บทที่ 239 คำเชิญจากเผ่าจิ้งจอกขาว

"ท่านปู่โม่ ในเมื่อท่านทราบว่าสมาคมแสวงหาวาสนามีความสามารถในการพยากรณ์อนาคตได้”

“ถ้าเช่นนั้น หากข้าบอกว่าตัวข้าเองก็ครอบครองความสามารถในการพยากรณ์ล่วงหน้าได้บางส่วน ท่านจะเชื่อหรือไม่ครับ?"

ครอบครองความสามารถในการพยากรณ์ล่วงหน้า? เมื่อได้ยินประโยคนี้ แววตาของจิ้งจอกม่อที่จับจ้องมองมายังเจียงหย่วนพลันแฝงไปด้วยกระแสความตื่นตะลึง เขาไม่คาดคิดว่า ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมด้วยพรสวรรค์อันโดดเด่นผู้นี้ ถึงกับครอบครองความสามารถในการพยากรณ์ล่วงหน้าได้ด้วย? นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย และในเมื่อชายหนุ่มผู้นี้เลือกที่จะบอกกล่าวออกมา นั่นย่อมหมายความว่าเขายอมรับนับถือตัวเขาเป็นพวกพ้องอย่างแท้จริง จิ้งจอกม่อเข้าใจดีว่าที่อีกฝ่ายยอมเปิดใจเช่นนี้ ก็เป็นเพราะ หูจิ่วเกอ ทำให้เขารักใคร่ผูกพันไปถึงตัวตนของตระกูลจิ้งจอกขนชมพู ความไว้วางใจนี้ เป็นสิ่งที่ไม่อาจทรยศหักหลังได้!

เมื่อขบคิดจนเข้าใจแจ้ง สีหน้าท่าทางของจิ้งจอกม่อก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจัง ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยความตั้งใจ "ข้าเชื่อ เพราะฉะนั้น เจียงหย่วน ช่วยบอกข้าได้หรือไม่ว่าเจ้าพบเห็นเหตุการณ์สิ่งใดบ้าง?"

การได้รับความไว้วางใจที่แน่วแน่ถึงเพียงนี้ ทำเอาเจียงหย่วนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง เพราะตลอดช่วงเวลาที่เขาอยู่ร่วมกับจิ้งจอกม่อผู้นี้ ไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะยอมเชื่อใจเขาง่ายดายถึงเพียงนี้ อาจเป็นเพราะมองออกถึงความประหลาดใจของเขา จิ้งจอกม่อจึงหัวเราะร่าพลางตอบกลับ "เสี่ยวเกอแม้นิสัยยามปกติจะดูเรื่อยเปื่อยไปบ้าง แต่สายตาในการมองคนของนางนั้นแม่นยำนัก”