บทที่ 192 พวก! เจ้า! สม! ควร! ตาย! นัก!

เมื่อนึกถึงนิมิตฝันล่วงหน้าที่เจียงหย่วนเคยเล่าให้ฟัง สีหน้าของหูจิ่วเกอก็เคร่งขรึมขึ้นมาในทันที หากพิจารณาตามช่วงเวลา ยามนี้สถานการณ์ของเขาช่างล่อแหลมและอันตรายยิ่งนัก ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น นางก็สัมผัสได้ว่ามุมมองสายตาของตนพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วและเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างว่องไว

เพียงครู่เดียว นางก็มาหยุดอยู่เหนือสำนักเทียนอู่ สายตาของหูจิ่วเกอจับจ้องไปที่ร่างของเจียงหย่วนได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทว่าบนร่างของเจียงหย่วนผู้นี้ นางกลับไม่เห็นความสง่างามหรือความมั่นใจอันเปี่ยมล้นแม้แต่น้อย ยามนี้เขากลับดูเหมือนตัวประหลาดที่น่าเวทนา ถูกใส่ร้ายป้ายสีจนไร้คำโต้แย้งและถูกผู้คนนับพันชี้หน้าด่าทอ นางปรารถนาจะเอ่ยสิ่งใดออกมา ทว่ากลับพบว่าตนเองทำได้เพียงเฝ้ามองจากมุมมองนี้เท่านั้น นางทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่เฝ้าดูอยู่เฉยๆ

กาลเวลาผันผ่าน นางได้เห็นอนาคตของเจียงหย่วนในเส้นทางเดิมกับตาตนเอง เขาถูกทุบตีจนเสียโฉมดูไม่ได้ ถูกขุดกระดูกรากปราณออกไปจนสิ้นและถูกทำลายตบะบำเพ็ญจนกลายเป็นคนพิการ สุดท้ายยังถูกขับไล่ออกจากสำนักและสิ้นใจไปอย่างโดดเดี่ยวอ้างว้าง ยามที่ได้เห็นภาพเหล่านี้ หูจิ่วเกอก็รู้สึกถึงเปลวเพลิงแห่งโทสะที่ปะทุขึ้นมาในอก

ทว่าเรื่องราวยังไม่จบสิ้น มุมมองของนางเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ไม่นานนัก ภาพเบื้องหน้าก็มาหยุดอยู่ที่สตรีนางหนึ่ง นางเห็นสตรีผู้นั้นเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของบุรุษที่เป็นดั่งดวงใจของนางอย่างไม่ใยดี ทั้งยังดูหมิ่นและเมินเฉยต่อความพยายามเอาอกเอาใจของเขา สุดท้าย เพื่อวิถีแห่งมรรคาไร้รักของตนเอง นางถึงกับสะบัดกระบี่แทงทะลุหน้าอกของเจียงหย่วน ปลิดชีพเขาไปในพริบตา สตรีใจดำนางนั้นคือหานชิงเหมย

หูจิ่วเกอที่ทำได้เพียงจ้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างไร้ทางสู้ ความโกรธแค้นในใจเพิ่มพูนขึ้นจนถึงขีดสุด ทว่าเรื่องราวยังคงไม่จบลง มุมมองยังคงเปลี่ยนผันไปเรื่อยๆ หลังจากนั้น หูจิ่วเกอทำได้เพียงเฝ้ามองเหล่าสตรีสำส่อนเหล่านั้นทำร้ายเจียงหย่วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า และได้เห็นจุดจบอันน่าเวทนาของเขาในแต่ละเส้นทาง ภาพเหล่านั้นจู่โจมประสาทสัมผัสของหูจิ่วเกออย่างรุนแรง ทำให้ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติของนางเต็มไปด้วยเพลิงโทสะอันไร้ที่สิ้นสุด!