บทที่ 223 คนที่ถูกทุบตีไม่ใช่พวกเจ้า วาจาที่เอ่ยออกมาจึงฟังดูฮึกเหิมเช่นนี้

เมื่อได้ฟังกราบบังคมทูลและบอกเล่าถ้อยคำทั้งสองประโยคนี้จากปากของเจียงหย่วน ดรุณีน้อยเผ่ามังกรคู่แฝดก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันอีกครา พวกนางไม่ได้หลั่งน้ำตา ซ้ำยังไม่ได้สำแดงกระแสอารมณ์ความรู้สึกผันผวนอันใดออกมาให้เห็นมากมายนัก ทว่าหากเจียงหย่วนสามารถมองเห็นสีหน้าและแววตาของพวกนางในยามนี้ได้ เขาย่อมจำต้องได้พบเห็นสีหน้าที่ดูประดุจได้ปลดเปลื้องภาระหน้าที่และแรงกดดันอันหนักหน่วงทั้งหมดลงจากลาดไหล่จนสิ้น ขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความปรีดาปราโมทย์อย่างถึงที่สุด ที่การอุทิศตนตรากตรำทำงานบุกน้ำลุยไฟของบรรดาสมาชิกในเผ่าพันธุ์ตนเองมาเนิ่นนานหลายปี ยามนี้ได้รับความเห็นชอบและคำยอมรับจากท่านพ่อผู้สูงสุด การทุ่มเทพลีกายถวายชีวิตของเผ่าพันธุ์พวกนาง หาใช่เป็นการลงแรงอย่างสูญเปล่าไร้ประโยชน์ไม่!

เวลาผันผ่านไปครู่ใหญ่ หลังจากปรับเปลี่ยนสภาวะอารมณ์และความรู้สึกจนเข้าที่เรียบร้อย หลงหลิงก็เอ่ยปากขึ้นว่า "เจียงหย่วน ข้ารวนรบกวนช่วยเป็นสื่อกลาง นำคำขอบใจจากตัวข้าส่งมอบให้แก่ท่านพ่อผู้สูงสุดด้วยนะคะ”

“ขอเพียงได้รับวาจาประโยคนี้จากท่าน ข้าปักใจเชื่อว่าบรรดาวิญญาณของบรรพชนในเผ่าพันธุ์ของข้าทุกตัว ย่อมจำต้องนอนตายตาหลับและไปสู่สุคติได้อย่างสงบแน่นอนค่ะ"

เจียงหย่วนพยักหน้าเข้าใจ จากนั้นจึงเริ่มนำพาวาจาเหล่านั้นส่งต่อบอกเล่าให้ระบบฟังในหัว ภูตวิญญาณจำลองสีทองขนาดจิ๋วไม่ได้เอ่ยปากกล่าวถ้อยคำวาจาใดสืบต่อ ทำเพียงเลือนหายไปอย่างเงียบเชียบและอันตรธานหายไปจากครรลองสายตา ส่วนต่างที่ค้างคาติดค้างอยู่มหาศาลนี้ ย่อมไม่ใช่สิ่งของที่ถ้อยคำคำพูดเพียงประโยคสองประโยคจะสามารถชดเชยทลายลงไปได้ ยามนี้ย่อมจำเป็นต้องมอบทรัพยากรล้ำค่ามาช่วยชดเชยและเยียวยาจิตใจ เจตจำนงสูงสุดจึงเริ่มส่งสมาธิขบคิดพิจารณา ว่าตนเองควรจะจัดสรรทรัพยากรล้ำค่าสิ่งใดมามอบให้พวกนางถึงจะเหมาะสมที่สุด

ภายในห้องพักรับรองกลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง หลงเหลือเพียงเสียงครางแผ่วเบาเคลิบเคลิ้มที่นานๆ ครั้งจะหลุดออกมาจากลำคอของจิ้งจอกโง่ของตนเองเท่านั้น เจียงหย่วนยื่นมือไปลูบไล้ใบหูขนฟูแสนนุ่มนิ่มของนางแผ่วเบา ก่อนจะส่งสมาธิทั้งหมดไปจดจ่ออยู่กับคัมภีร์วิชาความรู้บำเพ็ญเพียรระดับเซียนที่กักเก็บอยู่ภายในช่องมิติเก็บของของระบบ ตลอดช่วงเวลาหนึ่งเดือนหลังจากนี้ ตัวเขาจำต้องมุมานะมุ่งมั่นฝึกฝนพัฒนาตนเองอย่างสุดกำลังแล้ว!