บทที่ 176 เจ้าหัวมันฝรั่งตัวน้อย

ทว่าความจริงจะเป็นเช่นไรนั้น เจียงหย่วนก็ไม่อาจทราบได้ หากไปเอ่ยถามศิษย์น้องเล็ก บางทีนางอาจจะมึนงงยิ่งกว่าเขาเสียอีก แต่ถ้าหากเป็นไปตามที่เขาคาดคิดไว้จริงๆ ในกรณีที่ศิษย์น้องไม่ได้เดินตามเส้นทางเดิมในอนาคต นางคงจะกลายเป็น ตัวเอก ในนิยายสายสตรีผู้ยิ่งใหญ่ เป็นแน่ ด้วยพรสวรรค์และปัญญาญาณที่สูงส่งจนน่าตกใจ ผสมผสานกับกายาเซียนที่เปี่ยมไปด้วยความหวังในอนาคต

เมื่อวางรากฐานเหล่านี้ลงบนพื้นเพเบื้องหลังของตระกูล รวมถึงอุปสรรคที่นางต้องเผชิญ ยามนั้นเนื้อเรื่องคงหนีไม่พ้นการที่ศิษย์น้องเล็กออกไปไล่บี้ศัตรูคู่อาฆาตจนราบพณาสูร จากนั้นก็บรรลุความเป็นเซียนอย่างสง่างาม พร้อมกับตบแต่งสวามีรูปงามเข้าบ้าน แล้วก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต! นี่แหละคือรสชาติของนิยายสายสตรีผู้ยิ่งใหญ่ ส่วนจะจริงแท้แค่ไหนนั้น เจียงหย่วนก็ได้แต่เฝ้ารอชม

ทว่าเจียงหย่วนผู้ไม่เคยฉุกคิดเลยว่า หากเนื้อเรื่องดำเนินไปตามขั้นตอนที่ว่า ตัวเขาเองนี่แหละที่จะต้องกลายเป็น สวามีรูปงาม ผู้นั้น กำลังนึกจินตนาการถึงพล็อตเรื่องอื่นๆ อย่างออกรสออกชาติ เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ฟู่ม่อก็เดินเข้ามาหา พร้อมกับส่งมอบแหวนมิติสองวงให้แก่เจียงหย่วนและเจี้ยนม่งหลิง เจี้ยนม่งหลิงยังคงมีความเป็นเด็กอยู่มาก ยามที่นางเห็นหินวิญญาณกองพะเนินเทินทึกประดุจภูเขาอยู่ภายในแหวนมิติ นางก็ไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้เลย นางเอ่ยถามศิษย์พี่ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความตกตะลึง

"ศิษย์... ศิษย์พี่คะ! ในแหวนมิตินี้มีหินวิญญาณเยอะแยะไปหมดเลยค่ะ!”

“หากลูกมองไม่ผิด อย่างน้อยๆ ต้องมีหินวิญญาณระดับสูงนับหมื่นก้อนเลยนะคะ!" เจียงหย่วนที่มีปฏิกิริยาเรียบเฉยยิ้มตอบกลับไปว่า "อืม ทั้งหมดนั่นเป็นของเจ้านะ เก็บไว้เถิด”