บทที่ 289 "พระเจ้า" ผู้ทรงอานุภาพไร้ขอบเขต

เจียงหย่วนลดมือลงแล้วลืมตาขึ้นมองไปยังทิศทางของไข่ใบยักษ์ ผลปรากฏว่าภายในนั้นไม่มีเงาร่างมหึมาอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ แต่กลับเป็นร่างเล็กจ้อยที่ดูประณีตงดงาม ใช่แล้ว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือเด็กสาวผู้มีเส้นผมยาวสลวยสีเทาขาว ทว่าเมื่อพิจารณาจากเขาสองคู่บนศีรษะของนาง ก็บ่งบอกให้รู้ว่าเผ่าพันธุ์ของนางไม่ธรรมดาแน่นอน

เจียงหย่วนรู้สึกสงสัยในใจ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมถึงฟักออกมาเป็นคนล่ะ? แถมยังเป็นเด็กสาวอีกต่างหาก?

ในขณะที่เขากำลังรู้สึกประหลาดใจอยู่นั้น เด็กสาวที่นั่งอยู่ในเปลือกไข่ก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นเผยให้เห็นนัยน์ตาสีขาวโพลน ทำให้ผู้ที่จ้องมองรู้สึกเย็นสันหลังวาบ เด็กสาวหันศีรษะมา แล้วสายตาของนางก็จับจ้องมาที่เจียงหย่วนในทันที ในนัยน์ตาสีขาวโพลนคู่นั้น ฉายแววแห่งความพึ่งพาอาศัยอยู่จางๆ นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินโซเซตรงเข้ามาหาเขา ราวกับทารกที่เพิ่งเริ่มหัดเดินเป็นครั้งแรก

เมื่อเห็นดังนั้น เจียงหย่วนย่อมไม่ยืนบื้ออยู่เฉยๆ เป็นแน่ เขาเดินเข้าไปหาและยื่นมือทั้งสองข้างออกไปเพื่อประคองเด็กสาว แต่เมื่อเห็นว่าเด็กสาวไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว เขาจึงนำชุดคลุมยาวออกจากแหวนเก็บของมาคลุมร่างให้นางอย่างเงียบๆ ต้องบอกเลยว่า หลังจากที่ได้รับ "อิทธิพล" จากจิ้งจอกสาวข้างกายและท่านอาจารย์ทวดที่เป็นหญิงสาวผู้สง่างามระดับสุดยอดมาแล้ว ทำให้เขาสามารถรักษาความสงบนิ่งในจิตใจและสายตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์เอาไว้ได้ แม้จะเผชิญกับเด็กสาวที่มีเรือนร่างอนาคตไกลเช่นนี้

หลังจากนั้น เจียงหย่วนรับร่างของเด็กสาวไว้พร้อมกับคลุมชุดให้แล้วมัดไว้ให้เรียบร้อย ปิดบังความงดงามที่แอบเผยให้เห็นอยู่บนร่างของนางไว้จนมิด "ฮิฮิ~" เสียงหัวเราะเบาๆ ที่สดใสของเด็กสาว ทำให้เจียงหย่วนหันไปมองใบหน้าของนาง ซึ่งดูราวกับผลงานชิ้นเอกที่พระผู้เป็นเจ้าบรรจงสร้างขึ้นมา แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาได้มากกว่า คือนัยน์ตาสีขาวโพลนคู่นั้น อย่างไรก็ตาม เมื่อครู่นี้นางสามารถมองเห็นเขาได้โดยตรง นั่นก็แสดงว่าสายตาของนางไม่มีปัญหา เป็นเพียงลักษณะดวงตาที่แปลกประหลาดเท่านั้น อีกอย่าง นัยน์ตาสีขาวโพลนในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ต้องรู้ไว้ว่ายังมีดวงตาที่เหนือธรรมชาติยิ่งกว่านี้อยู่อีกมากมาย