บทที่ 52 หกคำ

วันรุ่งขึ้น

วันโดดเรียน

บริษัทฉงชิ่งดิจิทัลอิเล็กทรอนิกส์เทคโนโลยีฟื้นคืนชีพแล้ว

อาเคอไม่ได้ลดทอนสิ่งที่รับปากเขาไว้แม้แต่น้อย ใต้หัวข้อ “กิจกรรมสินค้าราคาพิเศษเดือนธันวาคม >>>” ซึ่งเป็นแถบข้อมูลหลักบนหน้าแรกของเถาเป่า ปรากฏลิงก์ใหม่ขึ้นมาหนึ่งรายการ นั่นคือ ตลาดมือถือ

พอกดเข้าไป หน้าเว็บก็เรียบง่ายอย่างยิ่ง

มีเพียงชื่อร้านค้า เว้นบรรทัดลงมาเป็นรุ่นสินค้า แม้แต่รูปถ่ายก็ยังไม่มี

แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่ร้านของเขาร้านเดียว แต่ร้านแรกที่ปรากฏหลังจากกดลิงก์ก็คือร้านของพวกเขา ด้านล่างเป็นลิงก์ชื่อรุ่นโทรศัพท์กว่าสิบรุ่น

ยิ่งไปกว่านั้น อันดับร้านโทรศัพท์ด้านล่างดูเหมือนจะหมุนเวียนเปลี่ยนกันขึ้นมา มีเพียงร้านของเฉินเสวี่ยปิงเท่านั้นที่อยู่ลำดับหนึ่งมาตลอด

กระแสผู้เข้าชมมหาศาลจากหน้าแรก แตกต่างจาก “การดันร้านมือใหม่” ที่พวกเขาเคยได้รับก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับเหว

สินค้าที่ลงขายเมื่อคืนเริ่มมีข้อความแจ้งเตือนดังไม่หยุดตั้งแต่แปดโมงเช้า ออร์เดอร์หลั่งไหลเข้ามาอย่างกะทันหัน

ร้านอินเทอร์เน็ตอัจฉริยะมีเสียง “เชี่ย!” เพิ่มขึ้นจากปกติหลายสิบครั้ง

“เชี่ย! รุ่น 8310!”

“เชี่ย! รุ่น 6230!”

“เชี่ย! รุ่นอี 360!”

“เชี่ย! รุ่นแซดทีอี วี 777!”

“…ขายโทรศัพท์บ้าน ๆ เครื่องเดียวเอง จะเชี่ยอะไรนักหนา?”

“แล้วเมื่อสองสามวันก่อนที่นายขายโทรศัพท์บ้าน ๆ ทำไมถึงร้องเชี่ยล่ะ?”

“เมื่อก่อนฉันร้องเชี่ย วันนี้ไม่ร้องแล้วไม่ได้หรือไง!”

สิบเอ็ดโมงเช้า เมื่อมีออร์เดอร์ใหม่เข้ามาอีกเครื่อง เฉินเสวี่ยปิงถอดหูฟังแล้วโบกมือให้โกวหงอี้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

“นายมาคุยแทน! คุยให้ดี ถ้ามีใครถามว่าร้านเราเป็นร้านใหม่หรือเปล่า ก็บอกที่อยู่ร้านเก่าไป จะสั่งซื้อจากร้านเก่าก็ได้! ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป พวกนายผลัดเวรกันเฝ้าร้านนี้ ห้ามปิดหวังวั่งเด็ดขาด! ฉันจะแบ่งกำไรของร้านนี้ห้าเปอร์เซ็นต์ให้พวกนายเป็นเงินปันผล ส่วนร้านของพวกนายเองก็ทำควบคู่กันไปได้!”

“ได้เลย พี่!” โกวหงอี้รับคอมพิวเตอร์ไปอย่างกระตือรือร้น

เฉินเสวี่ยปิงถือโทรศัพท์เดินออกจากร้านอินเทอร์เน็ต แล้วต่อสายหาฮั่วเสี่ยวเหวิน

ทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย เฉินเสวี่ยปิงก็พูดว่า

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราจะส่งของวันละสามรอบ ตอนเที่ยง บ่าย แล้วก็ตอนค่ำ ตอนนี้มีออร์เดอร์อยู่สิบห้าเครื่อง เดี๋ยวฉันส่งให้ทางคิวคิว! อีกเดี๋ยวตอนนายไปรับของ แวะไปโกดังด้วย ลองคุยกับคุณจ้าวดูว่าจะกดราคาหรือขอเครดิตเพิ่มได้ไหม! อีกอย่าง ออร์เดอร์รายเดือนของเราเกินร้อยแล้วใช่ไหม ราคาส่งควรปรับลงได้แล้วหรือเปล่า?”

อีกฝั่งพลันตะโกนลั่น “ให้ตายสิ! สิบห้าเครื่อง? เมื่อคืนเพิ่งส่งของไปเองไม่ใช่เหรอ นี่ออร์เดอร์เช้านี้ทั้งหมดเลยเหรอ?! ของที่นายขายทางอินเทอร์เน็ตขายดีขนาดนี้เชียว? ถ้าอย่างนั้นฉันไปวิ่งออร์เดอร์ออนไลน์กับนายด้วยดีกว่า!”

เรื่องขายของออนไลน์คงปิดบังฮั่วเสี่ยวเหวินได้ไม่กี่วันจริง ๆ

ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่ได้เป็นฝ่ายถามก่อน แต่เบอร์โทรศัพท์ที่ใช้ติดต่อเรื่องส่งของเป็นเบอร์ของเขา มีลูกค้าคนหนึ่งได้รับสินค้าไปแล้ว แต่ชาร์จไฟไม่เข้าอยู่ครึ่งค่อนวัน จึงโทรไปถามเขาโดยตรง ฮั่วเสี่ยวเหวินเลยเข้าใจเรื่องทั้งหมด ตอนนั้นเขาโทรกลับมาถามเฉินเสวี่ยปิงทันทีว่าช่องทางนี้เชื่อถือได้แค่ไหน เงินจะเข้าจริงหรือเปล่า

เฉินเสวี่ยปิงเองก็ไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป เขาเพียงบอกว่ามั่นคงดี ฮั่วเสี่ยวเหวินจึงไม่เคยสนใจช่องทางขายของของเฉินเสวี่ยปิงอีก

ที่จริงเขารู้สึกมาตลอดว่าการตั้งแผงขายของข้างนอกก็ดี โดยเฉพาะช่วงที่เงินทุนไม่พอ การรับเงินต่อหน้ากันนั้นมั่นคงจริง ๆ เขาเคยเยาะเย้ยเฉินเสวี่ยปิงด้วยซ้ำ

“ฉันใช้ทุนสามพันหยวนก็ทำกำไรได้หลายพัน ทุนทั้งหมดอยู่ที่นาย ยังต้องไปขอเครดิตจากพี่จ้าวอีก กำไรก็ไม่ได้มากกว่าฉันเท่าไร เงินก็ยังเข้าช้าฉิบหาย ไม่งั้นนายมาทำงานกับฉันเลยดีไหมล่ะ?”

ตอนนั้นเฉินเสวี่ยปิงหน้าดำทะมึน ตอบกลับไปเพียงว่า “แม่งเอ๊ย”

แต่ตอนนี้ออร์เดอร์ฝั่งเฉินเสวี่ยปิงเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ แถมกำไรเฉลี่ยยังสูงกว่าเขาถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ฮั่วเสี่ยวเหวินจึงอดอิจฉาอย่างจริงใจไม่ได้

เฉินเสวี่ยปิงยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ต่อให้ยกให้นาย นายก็ทำไม่ได้หรอก! รับสิบเปอร์เซ็นต์ของนายไปอย่างสบายใจก็พอ ได้กำไรเท่าไรก็มีส่วนของนายทั้งนั้น! ช่วงนี้เถาเป่าช่วยดันร้านฉันอยู่ ออร์เดอร์ฝั่งนี้ต้องเยอะแน่ ๆ เงินทุนหมุนไม่พอ นายเอาเงินที่หาได้ให้ฉันยืมซื้อของก่อน เหลือเงินติดตัวไว้ตามเดิมสามพันหยวน ส่วนออนไลน์กับออฟไลน์ เรามาช่วยกันทำกำไร!”

เรื่องกระแสผู้เข้าชมอะไรนั่น ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่เข้าใจหรอก

แต่เขาฟังคำว่าออร์เดอร์เยอะออก

น้ำเสียงตอนตอบกลับจึงฟังดูฮึกเหิมขึ้นไม่น้อย “นายวางใจได้ เรื่องพี่จ้าวฉันจะไปคุยเอง! เออ ถ้าออร์เดอร์ของนายคงที่แบบนี้ ฉันจะไปทำสัญญากับเอสเอฟ เอ็กซ์เพรส ส่งของสักร้อยชิ้นจะประหยัดได้หลายร้อยหยวนเลย ยิ่งส่งเยอะก็ยิ่งถูก แถมพวกเขายังจัดคนมารับของที่ร้านเราโดยเฉพาะ ช่วยเขียนที่อยู่ให้ด้วย แต่ถ้าส่งไม่ถึงร้อยชิ้นก็ไม่ค่อยคุ้ม เพราะพวกเขาจะคิดค่าบริการเพิ่ม”

ค่าขนส่งในยุคนี้แพงเกินจริง พัสดุเอสเอฟหนึ่งชิ้นขยับทีก็สิบกว่าหยวน แถมราคาพื้นฐานยังคิดจากน้ำหนักไม่เกินสองร้อยกรัม ทุก ๆ สองร้อยกรัมที่เพิ่มขึ้นต้องจ่ายเพิ่มอีกห้าหยวน

ฮั่วเสี่ยวเหวินบ่นอยู่บ่อย ๆ ว่าโทรศัพท์หนักแค่ร้อยกว่ากรัม แต่พอรวมกล่องโทรศัพท์ก็เกินสองร้อยกรัมพอดี ทุกครั้งจึงต้องจ่ายเพิ่มอีกห้าหยวน แม่งอยากทิ้งกล่องแล้วใช้ถุงกระดาษน้ำมันห่อสักสองชั้นส่งไปเสียจริง!

เฉินเสวี่ยปิงรู้สึกว่าวันคืนที่ต้องคำนวณทุกหยวนทุกสตางค์กำลังจะผ่านพ้นไป จึงอดยิ้มออกมาไม่ได้

“ได้ นายไปเซ็นสัญญาเลย ถ้าประหยัดได้ก็คุ้ม พอฝั่งฉันมีเงินแล้ว ฉันจะลงทุนเช่าตู้ขายขนาดหนึ่งเมตรให้นายด้วย นายจะได้ไม่ต้องตระเวนตั้งแผงขายไปทั่วอีก”

“ได้เลย! ถ้านายเช่าตู้ให้ฉันจริง ๆ ฉันจะมาทำงานกับนายเลย! แม่งเอ๊ย ช่วงนี้เพื่อขายของไม่กี่ชิ้น ฉันวิ่งไปทั่วเมืองแถบนี้จนหมดแล้ว ขาแทบหัก!”

เฉินเสวี่ยปิงครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพยักหน้า

“ลำบากนายแล้ว”

……

……

สี่หมื่น

หกหมื่น

หนึ่งแสน

หนึ่งแสนสามหมื่น

ความมั่งคั่งเพิ่มพูนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

จนถึงวันที่ยี่สิบเก้า เมื่ออาเคอโทรศัพท์เข้ามาตรงเวลาสิบโมงเช้า ร้านเถาเป่าทั้งเก้าร้านของเฉินเสวี่ยปิงขายสินค้าออกไปแล้วรวมมูลค่าหนึ่งแสนสี่หมื่นแปดพันหยวน เป็นโทรศัพท์ทั้งหมดหนึ่งร้อยสองเครื่อง

เขารับออร์เดอร์มาทั้งหมดโดยไม่ปล่อยให้ตกหล่นแม้แต่รายการเดียว

ร้านที่อยู่ใกล้กวางตุ้งหน่อยใช้เวลาสี่ถึงห้าวันก็ได้รับสินค้า และเริ่มมีเงินโอนกลับมาตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้ว

ตอนนี้เขาเหลือเงินติดตัวเพียงสามร้อยหยวน ยังมีโทรศัพท์อีกแปดเครื่องที่ไม่มีเงินส่งออกไป แถมยังติดค่าสินค้าจ้าวว่านผิงอยู่อีกสามหมื่นห้าพันหยวน และยืมเงินฮั่วเสี่ยวเหวินมาอีกแปดพันหยวน

แต่ยอดเงินที่รอชำระในบัญชีอาลีเพย์ รวมกับยอดเงินที่ปลดล็อกออกมาในวันนี้ มีมากกว่าหนึ่งแสนสามหมื่นหยวนแล้ว

หลังหักหนี้สิน สินค้าที่รอจัดส่ง และส่วนแบ่งกำไรแล้ว ในจำนวนนั้นมีอยู่ประมาณเจ็ดหมื่นห้าพันหยวนที่เป็นของเฉินเสวี่ยปิง

ภายในเวลาหนึ่งสัปดาห์ เขาใช้ประโยชน์จากเงินทุนหมุนเวียนทำกำไรได้สามหมื่นหกพันหยวน ทำให้ทรัพย์สินแทบจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

เฉินเสวี่ยปิงมั่นใจว่า หลังจากได้เสียงตอบรับจากรีวิวระลอกนี้ ประกอบกับช่วงกอบโกยผลประโยชน์ของเถาเป่าที่กำลังมาถึงในปีหน้า ยอดขายร้านของเขาอาจเพิ่มขึ้นได้อีก

แต่หน้าแรกของเถาเป่าไม่มีทางให้เขาครองพื้นที่อยู่ตลอดไป เฉินเสวี่ยปิงเองก็มองเห็นเพดานกำไรของธุรกิจนี้อยู่ราง ๆ แล้ว

ต่อให้ทำจนกลายเป็นร้านอันดับหนึ่งของวงการ ก็ทำกำไรได้เพียงสามถึงห้าล้านหยวนเท่านั้น

ไม่พอ อย่างไรก็ไม่พอ

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่กล้าทำให้ใหญ่โตขนาดนั้นด้วย หากอยากทำกำไรให้ได้หลายล้านหยวน เขาต้องขายโทรศัพท์ลอกเลียนแบบมากแค่ไหนกัน?

มากกว่าหมื่นเครื่อง!

การขายของบนเถาเป่าไม่ได้ปกปิดอะไรเลย แถมยังแสดงยอดขายรวมเอาไว้ด้วย

หากผู้ผลิตเหล่านั้นรวมตัวกันปราบปรามสินค้าปลอม ร้านค้ารายย่อยของเขาคงต้องรับเคราะห์แทนพวกร้านขายของลอกเลียนแบบ รวมถึงโรงงานแถบชานเมืองทั้งหลาย กลายเป็นแพะรับบาปที่โดดเด่นที่สุดอย่างแน่นอน

หากเขาประสบความสำเร็จ การขายสินค้าลอกเลียนแบบอาจเป็นเพียงบาปดั้งเดิมเล็ก ๆ ของนายทุน แต่ก่อนจะประสบความสำเร็จ เรื่องนี้แม่งก็คืออาชญากรรมดี ๆ นี่เอง

รอให้หาเงินทุนตั้งต้นได้มากพอเสียก่อน เขาต้องรีบกระจายแนวธุรกิจออกไป

“ซี…”

ลิ้นชักโต๊ะสั่นครืด ๆ

สายจากอาเคอเข้ามาได้จังหวะพอดี เขาเพิ่งทำกายบริหารสายตาหลังคาบเรียนใหญ่เสร็จ

เฉินเสวี่ยปิงมองซ้ายมองขวา เห็นคนอยู่ตามทางเดินกับระเบียงด้านนอกไม่น้อย จึงตัดสินใจรับสายตรงที่นั่งของตัวเอง

“ฮัลโหล”

“คุณเฉิน ยอดขายตลอดสัปดาห์นี้เป็นอย่างไรบ้างครับ?”

น้ำเสียงของอาเคอฟังดูสุขุมกว่าครั้งก่อนมาก ราวกับมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นไม่น้อย

“ไม่เลว” เฉินเสวี่ยปิงลดเสียงลง “ผมคิดว่าธุรกิจต่อจากนี้ เราคุยกันได้แล้ว”

หยางชิงเยว่เงยหน้าขึ้นจากกองโจทย์ มองมาทางเขา

เฉินเสวี่ยปิงยิ้มให้เธอ ก่อนจะหยิบหมากฝรั่งหนึ่งแผ่นออกจากกระเป๋าแล้วยื่นไปตรงหน้า

หยางชิงเยว่ยิ้มกว้าง หยิบออกมาหนึ่งแผ่น ฉีกซองแล้วใส่เข้าปาก

หมากฝรั่งกรีนแอร์โรว์รสมะนาวถูกเคี้ยวอยู่ในปาก และยังสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ติดมาจากการอยู่ในกระเป๋าของเฉินเสวี่ยปิง

ขณะเดียวกันก็มีเสียงคนพูดดังอยู่ข้างหูของเฉินเสวี่ยปิง

“ถ้าอย่างนั้น…คุยกันหน่อยไหมครับ? คุณต้องการอะไร?”

“ผมต้องการกระแสผู้เข้าชม ส่วนจะให้ได้มากแค่ไหน พวกคุณประเมินเองตามผลลัพธ์” เฉินเสวี่ยปิงตอบอย่างกระชับ

อีกฝั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับมีใครเอามือปิดไมโครโฟน เสียงรบกวนก่อนหน้านี้จึงหายไปจนหมด

ไม่นานเสียงรบกวนก็กลับมาอีกครั้ง

“ไม่มีปัญหา”

“คุณกล้าจ่าย ผมก็กล้าชดใช้”

“หา?”

“ผมหมายถึงคำหกคำนี้—คุณกล้าจ่าย ผมก็กล้าชดใช้ เอาคำหกคำนี้ทำเป็นประกาศ แล้วเผยแพร่บนอาลีเพย์กับหน้าแรกของเถาเป่า รับรองกับผู้ใช้ว่า หากซื้อสินค้าบนอินเทอร์เน็ตผ่านอาลีเพย์แล้วถูกหลอกจนเกิดความเสียหาย อาลีเพย์จะชดใช้ให้เต็มจำนวน”

“หา??”

เมื่อได้ยินเสียงประหลาดใจของอีกฝ่าย จู่ ๆ เฉินเสวี่ยปิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาตบหน้าผากตัวเองแล้วหัวเราะ

“เอาแต่คิดแผนการ จนเพิ่งนึกได้ว่าคุณคงไม่มีอำนาจตัดสินใจเรื่องนี้เอง คุณไปแจ้งหัวหน้าก่อนดีไหม แล้วเราค่อยคุยกันต่อ?”

จู่ ๆ เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากปลายสาย

“ให้เขาพูดต่อ!”

“เอ่อ…ไม่เป็นไรครับ คุณพูดต่อได้เลย?” เสียงของอาเคอดังกลับมาอย่างช้า ๆ

เฉินเสวี่ยปิงชะงักไปจริง ๆ

เสียงเมื่อครู่นี้ฟังดูคุ้นหูอยู่เหมือนกัน

“คุณหม่าหรือครับ?”

…