไร คงไม่ใช่พล็อตเรื่องประเภทกิ่งก้านหลักรุ่งเรืองทว่ากิ่งก้านสาขากลับตกอับหรอกนะ? หรือว่าศิษย์น้องเล็กของเขาจะเป็น ตัวเอก หรือจะเป็น ตัวเอกในนิยายสายสตรีผู้ยิ่งใหญ่ กันแน่? คำตอบของคำถามเหล่านี้เจียงหย่วนไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เขาหาทางทำความเข้าใจให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

อืม ไว้มีเวลาคงต้องไปถามซือจุนดูเสียหน่อย เผื่อจะได้รับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับสำนักเขาภูตกระบี่จากท่านบ้าง ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด เจียงหย่วนก็ได้บอกเล่าสถานการณ์ของผู้ที่กำลังมาถึงให้ทุกคนทราบ เมื่อได้ยินว่าเป็นนักบำเพ็ญเพียรสายกระบี่จากสำนักเขาภูตกระบี่ แววตาของฟู่ม่อก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่นางไม่ได้นำผู้คุ้มกันติดตัวออกมาสำรวจแดนลับด้วย และกว่าจะพบทรัพยากรชั้นยอดระดับนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย นางไม่มีความคิดที่จะยกมันให้ใครอย่างง่ายดายแน่นอน! ฟู่ม่อจึงเอ่ยกับเจียงหย่วนที่อยู่ข้างกายเสียงเบา "คุณชายเจียง ท่านพอจะช่วยชิงหญ้าพิทักษ์วิญญาณระดับห้าต้นนั้นมาได้หรือไม่คะ?"

"หืม? ท่านต้องการมันมากเลยหรือ?”