บทที่ 294 อยากให้ชีวิตผ่านไปได้ บนหัวก็ต้องมีสีเขียวบ้าง

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ชางหลานก็ไม่ได้ออกแรงรัดจริงจังแต่อย่างใด เจียงหย่วนเองก็เล่นละครตบตาไปตามน้ำ ในชั่วพริบตา ทั้งสองฝ่ายก็หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

ทว่าในตอนนั้นเอง เจ้าตัวเล็กที่ย่อยความทรงจำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็นำสายตากลับมาจับจ้องที่ทั้งสองคนอีกครั้ง เจ้าตัวเล็กมองเจียงหย่วนทีหนึ่ง แล้วมองชางหลานอีกที แววตาเผยให้เห็นถึงความสงสัย เมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเจ้าตัวเล็ก เจียงหย่วนก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ไม่คิดว่านางจะสังเกตเห็นการมีอยู่ของชางหลานได้ ต้องรู้ไว้ว่าจนถึงตอนนี้ หากชางหลานไม่ต้องการปรากฏตัวต่อหน้าคนอื่น ก็ไม่มีใครสามารถมองเห็นตัวนางได้เลย แต่ผลลัพธ์ในตอนนี้ดูเหมือนว่า เจ้าตัวเล็กจะมองเห็นนางได้โดยตรง

ชางหลานที่สังเกตเห็นสถานการณ์นี้เช่นกัน ได้โบกมือให้นางตรงๆ แล้วเห็นเจ้าตัวเล็กมองนางแวบหนึ่งก่อนจะเมินสายตากลับไป เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวเล็กไม่ได้สนใจอะไรในตัวนางเลย อย่างไรก็ตาม ชางหลานไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก หลังจากกำชับเจียงหย่วนเพียงไม่กี่คำ นางก็หายตัวไป ทิ้งให้เจียงหย่วนกับเจ้าตัวเล็กจ้องตากันไปมา

"อู้ว อู้ว~" เจ้าตัวเล็กส่งเสียงประหลาด แล้วซุกตัวลงบนหน้าอกของเขา เมื่อเห็นดังนั้น เจียงหย่วนจึงเริ่มคิดหาชื่อที่ไพเราะให้กับเจ้าตัวเล็ก ในเมื่อพามาด้วยแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบให้ดี เมื่อมองไปยังประตูทางเข้าที่เขาผ่านมา ชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเจียงหย่วน และเขารู้สึกว่าชื่อนี้ไม่เลวเลย "อวี่โม่"

จากนั้นเขาจึงลูบศีรษะเล็กๆ ของนางเบาๆ พลางเอ่ยขึ้นว่า "เจ้าตัวเล็ก ต่อไปนี้ชื่อของเจ้าคืออวี่โม่ ดีไหม?" เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าตัวเล็กก็อ้าปากน้อยๆ ราวกับกำลังทวนชื่อนี้ซ้ำ แล้วก็เผยรอยยิ้มที่สดใส เสียงนุ่มนวลเอ่ยขึ้นว่า "ชอบ~ อวี่โม่ ชื่อนี้ฉันชอบ~ ขอบคุณนะพี่ชาย~"