บทที่ 166 เล็กๆ ก็น่ารักดีเหมือนกัน

ในมุมมองของเขา เป็นเพราะการปรากฏตัวของเจ้าหมอนี่แท้ๆ ที่ทำให้จวินลั่วเซียวดูเหม่อลอยเสียศูนย์ มองปราดเดียวก็รู้ว่านางกำลังถูกดึงดูดเข้าให้แล้ว! หลินหย่วนมีความคิดเช่นนี้ ย่อมเป็นเพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาได้พบกับจวินลั่วเซียว เขาก็สัมผัสได้ว่าหัวใจของตนเองเต้นระรัวอย่างรุนแรง สถานการณ์เช่นนี้ทำให้เขาตระหนักว่า ตนเองตกหลุมรักดรุณีน้อยผู้นี้เข้าให้แล้วแบบรักแรกพบ ดังนั้นเมื่อเห็นยอดดวงใจของตนมองบุรุษอื่นอย่างหลงใหลเช่นนั้น คนที่ไม่ได้มีใจคอกว้างขวางอย่างเขาย่อมต้องบังเกิดความอิจฉาริษยาต่อเจียงหย่วนเป็นธรรมดา

ฝ่ายเจียงหย่วนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ทำเพียงกวาดสายตามองเหล่าคนหนุ่มสาวโดยรอบ เมื่อยืนยันได้ว่าไม่มี "เป้าหมายที่จีบได้" คนอื่นอยู่อีก เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างไรเสียเขาก็ยากจะจินตนาการว่า หาก "บทละคร" ของเป้าหมายสองคนมาพัวพันกันเข้า ผลลัพธ์มันจะวุ่นวายขนาดไหน ทว่าพูดตามตรง ยามนี้เจียงหย่วนมีความคิดที่อาจหาญอย่างยิ่งผุดขึ้นมาในใจ นั่นคือการลองหาโอกาสจัดการจวินลั่วเซียวผู้นี้เสีย เพราะจนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยกำจัด "เป้าหมายที่จีบได้" อย่างจริงจังเลยสักคน เขาอยากจะรู้ว่า หากเขาลงมือสังหารเป้าหมายเหล่านี้ด้วยตนเอง จะเกิดผลกระทบด้านลบที่ร้ายแรงเพียงใด คำตอบของคำถามนี้ เขาช่างสงสัยนัก

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด ฟู่ม่อที่อยู่ข้างกายเมื่อเห็นฝูงชนตื่นเต้นกันถึงเพียงนั้นก็นิ่งเงียบไม่ได้เอ่ยแทรก ส่วนฟู่เซวียนน้องชายของนาง ทันทีที่เห็นเจียงหย่วน เขาก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาพลางกอดคอทักทายอย่างร่าเริง "สหาย! ไม่ได้พบกันเสียนาน! ข้านี่เฝ้ารอวันนี้มาตลอดเลยนะ!" เมื่อเผชิญหน้ากับคุณชายใหญ่ตระกูลฟู่ที่เรียกเขาว่าสหายคำก็สหายสองคำ เจียงหย่วนที่ดึงสติกลับมาได้ก็ยิ้มตอบกลับไป "ไม่ได้เจอกันพักใหญ่ ได้ตั้งใจฝึกฝนบ้างหรือเปล่า?"

เมื่อได้รับฟัง ฟู่เซวียนก็ตบอกตนเองพลางเอ่ยอย่างฮึกเหิม "เมื่อก่อนน่ะแค่ข้าไม่อยากฝึกเฉยๆ แต่ตอนนี้ข้าไม่ใช่ฟู่เซวียนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!" ต่อเรื่องนี้ เจียงหย่วนที่สัมผัสได้ว่าระดับตบะของอีกฝ่ายบรรลุถึงขอบเขตหลอมรวมจิตวิญญาณขั้นที่หกแล้ว ก็พยักหน้ายอมรับ ครั้งก่อนที่เจอกันยังอยู่ขั้นที่ห้า ผ่านไปเดือนครึ่งเลื่อนขึ้นมาได้หนึ่งขั้น ก็นับว่าพยายามมาไม่น้อยทีเดียว เจียงหย่วนไม่เอามาตรฐานของตนเองไปวัดกับผู้อื่น เพราะสถานการณ์ของเขานั้นพิเศษเกินไปจนไม่มีใครสามารถลอกเลียนแบบได้

ส่วนเจี้ยนม่งหลิงที่อยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นศิษย์พี่รองของตนมีชื่อเสียงโด่งดังเพียงนี้ นางก็รู้สึกภาคภูมิใจไปด้วยจนเผลอยืดอกที่ยังคงเป็นความหวังในอนาคตขึ้นมาอย่างลืมตัว พูดได้เพียงว่า เล็กๆ ก็น่ารักดีเหมือนกัน ในตอนนั้นเอง คนอื่นๆ ก็เริ่มสังเกตเห็นการดำรงอยู่ของนาง ทันทีที่ได้ยินว่าเด็กสาวผู้นี้คือศิษย์น้องเล็กของเจ้าแห่งสายฟ้า แววตาของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที ต้องรู้ก่อนว่าทั้งเซียนกระบี่ไผ่และเจ้าแห่งสายฟ้าต่างก็ใช้พละกำลังพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าสำนักของพวกเขาไม่มีใครที่เป็นตะเกียงขาดน้ำมัน และในฐานะศิษย์น้องเล็กของทั้งสอง ย่อมต้องมีจุดเด่นที่ไม่ธรรมดาแน่นอน!