บทที่ 191 หูจิ่วเกอเผชิญทัณฑ์สวรรค์บรรลุนักบุญ

เมื่อได้รับยินว่าศิษย์รักต้องการจะเดินทางไปยังดินแดนปีศาจสักครา เหล่าไป๋อิ๋นเสวี่ยที่ล่วงรู้ตื้นลึกหนาบางดีอยู่แล้ว ต่างก็เข้าใจได้ทันทีว่าศิษย์ของตนตั้งใจจะพายัยจิ้งจอกสีชมพูตัวนั้นกลับไปทวงคืนความยุติธรรมและศักดิ์ศรี อืม จะว่าไปแล้ว ความรับผิดชอบของศิษย์ข้านั้นช่างน่านับถือและมอบความไว้วางใจให้ได้อย่างยิ่ง เพียงแค่มีความสัมพันธ์กับแม่นางจิ้งจอกผู้นั้น เขาก็คำนึงถึงและใส่ใจนางในทุกย่างก้าว แม้ในใจของเหล่าอาจารย์จะรู้สึกอิจฉาอยู่บ้างเล็กน้อย แต่พวกนางก็ไม่ได้คิดจะขัดขวางแผนการนี้แต่อย่างใด เพราะนี่ถือเป็นโอกาสอันดีที่ศิษย์รักจะได้ไปเปิดหูเปิดตาและหาประสบการณ์ยังสถานที่แห่งใหม่

ไป๋อิ๋นเสวี่ยในร่างเด็กสาวที่ยังคงอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของศิษย์รัก เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย "อืม ในเมื่อหย่วนหย่วนน้อยวางแผนการไว้แล้ว อาจารย์ย่อมเคารพในการตัดสินใจของเจ้า”

“ทว่าเจ้าต้องจำไว้ให้มั่นนะ ว่าเหล่าอาจารย์จะเป็นพนักพิงที่แข็งแกร่งที่สุดของเจ้าเสมอ!”

“ไม่ต้องเกรงกลัวว่าจะไปก่อเรื่องยุ่งยากที่ไหน เพราะมีอาจารย์ทั้งหลายคอยหนุนหลังอยู่!"

เจียงหย่วนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ ความรู้สึกที่มีคนคอยเป็นห่วงและมีที่พึ่งพิงอันยิ่งใหญ่เช่นนี้นับว่ายอดเยี่ยมจริงๆ ในขณะที่ไป๋อิ๋นเสวี่ยร่างโสภาตั้งท่าจะเอ่ยสมทบอยู่นั้น พลันบังเกิดกระแสพลังงานอันรุนแรงมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากวิหารหลัก สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนั้น พร้อมกับหมู่เมฆดำทึบที่เริ่มก่อตัวขึ้นเหนือฟากฟ้าอีกครา เจียงหย่วนขมวดคิ้วแน่นพลางพึมพำเสียงแผ่ว