บทที่ 200 มีปัญญาลงมือก็เอาระดับนักบุญมาสู้กันสิ!

แน่นอนว่าหากลงไม้ลงมือกันได้จริงๆ เรื่องราวย่อมต้องน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งกว่านี้! ยามนี้เจียงหย่วนเพียงเสียดายนักที่ในมือไม่มีเมล็ดแตงโมให้ขบเคี้ยว มิเช่นนั้นคงจะมีความสุขสำราญใจมากกว่านี้มหาศาล ทว่าอย่างไรเสียพวกนางก็คงไม่ลงมือสู้กันจริงๆ หรอก โดยเฉพาะในช่วงเวลาก่อนที่แดนลับร้อยปีจะเปิดออกเช่นนี้ ทางเบื้องบนที่เป็นตัวแทนขุมกำลังระดับสูงของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ได้ส่งยอดฝีมือผู้มีพละกำลังบำเพ็ญเพียรสูงส่งมาคอยรักษาความสงบเรียบร้อยที่นี่

มิเช่นนั้นหากใครคิดจะก่อเรื่องจนเกิดความโกลาหลวุ่นวาย และทำให้อัจฉริยะต้องตกตายลงไป นั่นย่อมส่งผลให้ความขัดแย้งระหว่างสี่เผ่าพันธุ์ยิ่งทวีความรุนแรง และอาจลุกลามจนกลายเป็นสงครามขนาดใหญ่ได้! เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดสถานการณ์เช่นนั้น การรักษาความสงบเรียบร้อยที่จำเป็นจึงต้องมีอยู่เสมอ แน่นอนว่าหากใครอยากจะสู้กันจริงๆ ก็สามารถไปใช้เวทีประลองที่ ทางการ จัดเตรียมไว้ให้ จะสู้กันจนตัวตายอย่างไรก็ย่อมได้ ขอเพียงอย่ามาก่อเรื่องตีกันภายในเมืองก็พอ

อวิ๋นเหยาผู้ล่วงรู้กฎระเบียบนี้ดี ย่อมไม่กล้าลงมือทำสิ่งใด ยิ่งไปกว่านั้นนางยังคงเลือกที่จะใช้ฝีปากตอบโต้กลับไป เสวี่ยชิงหานเองก็หาได้ลดราวาศอกไม่ ทั้งคู่ต่างพ่นคำเหน็บแนมเข้าใส่กันอย่างต่อเนื่อง ทำให้ฝูงชนที่มุงดูรอบๆ ต่างพากันอุทานด้วยความสะใจ และลึกๆ ในใจยังแอบลุ้นให้ทั้งสองฝ่ายลงมือเปิดศึกกันจริงๆ ในขณะที่บรรยากาศเริ่มทวีความตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ก็มีกลุ่มอิทธิพลใหม่แทรกตัวเข้ามาโดยร่อนลงมาจากฟากฟ้า

"ผู้ใดบังอาจทำให้แม่นางอวิ๋นต้องขุ่นเคืองใจหรือ?"

พร้อมกับน้ำเสียงนั้น ปรากฏบุรุษหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งเดินเข้ามา ท่าทางของเขาดูภูมิฐานแฝงไปด้วยสง่าราศีแห่งผู้ลากมากดี เบื้องหลังของบุรุษผู้นี้ยังมีกลุ่มผู้ติดตามที่มีกลิ่นอายพลังไม่ธรรมดาเดินตามมาเป็นขบวน เมื่อเห็นการมาถึงของเขา อวิ๋นเหยาก็ทำท่าทางราวกับได้พบที่พึ่งพิง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาแฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ