บทที่ 461 ความสงบสุขของวันเวลา

เมื่อรับรู้สถานการณ์ในปัจจุบันอย่างชัดเจน เจียงหย่วนก็เข้าใจได้ในทันทีว่า ตัวตนมหึมาที่เขาเห็นจาก "นิมิตอนาคต" นั้นถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร ภายใต้สภาพแวดล้อมที่เปรียบดั่งการเพาะบ่มเชื้อโรคเช่นนี้ หากไม่เกิด "ราชาแห่งเชื้อโรค" ขึ้นมาก็คงเป็นเรื่องแปลก

ในยามนี้เจียงหย่วนทำได้เพียงหวังว่า ราชาแห่งเชื้อโรคตัวนี้จะเดินทางมาถึงช้าลงอีกนิด

แต่ภาพที่มองเห็นจากนิมิตอนาคตย่อมไม่มีทางเป็นเรื่องที่ไม่เกิดขึ้นจริง ดังนั้นเจียงหย่วนจึงทำได้เพียงแค่บ่นพึมพำอยู่ในใจ ไม่ได้หวังว่านิมิตอนาคตที่มองเห็นนั้นจะเป็นเรื่องเท็จ เพราะนั่นก็ดูเป็นการหลอกตัวเองมากจนเกินไป

เขาดึงสติกลับมา ความสนใจของเจียงหย่วนไปตกอยู่ที่ชางหลาน จากนั้นจึงเอ่ยเสียงอ่อนโยน

"ชางหลาน ฝากเยว่เสวี่ยไว้กับเจ้าด้วยนะ"