บทที่ 167 น้องสาวเหตุใดถึงมุทะลุเช่นนี้?

สภาพแวดล้อมภายในแดนลับนั้นมีความแตกต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับว่ายามที่มิตินั้นแยกตัวออกมาจะมีลักษณะเช่นไร ตัวอย่างเช่นในครั้งนี้ สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของทุกคนไม่ใช่ผืนป่าหรือถ้ำวิญญาณ ทว่ากลับเป็นซากปรักหักพังของนครโบราณที่สาบสูญ มันคือนครโบราณที่มีขนาดใหญ่โตมหาศาลอย่างยิ่ง! แม้ว่าหลายแห่งจะหลงเหลือเพียงเศษอิฐหักพังและกำแพงที่ทลายลงมา ทว่าก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่เกรียงไกรในอดีตของมัน

เหล่านักบำเพ็ญเพียรจากสำนักเขาภูตกระบี่เมื่อก้าวเข้ามาด้านใน ก็ไม่รอช้ารีบมุ่งหน้าออกสำรวจทันที เจียงหย่วนปรายตามองพวกเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งกระแสจิตถามฟู่ม่อที่อยู่ข้างกาย "จากนี้จะเอายังไงต่อ? จะไปกันเป็นกลุ่มใหญ่ หรือว่าจะแยกกลุ่มกันสำรวจ?"

พูดกันตามตรง เขาปรารถนาที่จะพาศิษย์น้องเล็กของตนแยกออกไปหาประสบการณ์เพียงลำพัง เพื่อให้นางได้ขัดเกลาฝีมืออย่างเต็มที่ เพราะหากสำรวจกันเป็นกลุ่มใหญ่ โดยเฉพาะต่อหน้าคุณหนูใหญ่ตระกูลฟู่เช่นนี้ พวกประจบสอพลอทั้งหลายย่อมต้องขยันขันแข็งเป็นพิเศษ พอเห็นสัตว์อสูรก็คงกรูกันเข้าไปรุมสังหารจนหมด หากเป็นเช่นนั้น เขาจะพาศิษย์น้องมาที่นี่เพื่ออะไร? สู้ไปไล่บี้พวกนักบำเพ็ญเพียรสายมารข้างนอกยังจะดีเสียกว่า

ฟู่ม่อที่มองแผนการของเขาออก จึงตอบรับตามความประสงค์ของเขา "หากคุณชายเจียงปรารถนาจะแยกกันสำรวจ ย่อมไม่มีปัญหาค่ะ”

“ทว่า จะพอเป็นไปได้ไหมคะหากข้ากับน้องชายจะขอร่วมทางไปกับท่านด้วย?"