บทที่ 292 องครักษ์ขอบเขตนักบุญหนึ่งร้อยนาย

ความรู้สึกเช่นนี้เขาเคยสัมผัสมาก่อน ไม่ต่างอะไรกับห้วงอารมณ์ของนักปราชญ์ที่ไร้กิเลส ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปคือความรู้สึกนี้รุนแรงยิ่งกว่า และแฝงไปด้วยความกังวลใจบางอย่าง ท้ายที่สุดแล้ว การที่ความทรงจำเลือนหายไปอย่างรวดเร็วเป็นสิ่งที่เจียงหย่วนไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย

แต่เขาก็รีบปรับสภาพจิตใจ สงบสติอารมณ์ และปล่อยให้สมองว่างเปล่า ครู่ต่อมา เจียงหย่วนลืมตาขึ้น นัยน์ตาที่เคยเย็นชาเมื่อครู่กลับมามีประกายชีวิตอีกครั้ง ดีล่ะ ในเมื่อผ่านบททดสอบทั้งสามด่านมาได้แล้ว ก็ถึงเวลาที่จะไปรับ "รางวัล" ของเขาเสียที เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เงยหน้ามองประตูใหญ่เบื้องหน้า แล้วก้าวเข้าไปยื่นมือผลักมันออกช้าๆ

เจียงหย่วนไม่ได้ใช้แรงมากนัก ประตูหินเก่าแก่ก็ค่อยๆ เปิดออก ไม่นานก็ปรากฏช่องว่างที่กว้างพอให้คนเดินผ่านเข้าไปได้ เมื่อเขาเดินเข้าไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือพระราชวังอันโอ่อ่าตระการตา ตัดกับสภาพแวดล้อมที่เรียบง่ายภายนอกอย่างสิ้นเชิง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขามากกว่า คือเงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนเรียงรายอยู่ในพระราชวังแห่งนั้น

ยักษ์ใหญ่เหล่านั้นมีความสูงถึงห้าเมตร สวมชุดเกราะสีทองอร่ามทั้งชุด ในมือถืออาวุธที่มีลักษณะคล้ายง้าวสีทองเช่นเดียวกัน พวกเขาเหล่านั้นยืนนิ่งสนิทอยู่ที่นั่น ไม่ไหวติง ราวกับรูปปั้นไม่มีผิดเพี้ยน แต่เจียงหย่วนสัมผัสได้ว่ายักษ์ใหญ่เหล่านี้กำลังหลับใหล และรอคอยการมาถึงของผู้ที่จะปลุกพวกเขาให้ตื่นขึ้น ภาพนี้ทำให้เขาอดนึกถึงบทกวีที่ว่า "ทั่วเมืองเต็มไปด้วยชุดเกราะทอง" ขึ้นมาในใจไม่ได้ แสงสีทองระยิบระยับนั้นช่างดึงดูดสายตายิ่งนัก

เจียงหย่วนไม่รอช้า เดินเข้าไปหาเหล่ายักษ์ใหญ่สีทองเหล่านั้นอย่างเงียบๆ ในระหว่างนั้นเขาไม่ได้ปกปิดกลิ่นอายของตนเอง แต่ปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งร่างมังกรออกมาอย่างเต็มที่ กลิ่นอายนี้แม้จะยังดูอ่อนเยาว์ แต่ก็ดุจดังมังกรน้อยที่ไม่สามารถมองข้ามได้ ยักษ์ใหญ่หรือที่เรียกว่า "องครักษ์มังกรคราม" ซึ่งเคยนิ่งสนิท เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ ก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นทีละน้อย