บทที่ 203 โรคกลัวอาวุธไม่ทรงพลังพอ

นอกเหนือจากเรื่องนั้นแล้ว สำหรับเหล่านางเอกนิยายที่มีฐานะสูงส่งเหล่านี้ เจียงหย่วนรู้สึกว่าการพึ่งพาเพียงหุ่นพยนต์สัตว์อสูรตัวเดียวเริ่มจะตึงมือเกินไปเสียแล้ว เพราะหากต้องรับมือกับนางเอกนิยายเพียงคนเดียวนั้นย่อมไม่มีปัญหา หุ่นพยนต์สัตว์อสูรสามารถบดขยี้ได้อย่างง่ายดาย ทว่าประเด็นสำคัญคือรอบกายของเหล่านางเอกนิยายมักจะแวดล้อมไปด้วยกลุ่มสุนัขรับใช้มหาศาล

ในบรรดาสุนัขรับใช้เหล่านั้น อาจจะมีบางคนที่ยังพอมีสติหลงเหลืออยู่ และพร้อมจะโกยแนบหนีเอาชีวิตรอดทันทีเมื่อเผชิญกับอันตรายถึงชีวิต ทว่าท่ามกลางคนพวกนั้น ย่อมต้องมีบางคนที่งมงายจนยอมสละชีพเพื่อพวกนางอย่างแน่นอน เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ดังกล่าว เจียงหย่วนจึงเลือกที่จะหลอมสร้างหุ่นพยนต์สัตว์อสูรเพิ่มขึ้นมาอีกหลายตัวเพื่อใช้แก้ปัญหา ถึงเวลานั้นเขาจะปล่อยหุ่นพยนต์สัตว์อสูรที่มีพละกำลังเทียบเท่าขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นที่เก้าออกมาพร้อมกันทีเดียวห้าตัว เขาอยากจะรู้นักว่าเหล่านางเอกนิยายพวกนั้นจะยังหนีรอดไปจากเงื้อมมือของเขาได้อีกหรือไม่!

หึๆๆ!

เจียงหย่วนที่กำลังวางแผนการเคลื่อนไหวอยู่ในหัว อดไม่ได้ที่จะหลุดเสียงหัวเราะประดุจตัวร้ายออกมา ทำเอาหูจิ่วเกอที่แปลงกายกลับเป็นร่างมนุษย์แล้วนอนหมอบฝึกฝนอยู่เบื้องหลังของเขา ต้องขยับหางจิ้งจอกขนฟูไปมาเบาๆ นางย่อมรู้ดีว่าสามีของตนกำลังคิดวางแผนการร้ายบางอย่างอยู่อีกแล้ว ทว่านางเชื่อมั่นในตัวสามีของตนเสมอ ว่าการกระทำทุกอย่างย่อมต้องมีเหตุผลรองรับ แน่นอนว่าหากเป็นไปได้ นางเองก็อยากจะล่วงรู้ถึงเหตุผลที่แท้จริงเบื้องหลังการกระทำเหล่านี้ของสามีเช่นกัน

หลังจากหลอมสร้างหุ่นพยนต์สัตว์อสูรตัวที่ห้าเสร็จสิ้น เจียงหย่วนก็หยุดมือแล้วเก็บพวกมันทั้งหมดเข้าที่เก็บของ ใช่ว่าเขาไม่อยากสร้างหุ่นพยนต์เพิ่ม แต่เป็นเพราะวัตถุดิบที่เหมาะสมในมือของเขาในยามนี้แทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว ต่อให้เดินทางไปที่สมาคมการค้าเทียนฝู อีกฝ่ายก็ยังต้องใช้เวลาในการจัดหาวัตถุดิบมาเติมคลังอยู่ดี เมื่อคำนวณเวลาไปกลับแล้ว เขาจึงไม่มีเวลาเหลือพอที่จะสร้างหุ่นพยนต์เพิ่มได้อีก