บทที่ 193 ฝันตื่นหนึ่ง

เผชิญกับความห่วงใยของพวกเด็กๆ นางก็ดึงสติกลับมาได้ในเวลาอันรวดเร็ว พลางยื่นมือไปลูบหัวเล็กๆ ของพวกเขาด้วยรอยยิ้ม "วางใจเถอะจ้ะ แม่... แม่ไม่เป็นไร"

สำหรับคำเรียกขานว่า "แม่" นั้น นางยังรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ทว่าในไม่ช้านางก็เริ่มปรับตัวได้ และยามที่ได้ยินเจ้าตัวน้อยทั้งสองเรียกนางว่าแม่เช่นนี้ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็ก่อตัวขึ้น มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทว่านางกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจมันเลยแม้แต่น้อย เมื่อมั่นใจว่าท่านแม่ไม่เป็นอะไร เด็กๆ ก็จูงมือนางคนละข้าง พลางเดินนำกลับบ้านอย่างเริงร่า

นางไม่ได้ขัดขืน ทว่าปล่อยให้เจ้าตัวน้อยทั้งสองจูงมือนางไปแต่โดยดี ภายใต้การนำของเด็กๆ นางได้กลับมายังบ้านที่แสนจะแปลกตาหลังนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างภายในบ้านล้วนทำให้นางรู้สึกไม่คุ้นเคย ทว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้คือ ข้าวของที่จัดวางอยู่นั้นให้ความรู้สึกที่อบอุ่นยิ่งนัก แม้ว่านางจะยังไม่มีความรู้สึกผูกพันกับบ้านหลังนี้มากนัก ทว่าสัมผัสแห่งความอบอุ่นกลับเด่นชัดเหลือเกิน

ในตอนนั้นเอง นางพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันไปมองสามีที่กำลังสาละวนอยู่กับการงานพลางเอ่ยถาม "ท่านพี่ ข้าชื่ออะไรหรือคะ?”

“หืม? อ้อ ยอดรัก ชื่อของเจ้าคือ XXX ไงจ๊ะ"