บทที่ 52 เทือกเขาจี้อ้าน

หลังจากเล่นสนุกกันไปเล็กน้อย เจียงหย่วนก็ได้ยินเสียงเปิดประตูตำหนัก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่ค่อนข้างแปลกหู เขาหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นร่างต้นของซือจุนตนเอง เด็กสาวผมสีเงิน ไป๋หยินเสวี่ย เมื่อเห็นว่าผู้ที่มาคือซือจุนคนแรก เขาจึงรีบก้มกายลงทำความเคารพทันที

“คารวะซือจุนคนแรกครับ”

แม้ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาจะได้รับการดูแลจากซือจุนคนที่สามมาโดยตลอด ทว่าซือจุนของเขาทุกร่างล้วนเป็นคนคนเดียวกัน ดังนั้นเจียงหย่วนจึงไม่ลำเอียงว่าคนไหนดีกว่ากัน เพราะอย่างไรเสียพวกนางก็คือซือจุนของเขา

เมื่อมองดูลูกศิษย์ที่ยังคงกตัญญูรู้คุณเช่นเดิม ไป๋หยินเสวี่ยก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม นางเดินมาหยุดตรงหน้าลูกศิษย์ ยื่นมือออกมาวางบนหน้าอกของเขาตามความเคยชิน กระแสพลังวิญญาณสายหนึ่งไหลเวียนจากมือน้อยๆ เข้าสู่ร่างกายของเขา จากนั้นนางก็ดึงมือกลับพลางเอ่ยชมอย่างยอมรับ

“ไม่เลว รากปราณของเจ้าบรรลุถึงระดับสุดยอดแล้ว”

“ดูท่าอีกไม่นาน รากปราณของเจ้าน่าจะก้าวเข้าสู่ระดับรากปราณสวรรค์ได้”

ต่อหน้าคำชมของอาจารย์ เจียงหย่วนส่งยิ้มตอบกลับ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ “ไม่ทราบว่าซือจุนคนแรกมาหาศิษย์ มีเรื่องอะไรจะสั่งการหรือครับ?”

“อืม” ไป๋หยินเสวี่ยเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้พลางเอ่ยเสียงนุ่ม “ที่ข้ามาในครั้งนี้ เพื่อจะบอกสถานที่หาประสบการณ์แห่งใหม่ที่เจ้าต้องเดินทางไป”

เจียงหย่วนไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด เพราะการหาประสบการณ์ครั้งก่อนเกิดอุบัติเหตุจนต้องจบลงก่อนกำหนด การจัดหาสถานที่ใหม่ย่อมเป็นเรื่องปกติ “ซือจุนครับ ไม่ทราบว่าสถานที่ที่ข้าต้องไปในครั้งนี้คือที่ใดครับ?”

“สถานที่ที่เจ้าต้องไปค่อนข้างไกล จำเป็นต้องนั่งเรือเหาะวิญญาณมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ของแคว้นชาง”

“ไปยังกลุ่มเขาที่ชื่อว่า เทือกเขาจี้อ้าน”

จากนั้น ไป๋หยินเสวี่ยก็อธิบายสถานการณ์ของเทือกเขาแห่งนี้รวมถึงเป้าหมายในการเดินทางครั้งนี้ให้ฟังอย่างคร่าวๆ ตามที่นางยืนยันมา สัตว์อสูรในเทือกเขาจี้อ้านที่มีตบะแข็งแกร่งที่สุดคือขอบเขตประสานสว่างชั้นสมบูรณ์ เรียกได้ว่าขอเพียงไม่ไปสุ่มสี่สุ่มห้าหาเรื่องพวกสัตว์อสูรระดับสูงเหล่านั้น ด้วยพละกำลังของเจียงหย่วนย่อมสามารถเดินเหินในเทือกเขาแห่งนี้ได้อย่างสะดวกโยธิน ทว่าเป้าหมายการหาประสบการณ์ในครั้งนี้ คือการไปชิงเอาของวิเศษแห่งฟ้าดินที่อยู่ภายใต้การอารักขาของสัตว์อสูรขอบเขตประสานสว่างชั้นสมบูรณ์ตัวนั้นมาให้ได้ หากทำสำเร็จ ถือว่าบททดสอบในครั้งนี้ผ่านเกณฑ์อย่างสมบูรณ์

เมื่อได้ยินว่าเป็นบททดสอบที่ท้าทายเพียงนี้ เจียงหย่วนก็ลอบกลืนน้ำลาย ทว่าในดวงตาของเขากลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว ตรงกันข้ามกลับดูฮึกเหิมอยากจะลองดูสักตั้ง เพราะในมุมมองของเขา ความท้าทายเช่นนี้แหละถึงจะทำให้เห็นขีดจำกัดของตนเอง การประลองกับศิษย์พี่หญิงใหญ่ครั้งก่อนแม้จะลงมือสุดกำลัง แต่ก็ไม่ใช่การต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย จึงไม่อาจมองเห็นขีดจำกัดที่แท้จริงได้ ดังนั้นเจียงหย่วนจึงเฝ้ารอการหาประสบการณ์ในครั้งนี้ เขาต้องการมองเห็นศักยภาพของตนเองให้ชัดเจน ส่วนเรื่องความปลอดภัย หากไม่ถึงขั้นวิกฤตต่อชีวิตจริงๆ เขาจะไม่ยอมให้หูจิ่วเกอลงมือเด็ดขาด หากมัวแต่อยู่ภายใต้ร่มเงาการคุ้มครอง อนาคตของเขาย่อมถูกจำกัดไว้อย่างแน่นอน

หลังจากอธิบายสถานการณ์จนกระจ่าง ไป๋หยินเสวี่ยก็สั่งให้เขาเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อเดินทางไปยังสถานที่ทดสอบ “รับทราบครับซือจุนคนแรก ศิษย์เข้าใจแล้วครับ”

เมื่อส่งซือจุนออกจากตำหนัก เจียงหย่วนก็เริ่มเตรียมการทันที โอสถรักษาชีวิตและโอสถฟื้นฟูพลังวิญญาณ... เตรียมพร้อม ผ้ายันต์เสริมพลังและผ้ายันต์ป้องกัน... เตรียมพร้อม ค่ายกลคุ้มกันและค่ายกลลวงตา... เตรียมพร้อม สมบัติวิเศษประจำกาย... เตรียมพร้อม

เมื่อมองดูการเตรียมตัวของตนเอง เจียงหย่วนก็สัมผัสได้ถึงความสะดวกสบายของ "ผู้เชี่ยวชาญรอบด้าน" อีกครั้ง ไม่ต้องคอยดูสีหน้าใคร มีอะไรขาดเหลือก็จัดการด้วยตนเองได้หมด มันดีจริงๆ~

เมื่อเตรียมของเสร็จ เจียงหย่วนก็อุ้มจิ้งจอกสีชมพูจอมขี้เกียจขึ้นมาพาดไว้ที่คอเหมือนผ้าพันคอ อ้อ ยังมีหน้ากากสุนัขจิ้งจอกด้วย จากการทดสอบของเจียงหย่วน เขาพบว่าหน้ากากที่ซือจุนให้มานั้นมีประสิทธิภาพสูงกว่าที่คิดมาก ตอนแรกเขาคิดว่ามันแค่เปลี่ยนรูปร่างหน้าตาได้เฉยๆ ทว่าความจริงแล้ว หน้ากากนี้สามารถทำให้เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้เลยทีเดียว!

เขาสวมหน้ากากสุนัขจิ้งจอกแล้วเปิดใช้งานพลังของมัน พริบตาเดียว เด็กหนุ่มรูปงามล่มเมืองก็หายไป แทนที่ด้วยชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง แม้แต่จิ้งจอกสีชมพูที่พาดคออยู่ก็ถูกพรางตาจนมองไม่เห็น นี่น่ะหรือสมบัติวิเศษระดับลี้ลับ? เมื่อไหร่เขาถึงจะสร้างของระดับนี้ได้บ้างนะ? เขารำพึงในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวออกจากตำหนักข้าง ทะยานกายมุ่งหน้าไปยังจุดจอดเรือเหาะวิญญาณ

ในมุมมืด ไป๋หยินเสวี่ยจ้องมองลูกศิษย์ที่กำลังจากไป นางลอบอวยพรให้การหาประสบการณ์ของเขาในครั้งนี้ประสบความสำเร็จ

...

จุดหมายปลายทางคือทิศใต้ของแคว้นชาง ซึ่งอยู่ห่างจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีที่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือไกลโข ต่อให้นั่งเรือเหาะวิญญาณ ก็ต้องใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยครึ่งเดือน ตามที่เจียงหย่วนรู้มา ภูมิภาคตะวันออกที่เขาอาศัยอยู่มีทั้งหมดสามสิบหกแคว้น พื้นที่ของแต่ละแคว้นใหญ่กว่าประเทศในชาติก่อนของเขาถึงสองเท่าขึ้นไป พื้นที่อันกว้างขวางมหาศาลนี้ทำให้เจียงหย่วนอดประหลาดใจเล็กน้อยไม่ได้ตอนที่รู้ครั้งแรก

ทว่าตามข้อมูลที่เขามี แม้เผ่ามนุษย์ในโลกนี้จะอยู่ในยุคที่รุ่งเรืองที่สุด ครอบครองภาคกลางที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด และสามารถกำราบเผ่าอนารยชนทิศเหนือ เผ่าปีศาจทิศใต้ และเผ่ามารทิศตะวันตกจนไม่กล้าเสนอหน้า แต่ประชากรรวมของเผ่ามนุษย์กลับมีไม่ถึงหนึ่งหมื่นล้านคน เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เจียงหย่วนคิดเอาเอง แต่เป็นเรื่องจริงที่มีการบันทึกไว้ ในหมู่เผ่ามนุษย์มีองค์กรหนึ่งนามว่า หอสวินจี องค์กรนี้จะคอยเผยแพร่แผ่นกระดาษที่เรียกว่า "ข่าวรายวันเผ่ามนุษย์" ซึ่งมีลักษณะคล้ายหนังสือพิมพ์ รวบรวมเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในหมู่เผ่ามนุษย์ช่วงที่ผ่านมา ในรายงานฉบับหนึ่ง เคยมีการสรุปจำนวนประชากรมนุษย์ไว้ว่ามีไม่ถึงหนึ่งหมื่นล้านคน หอสวินจีจึงลงท้ายรายงานนั้นด้วยการสนับสนุนให้ชาวมนุษย์เร่งเพิ่มประชากรเพื่อความมั่นคง

พูดตามตรง ตอนที่เจียงหย่วนรู้เรื่อง "ข่าวรายวันเผ่ามนุษย์" นี้ เขาเกือบจะคิดว่ามีเพื่อนร่วมชาติคนไหนทะลุมิติมาที่นี่ก่อนเขาเสียอีก แล้วยกเอาสิ่งของจากโลกเดิมมาไว้ที่นี่ทั้งหมด ทว่าคำตอบของเรื่องนี้ ในยามที่เขายังอ่อนแอเขาย่อมมิอาจล่วงรู้ได้ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนก่อนหน้า วันหนึ่งเขาจะไปเยือนหอสวินจีด้วยตนเองเพื่อหาคำตอบให้ได้

เขาสลัดความทรงจำทิ้ง เจียงหย่วนในร่างจำแลงมาถึงเรือเหาะวิญญาณแล้ว พร้อมๆ กับการออกตัวของเรือเหาะ การเดินทางเป็นเวลาครึ่งเดือนก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ช่วงเวลาแห่งการรอนแรมนั้นแสนน่าเบื่อ ทว่าเมื่อเจียงหย่วนเข้าสู่สภาวะบำเพ็ญเพียร เขาก็ไม่รู้สึกถึงการไหลผ่านของกาลเวลา ตลอดครึ่งเดือน เขาไม่เคยย่างกรายออกจากห้องพักแม้แต่ครั้งเดียว ขณะเดียวกัน ตลอดเส้นทางก็ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงใดๆ เกิดขึ้นให้ต้องปวดหัว

...

——เมืองเทียนหลิง

เมื่อมาถึงเมืองเทียนหลิงซึ่งเป็นเมืองที่ใกล้จุดหมายที่สุด เจียงหย่วนสอบถามตำแหน่งของเทือกเขาจี้อ้านจากคนท้องถิ่น แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดหมายทันทีโดยไม่รีรอ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาสังเกตเห็น คือยามที่คนท้องถิ่นพูดถึงเทือกเขาแห่งนี้ ต่างก็มีสีหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด และหลังจากเขาใช้เงินตราหว่านล้อมสืบความดู จึงได้รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น

...