บทที่ 500 สงครามระหว่างมนุษย์และสัตว์อสูรลึกลับ

เหล่าภรรยาทั้งหลายจึงมารวมตัวกันเพื่อถกเถียงว่าควรจะมุ่งหน้าไปสำรวจในทิศทางใดก่อนดี แม้ว่าจะฟังดูเหมือนการออกตามหาอย่างไร้ทิศทางเหมือนแมลงวันที่ไร้หัว แต่ในตอนนี้ทำได้เพียงใช้วิธีนี้ไปก่อน ซึ่งต้องพึ่งพาโชคชะตาล้วนๆ ยิ่งไปกว่านั้น เจียงหย่วนได้วางแผนไว้แล้วว่า ต่อให้โชคดีตามหาพบ เขาก็จะยังคงพัฒนาฝีมือของตนเองให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก หลังจากเตรียมตัวอย่างเต็มที่แล้วเท่านั้น เขาจึงจะเริ่มลงมืออย่างแท้จริง ท้ายที่สุดแล้ว ระหว่างการไม่ได้รับบาดเจ็บเลยกับการคว้าชัยชนะมาได้ อย่างน้อยก็ต้องเลือกเอาสักทางหนึ่งใช่ไหมล่ะ?

เนื่องจากไม่มีเรื่องให้ต้องทำ เจียงหย่วนจึงใช้เวลาสามวันผ่านไปกับการเล่นเกมกับเหล่าภรรยา หลังจากเดินทางเข้าสู่เขตดาวขอบนอก เจียงหย่วนก็ควบคุมคุนเผิงออกเดินทางอย่างเงียบเชียบ โดยหลบเลี่ยงจากแนวป้องกันของผู้บำเพ็ญเพียร และมุ่งหน้าลึกลงไปในทะเลดวงดาวที่ห่างไกลยิ่งขึ้น เจียงหย่วนยืนอยู่ที่หัวเรือ หันกลับไปมองแนวป้องกันที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไป เขาเข้าใจดีว่าการออกเดินทางในครั้งนี้ คงต้องใช้เวลานานมากและคงไม่ได้กลับมาอีกในเร็ววัน แต่ความเศร้าสร้อยในใจของเขาก็เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบแล้วก็มลายหายไป เพราะเขากำลัง "พาครอบครัวหนีตามไปด้วย" นี่นา~ ในเมื่อบ้านอยู่ข้างกาย ดังนั้นไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็คือบ้านทั้งนั้น

ในขณะที่เจียงหย่วนกำลังคิดเช่นนั้น หูจิ่วเกอและสาวๆ คนอื่นๆ ก็ล้อมหน้าล้อมหลังเขาไว้ แล้วพากันส่งเสียงเจื้อยแจ้ว "ท่านพี่ท่านพี่ ต่อจากนี้เราจะไปที่ไหนกันดีเจ้าคะ?”

“ท่านพี่ ข้าว่าต่อจากนี้ เราน่าจะมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือกันก่อนนะเจ้าคะ”

“ไม่ถูกไม่ถูก ท่านพี่ ข้าว่าน่าจะมุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือต่างหาก”