บทที่ 194 จิ้งจอกศักดิ์สิทธิ์

ความจริงนั้นช่างโหดร้าย ทว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรย่อมเป็นเช่นนี้เสมอ หากไม่ก้าวหน้าย่อมต้องถดถอย หากช้าไปเพียงก้าวเดียวก็จะกลายเป็นช้าไปทุกฝีก้าว หากปรารถนาจะยืนเคียงข้างศิษย์ของพวกนางตลอดไป ย่อมต้องมุมานะพยายามให้จงหนัก

เจียงหย่วนหาได้ล่วงรู้ถึงความนึกคิดของเหล่าอาจารย์ไม่ เขาประคองศิษย์พี่สามในร่างเด็กสาวลงวางบนพื้น ก่อนจะจ้องมองไปยังจิ้งจอกของตนบนฟากฟ้าด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง ยามนี้หูจิ่วเกอกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการดูดซับวาสนาที่ได้รับหลังจากบรรลุเป็นนักบุญ เมื่อนางดูดซับพลังเหล่านั้นจนครบถ้วน นิมิตสวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์ที่เส้นขอบฟ้าก็ค่อยๆ เลือนหายไป หลังจากเสร็จสิ้นกระบวนการ หูจิ่วเกอก็ลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆ ร่อนกายลงสู่เบื้องล่างอย่างช้าๆ

นางกางแขนออกทั้งสองข้าง มุ่งหมายจะได้รับอ้อมกอดอันอบอุ่นจากเจียงหย่วนเป็นการต้อนรับ เจียงหย่วนเห็นดังนั้นย่อมไม่ปฏิเสธ เขาอ้าแขนออกรับร่างงามเข้าสู่อ้อมอกอย่างมั่นคงพลางเอ่ยคำยินดีเสียงนุ่ม "ยินดีด้วยนะจิ่วเกอ ยินดีด้วยที่เจ้าบรรลุเข้าสู่ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จ ต่อไปคนนอกคงต้องเรียกขานเจ้าว่า จิ้งจอกศักดิ์สิทธิ์ แล้วสินะ"

เผชิญกับคำเย้าแหย่ของเขา หูจิ่วเกอก็ประสานงานด้วยการเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจพลางเอ่ยตอบ "มันแน่นอนอยู่แล้ว ต่อไปจงเรียกขานข้าว่าท่านจิ้งจอกศักดิ์สิทธิ์เสียเถิด แล้วข้าจะคอยคุ้มครองเจ้าเอง”

“ครับๆ ท่านจิ้งจอกศักดิ์สิทธิ์ ท่านจิ้งจอกศักดิ์สิทธิ์ผู้อันยิ่งใหญ่"