บทที่ 222 ท่านพ่อผู้สูงสุด เผ่าพันธุ์มังกรฟ้าครามหาได้ทำให้ท่านต้องผิดหวังต่อคำสั่งเสียใช่หรือไม่?

เมื่อทอดสายตาจับจ้องมองดูภูตวิญญาณจำลองของเจตจำนงสูงสุดในร่างดรุณีน้อยหูแมวขนฟูผู้สวมใส่ชุดกระโปรงโกธิคโลลิต้าหน้าตาน่าเอ็นดูที่กำลังประสานมือค้อมกายทำความเคารพอยู่ตรงหน้า เจียงหย่วนก็พลันดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ารูปลักษณ์ภายนอกของเจตจำนงสูงสุดจะมีความคล้ายคลึงกับรูปลักษณ์ที่เขาเคยจินตนาการไว้ในหัวไม่มีผิดเพี้ยน! เพื่อเป็นการตรวจสอบยืนยันให้แน่ชัดยิ่งขึ้น เจียงหย่วนถึงกับก้าวเท้าขยับซ้ายย้ายขวา กวาดสายตามองสำรวจรายละเอียดในจุดต่างๆ บนเรือนร่างของนางอย่างถี่ถ้วน

สัมผัสได้ถึงสายตาอันสำรวจตรวจตราอย่างโจ่งแจ้งไร้ความเกรงใจเหล่านั้น เจตจำนงสูงสุดรู้สึกขัดเขินจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ เสียในวินาทีนั้น ทว่านางก็จนปัญญาไม่อาจสำแดงพฤติกรรมวู่วามอันใดออกมาได้ เวลาผันผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงหย่วนจึงค่อยเผยสีหน้าพึงพอใจบ่ายสายตากลับมาสบประสานมองนางตรงๆ ก่อนจะส่งกระแสจิตเข้าไปเอ่ยชมเชยภายในหัว "ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ยอดเยี่ยมยิ่งนัก รูปลักษณ์นี้ช่างตรงกับความนึกคิดในใจของข้าไม่มีผิดเพี้ยนเลยเชียวละ”

“ดูท่าทางแล้ว ลึกๆ ในใจของระบบ เจ้าเองก็คงจะชมชอบรูปโฉมลักษณะนี้อยู่ไม่น้อยเหมือนกันใช่ไหมล่ะ~"

สิ้นประโยคคำถามสุดท้าย เจียงหย่วนก็ทำเอาเจตจำนงสูงสุดแทบจะเก็บอารมณ์ความรู้สึกไว้ไม่อยู่ จวนเจียวน่าจะทนรับไม่ไหวจนแทบจะกระโจนเข้ามาอ้าปากงับแขนของเขาเพื่อระบายความแค้นอยู่รอมร่อ ทว่านางก็ยังคงฝืนสะกดกลั้นอารมณ์ความโกรธเคืองและความขัดเขินเอาไว้แน่น ก่อนจะฝืนเค้นเสียงเอ่ยตอบกลับมาอีกครา "ท่านโฮสต์... หากท่านชมชอบ... และพึงพอใจ... นั่นย่อมถือเป็นเกียรติอันสูงสุดของระบบแล้วค่ะ"

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น เจียงหย่วนย่อมเข้าใจแจ่มแจ้งดีในหลักการที่ว่าควรผ่อนหนักผ่อนเบาตามความเหมาะสม เขาจึงจัดแจงเปลี่ยนหัวข้อสนทนามุ่งตรงเข้าสู่ประเด็นสำคัญของมลพิษปริศนาทันที "ระบบ บอกเล่าสถานการณ์ปัจจุบันมาเสียเถิด ยามนี้สถานการณ์ฝั่งมลพิษปริศนาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?" ยามเมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องราวการงานอันเป็นประทีปสำคัญ เจตจำนงสูงสุดก็ไม่ได้แสดงท่าทีบิดเบื้อนขัดเขินอีกต่อไป ใบหน้าเล็กๆ อันน่าเอ็นดูพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจัง ก่อนจะเอ่ยปากตอบกลับมาว่า