บทที่ 295 ท่านปู่ ข้าพ่ายแพ้เขาแล้ว

แต่ถึงแม้จะต้องกลายเป็นเบี้ยตัวหนึ่ง สถานการณ์ก็ยังถือว่าดีกว่าสถานการณ์อื่นๆ อยู่มากโข หากไม่เป็นเช่นนั้น โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาก็คงจะเป็น... คำคำนั้นเรียกว่าอะไรนะ อ๋อ ใช่แล้ว... อาหารอันโอชะของปืนใหญ่ หรือก็คือ "เหยื่อล่อปืนใหญ่" นั่นเอง เมื่อหูจิ่วเกอเข้าใจความจริงข้อนี้อย่างถ่องแท้ ตั้งแต่นั้นมานางก็ตั้งปณิธานว่าจะต้องขยันให้มากขึ้น จะเป็นจิ้งจอกจอมขี้เกียจไม่ได้แล้ว! ส่วนวิธีการบำเพ็ญเพียรนั้น... แค่กๆ ร่างกายของนางในตอนนี้และวิชาที่นางครอบครอง การต้องการความช่วยเหลือจากสามีของตนก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ? ฮิฮิ~

...

เวลาผ่านไปชั่วระยะหนึ่ง ร่างอันมหึมาของวาฬขุมนรกก็โผล่พ้นผิวน้ำ แล้วว่ายตรงไปยังชายฝั่งอย่างช้าๆ การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก็เสร็จสิ้น ทว่าเมื่อมาถึงชายฝั่ง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือชายหาดที่ดูราวกับเพิ่งถูกเครื่องบินทิ้งระเบิดถล่มจนราบเป็นหน้ากลอง

เจียงหย่วนรู้สึกสงสัยขึ้นมาทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ มียอดฝีมือคู่ไหนมาสู้กันที่นี่หรือเปล่า? เขาไม่รู้ และไม่คิดจะสืบหาความจริงต่อ เพราะท่านอาจารย์ทวดของเขาเดินเข้ามาหาแล้ว จากนั้นเจียงหย่วนก็เห็นร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งเดินตามหลังท่านอาจารย์ทวดของเขามา แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าของร่างสูงใหญ่นั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ

เพราะใบหน้าของเจ้าแห่งเผ่าหยวนไห่ผู้นี้ "ไห่อู๋เต้า" บัดนี้บวมปูดราวกับหัวหมู และตามร่างกายยังมีร่องรอยของการถูกทำร้ายทั่วทั้งตัว มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องผ่านการต่อสู้อันดุเดือดมาอย่างแน่นอน ส่วนเรื่องที่ว่าไปสู้กับใครมานั้น... อื้ม อย่างแรก ตัดท่านอาจารย์ทวดของเขาออกไปก่อนเลย! เจียงหย่วนแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นบาดแผลของไห่อู๋เต้า แล้วตรงเข้าไปหาท่านอาจารย์ทวดของเขาพร้อมกล่าวว่า