บทที่ 175 ตระกูลเจี้ยน

ช่วงเวลาที่เหลือในแดนลับ เจียงหย่วนทุ่มเทไปกับการเสาะหาสัตว์อสูรที่มีระดับตบะไม่ต่ำกว่าศิษย์น้องเล็กของตน เขาพานางไปเข้าปะทะและต่อสู้กับอสูรเหล่านั้นเพื่อให้ดวงวิญญาณแห่งการต่อสู้ของนางเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว และศิษย์น้องเล็กก็หาได้ทำให้เขาผิดหวังไม่ นางก้าวเดินบนมรรคาแห่งกระบี่ได้อย่างรวดเร็วและมั่นคงยิ่งนัก

ยามที่นางหยิบกระบี่ขึ้นมา กลิ่นอายรอบกายจะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน นางจะกลายเป็นยอดฝีมือที่เด็ดขาดในการสังหาร ไม่รู้จักคำว่ายั้งมือ และเย็นชาประดุจเครื่องจักรสังหารที่น่าหวาดหวั่น ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร นักบำเพ็ญที่มีนิสัยเช่นนี้มักจะก้าวไปได้ไกลกว่าผู้อื่น ทว่ามักจะไปไม่ถึงจุดสูงสุดของมรรคาธรรม แต่ถ้าหากมีเขาคอยอยู่เคียงข้าง เรื่องย่อมแตกต่างออกไป

เจียงหย่วนมองดูศิษย์น้องเล็กที่สามารถสยบสัตว์อสูรขอบเขตหลอมรวมจิตวิญญาณขั้นที่เก้าได้เพียงลำพังชนิดที่เรียกได้ว่าเป็นการบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียว เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่า ความแค้นเคืองใดๆ ที่สำนักอาจจะเคยก่อไว้ ต่อให้มันมาตกอยู่ที่ตัวศิษย์น้องเล็ก นางย่อมสามารถสยบมันได้โดยไม่ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนแม้เพียงนิด ฝ่ายฟู่ม่อที่อยู่ข้างกายเขาก็รู้สึกตกตะลึงไม่แพ้กัน ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา นางได้เห็นเจี้ยนม่งหลิงเติบโตขึ้นกับตาตนเอง จนรับรู้ได้ว่าดาวรุ่งดวงใหม่ที่น่าหวาดหวั่นได้ถือกำเนิดขึ้นอีกดวงแล้ว ส่วนฟู่เซวียนน้องชายของนางนั้นคิดอะไรที่เรียบง่ายกว่ามาก ในหัวของเขามีแต่คำว่า "ต่อสู้! สะใจนัก!"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด เจี้ยนม่งหลิงที่จัดการสัตว์อสูรเป้าหมายเรียบร้อยแล้วก็เก็บกระบี่เข้าฝัก และทันทีที่นางทำเช่นนั้น กลิ่นอายรอบกายก็สลับสับเปลี่ยนในชั่วพริบตา นางกลับมาเป็นเด็กสาวที่ดูไม่มีพิษมีภัย น่าสงสาร อ่อนแอ และไร้ที่พึ่ง ทว่ากลับกินจุเป็นพิเศษ ใช่แล้ว นางกินจุมาก!

ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา เจียงหย่วนได้ประจักษ์ถึงกระเพาะที่ตะกละตะกลามประดุจสัตว์อสูรเฒ่าจอมเขมือบของศิษย์น้องเล็ก หากไม่ใช่เพราะนางบรรลุตบะถึงขอบเขตหลอมรวมจิตวิญญาณ ซึ่งสามารถงดเว้นการบริโภคอาหารทางโลกได้แล้วล่ะก็ เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะต้องหาอะไรมาเติมเต็มความหิวโหยของนางได้หมด ตามที่ศิษย์น้องอธิบาย นางบอกว่ายามที่นางกินอาหารที่เปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณอันเข้มข้น นางสามารถเปลี่ยนพลังเหล่านั้นให้กลายเป็นปราณวิญญาณของตนเองได้อย่างมีประสิทธิภาพ เรียกได้ว่าไม่มีการสูญเสียพลังงานเลยแม้แต่นิดเดียว