บทที่ 206 ในเมื่อใช้เหตุผลไม่รู้เรื่อง ก็ต้องใช้กำลัง!

ลำแสงอสนีบาตสีม่วงอันน่าหวาดหวั่นพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างอันมหึมาของสัตว์อสูรคล้ายไก่ตัวนั้นอย่างจัง ภายใต้การโจมตีเพียงคราเดียว ขนและหนังของสัตว์อสูรตัวนั้นก็มลายหายไปสิ้น ก่อนที่ร่างของมันจะร่วงหล่นลงสู่พื้นเสียงดังสนั่น พร้อมกับแผ่กลิ่นหอมหวนชวนลิ้มลองออกมาอย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าสัตว์อสูรคล้ายไก่ตัวนี้ได้ถูกย่างจนสุกเรียบร้อยแล้ว เพียงแต่มีรอยไหม้เกรียมไปบ้างเล็กน้อย

ทว่าเรื่องนั้นหาใช่ปัญหาไม่ เจ้าเมี๊ยวที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาพลันดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความกระตือรือร้น "ลูกพี่ ลูกพี่ครับ! ข้าขอขย้ำมันได้ไหมครับ?”

“อืม ไปเถอะ”

“ไชโย!"

เมื่อได้รับคำอนุญาตจากเจียงหย่วน เจ้าเมี๊ยวก็กระโจนลงสู่พื้น คืนร่างเดิมที่แท้จริงของตนเองแล้วอ้าปากกว้าง เพลิดเพลินกับการเขมือบอาหารมื้อใหญ่ตรงหน้าอย่างสำราญใจ ส่วนเจียงหย่วนนั้นกำลังส่งสมาธิตรวจสอบความสิ้นเปลืองของพลังวิญญาณและอานุภาพของพลังเทพปาฏิหาริย์ที่เพิ่งลงมือไป