บทที่ 177 คุณพระช่วย! หลิวหรูเยียน! จักรพรรดินีหลิว!

ทว่าในวินาทีนั้นเอง รูปลักษณ์ของใครคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำเอาเขาถึงกับนิ่งอึ้งไป เจี้ยนเหวินซิงสังเกตเห็นปฏิกิริยาของบุตรชายคนโต จึงปรายตามองด้วยความสงสัยก่อนจะเอ่ยถาม

"ยวนเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป? ยังมีธุระอะไรอีกหรือเปล่า?" น้ำเสียงของบิดาดึงสติเจี้ยนหรงยวนให้กลับคืนมา เขาเอ่ยตอบด้วยสีหน้าท่าทางที่ซับซ้อน

"ท่านพ่อครับ ลูกคิดว่าลูกน่าจะพบลูกสาว หรือไม่ก็หลานสาวของท่านอาหญิงเข้าแล้วครับ" ประโยคนี้ทำเอาความคิดของเจี้ยนเหวินซิงถูกดึงกลับไปยังอดีตในทันที เขานึกถึงเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่เคยเดินเตาะแตะตามหลังเขาพลางเรียก "ท่านพี่" คำก็ท่านพี่สองคำ ในไม่ช้า ความทรงจำที่ถูกปิดตายไว้ก็ค่อยๆ เปิดออก ทำให้เขานึกถึงเรื่องราวในวันวาน

เจี้ยนเหวินซิงเกิดมาในฐานะว่าที่ผู้นำตระกูลรุ่นถัดไป เขาต้องแบกรับความกดดันมหาศาลมาตั้งแต่ต้น ทว่ายังนับว่าโชคดีที่เขามีน้องสาวคนหนึ่งที่สนิทสนมกับเขามาก ยามที่อยู่กับน้องสาว เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความเป็นมนุษย์และผ่อนคลายลงได้ ทว่ากาลเวลาผันผ่าน ทั้งเขาและน้องสาวต่างก็เติบโตขึ้นจนถึงวัยที่ต้องออกเรือน ตัวเขาที่เป็นว่าที่ผู้นำตระกูลนั้นยังพอทำใจได้และไม่ต้องรีบร้อนนัก แต่น้องสาวที่มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรเพียงระดับธรรมดาสามัญ กลับต้องถูกบังคับให้เสียสละเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล

น้องสาวที่มีนิสัยร่าเริงและโหยหาอิสระมาตั้งแต่เด็ก ย่อมไม่มีทางยอมรับการคลุมถุงชนตามคำสั่งของบิดามารดา นางจึงหายตัวไปเป็นเวลานานแสนนาน จนกระทั่งได้พบกันอีกครั้งในอีกหลายสิบปีต่อมา ในวันที่พบกัน เจี้ยนเหวินซิงพบว่าน้องสาวของเขาที่ถูกตามจนเจอได้แต่งงานมีสามีไปเสียแล้ว คู่ชีวิตของนางเป็นเพียงนักบำเพ็ญเพียรธรรมดาๆ คนหนึ่ง และทั้งคู่ยังมีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคน