บทที่ 178 หากสวรรค์ไม่ให้หลิวหรูเยียนจุติมา มรรคาแห่งคนสำส่อนคงมืดมิดดุจกาลปาวสาน!

พูดตามตรง ตั้งแต่ชาติปางก่อนที่เขาบังเอิญได้อ่านนิยายที่สลับเพศตัวเอก และได้รับรู้ถึงกิตติศัพท์อันโด่งดังของหลิวหรูเยียนผู้นี้ เจียงหย่วนก็เฝ้าสงสัยมาตลอดว่ารูปโฉมที่แท้จริงของจักรพรรดินีหลิวจะเป็นเช่นไร ยามนี้เมื่อมีโอกาสจะได้สมปรารถนา ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องไปยลโฉมให้เห็นกับตาให้ได้

เขาจึงมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่จักรพรรดินีหลิวพำนักอยู่ตามการนำทางของระบบอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความฉงนสงสัยของศิษย์น้องเล็ก ภายในป่าลึกอันเขียวขจี สตรีในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะผู้หนึ่งสวมผ้าคลุมหน้าบางเบา ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น และเบื้องหน้าของนาง คือบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง ทว่าเมื่อเทียบกับสตรีที่ดูสุขุมเยือกเย็นแล้ว ปฏิกิริยาของบุรุษผู้นั้นกลับรุนแรงกว่ามาก ความโกรธแค้นและคำอ้อนวอนขอร้องปรากฏสลับไปมาบนใบหน้าของเขาอย่างไม่ปิดบัง

เมื่อได้พบกับสมรภูมิการเผือกอันดับหนึ่ง เจียงหย่วนก็กลายเป็น "นักท่องเที่ยวสายเผือก" ซุ่มสังเกตการณ์อยู่ในเงามืดทันที และเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกจับได้ เขาจึงแปะผ้ายันต์ล่องหนลงบนตัวเขาและศิษย์น้องเล็กเพิ่มอีกหนึ่งชั้น เมื่อเตรียมการเสร็จสรรพ บุรุษผู้นั้นก็เริ่มเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยคำถาม

"หรูเยียน! ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

“เมื่อก่อนเจ้าเคยบอกไม่ใช่หรือ ว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต?”