บทที่ 202 ขอเพียงเปิ่นกงยังไม่ตาย พวกเจ้าทุกคนก็เป็นได้แค่เมียน้อย!

"เอาเถอะๆ ในเมื่อเป็นความลับของเจ้า ข้าก็จะไม่ซักไซ้ไล่เลียงอีก”

“บอกมาเถอะ ว่าเหตุผลที่เจ้ามาตามหาข้าคืออะไร"

เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายไม่ติดใจเอาความในเรื่องนี้แล้ว เสวี่ยชิงหานก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ข้าต้องการผูกมิตรเป็นสหายกับคุณชายค่ะ”

“หากเป็นไปได้ การเดินทางเข้าสู่แดนลับในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า พวกเราจะร่วมทางไปด้วยกันได้หรือไม่คะ?"

ข้อเสนอของนางในครั้งนี้ย่อมแฝงไปด้วยความเห็นแก่ตัวส่วนตน ในมุมมองของนาง ผู้ที่มีนิมิตสวรรค์แห่งวาสนาบารมีอันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ยามเดินทางเข้าสู่แดนลับที่เต็มไปด้วยวาสนาอันหลากหลาย ย่อมต้องได้ครอบครองทรัพยากรกลับมาจนอิ่มแปล้แน่นอน ในระหว่างกระบวนการนั้น หากนางสามารถได้รับผลประโยชน์ติดสอยห้อยตามไปด้วย ย่อมต้องดีกว่าการพาลูกศิษย์กลุ่มใหญ่เดินทอดน่องไปทั่วอย่างไร้จุดหมายมหาศาล