บทที่ 205 อัคคีศักดิ์สิทธิ์คุกอสนีบาต

บรรยากาศในที่เกิดเหตุช่างคึกคักเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะพฤติกรรมของคนบ้าการต่อสู้ที่ถึงขั้นรู้จักใช้สมองวางแผนการเพื่อที่จะได้ต่อสู้ เรื่องนี้ทำเอาฝูงชนรวมถึงตัวเจียงหย่วนเอง ต่างก็รู้สึกคาดไม่ถึงและพากันพูดไม่ออกไปตามๆ กัน ทว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม การที่คนผู้หนึ่งสามารถลงมือทำถึงขนาดนี้เพียงเพื่อต้องการต่อสู้ ย่อมพิสูจน์ว่าหากเขาตั้งใจจะทำสิ่งใดก็คงประสบความสำเร็จได้ไม่ยาก

เจียงหย่วนกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณนี้คราหนึ่ง เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งใดให้เก็บเกี่ยวข้อมูลเพิ่มเติมแล้ว เขาก็หมุนตัวเดินมุ่งหน้ากลับไปยังโรงเตี้ยมทันที เรื่องการมาถึงของเผ่าจิ้งจอกนั้น เขาจำเป็นต้องนำกลับไปบอกเล่าให้จิ้งจอกโง่ของตนเองฟัง ในตอนนั้นเอง เสวี่ยชิงหานก็รู้จักกาลเทศะพอที่จะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอตัวแยกย้ายไปก่อน หลังจากส่งนางด้วยสายตาจนลับร่าง เจียงหย่วนก็เดินกลับมาถึงห้องพักภายในโรงเตี้ยม

เมื่อผลักประตูเข้าไป เขาก็เห็นหูจิ่วเกอในร่างมนุษย์กำลังนอนหมอบฝึกฝนบำเพ็ญเพียรอยู่บนเตียงด้วยท่าทางเกียจคร้าน ยามที่ได้เห็นนาง แววตาของเจียงหย่วนก็แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นมาทันที เขาเดินเข้าไปนั่งลงที่ริมเตียง ยื่นมือไปลูบหัวเล็กๆ ของนางพลางเอ่ยขึ้น "จิ่วเกอ เจ้าลองทายดูสิว่าวันนี้ข้าออกไปข้างนอกแล้วพบเจอใครมา?"

หูจิ่วเกอเมื่อได้ยินเสียงสามีของตนกลับมา นางก็ขยับกายขยับเขยื้อนร่างนุ่มนิ่มเข้ามาหมอบหนุนอยู่บนตักของเขา ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ "หืม? ท่านพี่ไปพบเจอคนรู้จักมาหรือคะ?" "อืม จะว่ารู้จักก็เหมือนจะรู้จัก แต่จะว่าไม่คุ้นเคยก็ใช่ขอบเขตนั้นอยู่"

พูดมาถึงตรงนี้ เจียงหย่วนก็เลื่อนมือลงไปสัมผัสบนหางจิ้งจอกขนฟูของนาง แล้วเริ่มลูบไล้ขยี้เบาๆ อย่างชำนาญ "อื้อ..." เมื่อได้ยินเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเคลิบเคลิ้มของนางแล้ว เขาจึงค่อยๆ เอ่ยปากบอกเล่าต่ออย่างไม่รีบร้อน "ข้าเห็นคนของเผ่าจิ้งจอกของเจ้าเดินทางมาถึงที่นี่แล้วละ"