บทที่ 207 การล่ากำลังดำเนินอยู่

รูปลักษณ์ภายนอกและทรวดทรงอันงดงามล้ำเลิศ บวกกับพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรอันยอดเยี่ยม นางหวังหลี่ผู้นี้ช่างเป็นดั่งบุตรสาวผู้เป็นที่รักของสรวงสวรรค์โดยแท้! ทว่าภายใต้ภาพลักษณ์อันงดงามและเปล่งประกายนั้น จิตใจของนางกลับค่อยๆ ถูกความทะเยอทะยานและคำสรรเสริญเยินยอครอบงำจนเน่าเฟะ ส่งผลให้ยามนี้นางกลายเป็นคนที่มีนิสัยเย่อหย่อนหยิ่งจองหอง อวดดี และเอาแต่ใจตนเองเป็นที่สุด

ทว่าสำหรับกลุ่มสุนัขรับใช้แล้ว ข้อเสียเหล่านั้นของหวังหลี่หาใช่ปัญหาใหญ่โตไม่ ก็นี่มันเป็นเพียงแค่ปัญหาด้านอุปนิสัยส่วนบุคคลเท่านั้น สุดท้ายแล้วหากตบแต่งกันไปต่างคนต่างแยกย้ายกันไปสำราญใจก็ย่อมได้ อย่างไรเสีย จุดประสงค์หลักของพวกเขาคือการหาหนทางเกาะตระกูลหวังผู้มั่งคั่ง เพื่อไขว่คว้าทรัพยากรล้ำค่ามาใช้ในการฝึกฝนบำเพ็ญเพียรของตนเองให้เพียงพอ ทว่าท่ามกลางสุนัขรับใช้กลุ่มนี้ กลับมีบางคนที่มอบความจริงใจให้นางอย่างแท้จริงอยู่สองสามคน

"แม่นางหวัง ท่านเหนื่อยไหมครับ? ต้องการหยุดพักผ่อนก่อนหรือไม่?”

“นั่นสิครับแม่นางหวัง เอาแบบนี้ดีไหมครับ ท่านพักรออยู่ที่นี่เถอะ เดี๋ยวพวกข้าจะออกไปจัดการเรื่องนี้เอง”

“ความคิดนี้เข้าทีทีเดียว ไม่ทราบว่าแม่นางหวังมีความเห็นเช่นไรครับ?"