บทที่ 287 ราวกับว่ามีราชันสายฟ้าหยางหย่งซิ่นมาเข้าสิง

ด่านที่สามซึ่งทดสอบจิตใจนั้น ไม่ใช่การให้ผู้ท้าชิงไปเผชิญกับบททดสอบในภาพลวงตาแต่อย่างใด แต่เป็นการให้ผู้ท้าชิงนำพาเผ่าพันธุ์หนึ่งไปเผชิญกับบททดสอบแห่งความยากลำบากนานัปการ เพื่อทำให้เผ่าพันธุ์นั้นมีชีวิตรอดและแข็งแกร่งขึ้น! บททดสอบนี้ดูไปแล้วก็คล้ายกับเกมจำลองชีวิตและเกมวางแผนกลยุทธ์เรียลไทม์ในชาติก่อนของเขาไม่น้อย ในฐานะสาวกเกมกลยุทธ์ตัวยง เรื่องพวกนี้เขาถนัดนักล่ะ~ เมื่อเตรียมใจพร้อมสำหรับเนื้อหาของบททดสอบแต่ละด่านแล้ว เจียงหย่วนก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างในเพื่อเผชิญหน้ากับด่านแรก!

ด่านแรกคือการทดสอบความแข็งแกร่งของผู้ท้าชิง ดังนั้นเมื่อเจียงหย่วนยืนประจำที่ สภาพแวดล้อมรอบตัวก็เปลี่ยนไปในทันที สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือหุบเขาขนาดมหึมา และศัตรูที่มีขนาดใหญ่ราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ยืนเรียงรายอยู่ รูปลักษณ์ของพวกมันคล้ายกับมนุษย์วัวที่เขาเคยเห็นในชาติก่อน ทว่ามนุษย์วัวพวกนี้มีขนาดใหญ่กว่ามาก! ชุดเกราะที่สวมใส่ก็ดูดีกว่า! และอาวุธในมือก็ใหญ่โตกว่ามาก! แถมมนุษย์วัวแต่ละตัวต่างก็แผ่กลิ่นอายของขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นที่หนึ่งออกมา บททดสอบนี้จะวัดระดับตามความแข็งแกร่งที่แท้จริงของผู้ท้าชิง

หลังจากก้าวเข้าสู่ขอบเขตถ้ำสวรรค์ เจียงหย่วนก็ไม่เคยยกระดับพลังบำเพ็ญเพียรของตนเลย แต่เลือกที่จะทุ่มเทพลังวิญญาณทั้งหมดเพื่อเติมเต็มถ้ำสวรรค์จนเต็มเปี่ยม แม้ระดับการบำเพ็ญเพียรจะอยู่ที่เพียงถ้ำสวรรค์ขั้นที่หนึ่ง แต่พลังต่อสู้ที่แท้จริงของเขานั้นไม่สามารถวัดด้วยระดับพลังเพียงอย่างเดียวได้! เมื่อมองดูเหล่ามนุษย์วัวที่กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาอาฆาต เจียงหย่วนก็แสยะยิ้มพลางตะโกนก้อง

"พวกมนุษย์วัวต้องตาย!"

พูดจบ เจียงหย่วนก็พุ่งตัวเข้าใส่กลุ่มมนุษย์วัวเหล่านั้นทันที ในครั้งนี้เขาไม่ได้พึ่งพาเพียงหมัดเพื่อทำลายทุกสรรพสิ่ง แต่เขานำกระบี่สยบเซียนที่เป็นของวิเศษระดับเซียนออกมาด้วย แม้เขาจะไม่อาจกระตุ้นพลังของมันได้ แต่หากใช้เป็นเพียงอาวุธธรรมดา มันก็นับว่าเพียงพอเหลือเฟือแล้ว เจียงหย่วนปรากฏตัวต่อหน้ามนุษย์วัวตนหนึ่งในพริบตา แล้วตวัดดาบออกไปอย่างรุนแรง ประกายกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวตัดร่างขนาดมหึมาของมนุษย์วัวตัวนั้นขาดสะพายแล่งในฉับพลัน! มนุษย์วัวพยายามจะฟื้นฟูร่างกาย แต่กลับพบว่าบาดแผลนั้นไม่สามารถสมานได้ เมื่อเห็นดังนั้น เจียงหย่วนก็เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตาจ้องเขม็งไปที่มนุษย์วัวตัวอื่นๆ