บทที่ 311 หนึ่งเดียวในรอบพันปี

เมื่อกล่าวคำเหล่านั้นจบ ไป๋หยินเสวี่ยในร่างหญิงสาวผู้สง่างามก็เงียบลง นางจ้องมองมาที่ร่างเด็กสาวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยพลัง

คำพูดเหล่านั้น และสายตาคู่นั้น ทำให้ไป๋หยินเสวี่ยในร่างเด็กสาวถึงกับลมหายใจหอบถี่

นั่นสิ ตัวนางตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กลายเป็นคนแคร์สายตาคนอื่นขนาดนี้? และตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กลายเป็นคนลังเลไม่กล้าตัดสินใจได้ถึงเพียงนี้?

นี่ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของนางเลย!

หลังจากได้รับการชี้แนะจากตัวตนในอนาคต ประกอบกับการได้ขบคิดด้วยตนเอง ความสับสนในแววตาของไป๋หยินเสวี่ยในร่างเด็กสาวก็มลายหายไป