บทที่ 293 ฉันเคารพรักท่านมาตลอดเลยนะ!

ไข่ทองคำแตกออก ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเจียงหยวนกลับไม่ใช่ภาพที่เขาคาดคิดไว้ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาคือ... เด็กหญิงตัวน้อยที่มีผมยาวสลวยสีเทาขาว? เอ๊ะ? ไม่ใช่สิ! เขาจำได้ว่าตนเองชุบชีวิตเด็กสาวขึ้นมานี่นา! ทำไมถึงกลายเป็นเด็กหญิงตัวน้อยไปได้ล่ะ? แบบนี้มันถูกต้องหรือ? ดูจะไม่ค่อยถูกเท่าไรนะ

ในขณะที่เจียงหย่วนกำลังใช้สมองครุ่นคิด เด็กหญิงตัวน้อยก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาสีขาวโพลนคู่นั้น เจ้าตัวเล็กกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างงุนงง แต่เมื่อสายตามาหยุดอยู่ที่เจียงหย่วน แววตาที่สับสนก็รวมโฟกัสขึ้นมาในทันที ร่างเล็กๆ ของนางลอยตัวขึ้นกลางอากาศ แล้วบินโซเซตรงเข้ามาหาเขา ในตอนที่เจียงหย่วนกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด เขาก็สังเกตเห็นเจ้าตัวเล็กสีเทาขาวบินเข้ามาหา จึงได้สติและหันไปมองเจ้าตัวเล็กในทันที

เมื่อเห็นภาพลักษณ์อันบริสุทธิ์ราวกับเกิดใหม่ของเจ้าตัวเล็ก เจียงหย่วนก็หยิบเสื้อผ้าออกจากแหวนเก็บของออกมาอย่างเงียบๆ เขาสะบัดมือเบาๆ เสื้อผ้าก็ลอยไปสวมใส่ให้เจ้าตัวเล็กเรียบร้อย ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยที่สวมกระโปรงสีดำก็ปรากฏขึ้นในอ้อมกอดของเขา เจ้าตัวเล็กแสดงท่าทีสนิทสนมกับเจียงหย่วนอย่างมาก ราวกับว่านางมองเขาเป็น "แม่" มือเล็กๆ กอดคอเขาไว้แน่น ร่างกายเกาะติดเขาแน่นหนาราวกับปลาหมึกยักษ์ เมื่อสังเกตเห็นจุดนี้ เขาจึงบ่นพึมพำในใจเบาๆ ว่า "อย่าทำตัวเป็นแม่ในฐานะผู้ชายสิ"

หลังจากบ่นไปสั้นๆ เจียงหย่วนก็ตั้งสติได้ เขาโอบอุ้มเจ้าตัวเล็กและลูบศีรษะของนางเบาๆ แล้วเอ่ยถามว่า "เจ้าตัวเล็ก เจ้าเป็นใครหรือ?" เมื่อเผชิญกับคำถามของเขา เจ้าตัวเล็กกลับพูดทวนคำถามของเขาซ้ำอีกครั้ง "เจ้าตัวเล็ก เจ้าเป็นใครหรือ?”

“หืม?”