บทที่ 53 ผมจะลาหยุด!

เสียงนี้มีเอกลักษณ์เกินไป ได้ยินแค่ประโยคเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นใคร

เฉินเสวี่ยปิงเผลอร้องเรียกออกไป

ไม่มีใครตอบกลับมา

แต่เขาจินตนาการได้แล้วว่า อีกฝั่งของสายโทรศัพท์คงมีชายหัวเหลี่ยมกำลังประสานมือ ยืนนิ่งอยู่หน้าโทรศัพท์

เขาเงยหน้ามองไปรอบ ๆ อยากแบ่งปันอะไรบางอย่างกับคนรอบข้าง หรือไม่ก็ชูโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาอวดคนอื่นว่า “หม่าอวิ๋น! อีกฝั่งคือหม่าอวิ๋นเลยนะ!”

พอได้คุยกับหม่าอวิ๋นตัวเป็น ๆ อย่างใกล้ชิด เฉินเสวี่ยปิงก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้

ผู้ชายคนนั้นเป็นตัวแทนของยุคที่อินเทอร์เน็ตจีนกำลังเฟื่องฟู เป็นยุคที่มีการพัฒนาเร็วที่สุด

ปกติเขามักพูดจาโอ้อวดอยู่บนเวที แต่ตอนนี้กลับกำลังเงียบฟังเขาพูดอยู่ปลายสาย

“การเกิดใหม่ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ” เฉินเสวี่ยปิงทอดถอนใจอยู่ในใจ ก่อนปรับอารมณ์ของตัวเอง

ต่อไปตัวเขาเองก็อาจกลายเป็นตำนานเหมือนกัน จะทำตัวประหม่าไม่ได้

“ถึงตอนนี้อาลีเพย์จะมีระบบธุรกรรมค้ำประกันแล้ว แต่ก็ยังมีร้านค้าเกือบครึ่งหนึ่งที่ไม่ได้เลือก ‘โครงการให้อาลีเพย์จ่ายแทน’ อีกทั้งอาลีเพย์เองก็ยังไม่ได้ให้คำรับรองที่หนักแน่นอะไรเลย กลายเป็นว่าพ่อค้าแม่ค้าที่เลือกใช้ธุรกรรมค้ำประกันอย่างพวกเรา นอกจากต้องคอยอธิบายให้ลูกค้าเข้าใจว่าธุรกรรมค้ำประกันปลอดภัยแค่ไหนแล้ว ยังต้องแบกรับปัญหาเงินคืนเข้าบัญชีล่าช้าที่เกิดจากธุรกรรมค้ำประกันอีกด้วย ผมอยากถามสักคำว่า เรื่องพวกนี้ควรให้พวกเราพูดกรอกหูผู้ซื้ออยู่ฝ่ายเดียวหรือไงครับ?”

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาทีก่อนจะพูดขึ้นว่า “คำมั่นสัญญาที่คุณพูดถึงคือ ‘คุณกล้าจ่าย ผมกล้าชดใช้’ ใช่ไหม? การให้คำมั่นแบบนี้…ไม่สุดโต่งเกินไปหน่อยหรือ?”

“สิ่งที่พวกคุณต้องการก็คือความสุดโต่งแบบนั้น”

เฉินเสวี่ยปิงตอบอย่างหนักแน่น น้ำเสียงค่อย ๆ ดังขึ้น

“ความปลอดภัยของธุรกรรมค้ำประกัน เดิมทีก็เป็นสิ่งที่พวกคุณควรคำนึงถึงอยู่แล้ว ถ้าไม่มีความเด็ดขาดแบบนี้ แล้วคนอื่นจะเลือกใช้อาลีเพย์ไปทำไม?

‘คุณกล้าจ่าย ผมกล้าชดใช้’ ไม่ใช่แค่คำพูดประโยคหนึ่ง แต่มันคือหลักการ!

การเก็บความเสี่ยงไว้กับตัวเอง นี่แหละคือแนวคิด ‘ผู้ใช้ต้องมาก่อน’ เป็นการส่งต่อบรรยากาศแห่งความไว้วางใจเข้าสู่ระบบนิเวศอินเทอร์เน็ตในยุคนี้ ทำให้พวกคุณกลายเป็นตัวแทนแห่งความเชื่อใจ ซึ่งย่อมมีประโยชน์มหาศาลต่อพวกคุณ

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ไม่ให้คำมั่นสัญญา พวกคุณก็ไม่ต้องชดใช้เงินอยู่ดีหรือ? ความรับผิดชอบของบริษัทใหญ่ ๆ อยู่ที่ไหน?

พวกคุณต้องใช้คำมั่นสัญญานี้บีบให้ตัวเองทำตามให้ได้ และเมื่อมีคำมั่นที่นำหน้าคนทั้งเครือข่ายอินเทอร์เน็ตอยู่ประโยคนี้ ขอเพียงพวกคุณทำสำเร็จ พวกคุณก็จะได้รับ…

ส่วนจะได้รับอะไรนั้น หม่าอวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ คุณน่าจะรู้ดี”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้เงียบอยู่นานเป็นพิเศษ นานจนเฉินเสวี่ยปิงมีเวลาสังเกตเห็นว่า เพื่อนนักเรียนหลายคนรอบตัวกำลังจ้องมองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง

พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเฉินเสวี่ยปิงกำลังพูดอะไร แต่กลับรู้สึกว่าเป็นคำพูดที่ลึกซึ้งจนยากจะเข้าใจ ไม่แน่ว่าหลายปีต่อมา เมื่อนึกย้อนถึงสิ่งที่เฉินเสวี่ยปิงพูดในวันนี้ พวกเขาอาจยังปรบมือชื่นชมด้วยความทึ่งได้ ผลลัพธ์คงไม่ต่างจากตอนที่หม่าอวิ๋นพูดจาโอ้อวดอยู่บนเวที

“แปะ”

เสียงปรบมือดังมาจากปลายสาย

“แปะ ๆ ๆ…”

เสียงปรบมือเริ่มดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เฉินเสวี่ยปิงรู้ว่าอีกฝั่งของสายมีคนอยู่ไม่น้อย

เสียงของชายคนนั้นดังขึ้นจากปลายสายอีกครั้ง

“พูดได้ดีมาก ขอบคุณคุณนะ ตอนนี้พวกเราต้องประชุมกันแล้ว คำหกคำนี้ พวกเราจะนำไปใช้ ต่อไปอาเคอจะติดต่อคุณ”

พูดจบ อีกฝ่ายก็ตัดสายไปอย่างรวดเร็ว

เฉินเสวี่ยปิงมองโทรศัพท์ที่หน้าจอกลับมาสว่างอีกครั้ง แล้วหัวเราะออกมา

เมื่อเห็นสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนนักเรียนรอบข้าง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่า ตัวเองกำลังค่อย ๆ ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนแห่งนี้อีกต่อไป

เขากำลังจะมีเงินแล้ว

หรือไม่ก็…ลาหยุดยาวสักหน่อยดีไหม?

ที่จริง ตั้งแต่ช่วงนี้เริ่มยุ่งเป็นพิเศษ เขาก็เคยคิดแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว

“นาย…กำลังคุยโทรศัพท์กับใครอยู่เหรอ?” หยางชิงเยว่ถามด้วยความอยากรู้

เฉินเสวี่ยปิงมองใบหน้าน่ารักสดใสของหยางชิงเยว่ จู่ ๆ ก็รู้สึกเสียดายเพื่อนร่วมโต๊ะที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมทุกวัน รวมถึงอาหารเช้าร้อน ๆ ที่เธอมักแอบวางไว้ในช่องโต๊ะของเขาเป็นครั้งคราว

แต่เมื่อนึกถึงคำกล่าวที่ว่า ‘เมื่อประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียง ต่อให้สุดขอบฟ้าก็ใกล้เพียงเอื้อม’ เขาก็ยิ้มอย่างสบายใจ

“ฉันกำลังจะเริ่มลาหยุดแล้ว ช่วงนี้เรื่องธุรกิจค่อนข้างเยอะ ฉันอยากกลับไปเรียนเองที่บ้าน…พรุ่งนี้ก็เริ่มหยุดวันขึ้นปีใหม่แล้ว ตอนบ่ายเธอว่างไหม? ชวนซินเมิ่งเจินไปด้วยกันนะ ฉันจะเลี้ยงข้าวพวกเธอ”

เฉินเสวี่ยปิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ไม่เปิดโอกาสให้หยางชิงเยว่ได้มีเวลาตั้งตัวหรือรู้สึกเศร้า

โรงเรียนหยุดวันขึ้นปีใหม่สามวัน เริ่มตั้งแต่วันที่ 30 วันนี้จึงเป็นวันสุดท้ายก่อนหยุด

ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำของเธอยังไม่ทันได้ตอบสนอง แต่กลับพยักหน้ารับคำชวนของเฉินเสวี่ยปิงไปโดยไม่รู้ตัว

“ตอนบ่ายเหรอ ได้สิ”

เธอมักพยักหน้าให้เฉินเสวี่ยปิงโดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด

เฉินเสวี่ยปิงเองก็พยักหน้าเช่นกัน เมื่อเห็นว่ายังเหลือเวลาอีกประมาณสิบนาทีก่อนเข้าเรียน เขาจึงลุกขึ้น เดินออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังห้องพักครูตรงปลายระเบียง

ช่วงพักระหว่างคาบ ห้องพักครูยังคงมีคนอยู่มากมาย

เฉินเสวี่ยปิงเคาะประตูสองครั้ง

“ครูกัว?”

ครูกัวเห็นเขาแล้วกวักมือเรียกให้เข้าไป

แต่เขาไม่ได้เข้าไป เพียงเชิดคางส่งสัญญาณให้ครูกัวออกมา แล้วหันไปมองด้านนอก

กัวซื่อไห่ถือถ้วยชา เดินออกมาพร้อมเป่าฟองชาที่ลอยอยู่ด้านบน

จากนั้นจึงปิดฝาถ้วยชา

“มีอะไรล่ะ?”

“ผมจะลาหยุดครับ” เฉินเสวี่ยปิงบอก

ครูกัวขมวดคิ้ว “จะลาอีกแล้วเหรอ?”

เฉินเสวี่ยปิงส่ายหน้า “ครั้งสุดท้ายแล้วครับ คราวนี้ผมตั้งใจจะลายาวไปจนถึงสอบเข้ามหาวิทยาลัย”

ครูกัวเอนตัวไปด้านหลังอย่างไม่อยากเชื่อ

นี่เรียกว่าลาหยุดเหรอ? นี่มันลาออกจากโรงเรียนชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?

เขาแทบอยากด่า จึงจ้องเฉินเสวี่ยปิงตาเขม็งพร้อมขมวดคิ้ว

“เธอคิดจะทำอะไร? ไม่อยากเรียนหนังสือแล้วหรือไง? แล้วมหาวิทยาลัยล่ะ ไม่คิดจะสอบแล้วเหรอ?”

เฉินเสวี่ยปิงรีบตอบทันที “อยากสอบครับ ผมตั้งใจจะกลับไปจ้างครูพิเศษที่บ้าน! แบบฝึกหัดกับข้อสอบที่โรงเรียนแจก ผมก็ยังต้องการนะครับ! ผมจะทำเอง แล้วให้ครูพิเศษช่วยตรวจ”

“ครูพิเศษ?” ครูกัวยกคิ้ว ก่อนเปิดฝาถ้วยชาอีกครั้ง จิบไปหนึ่งอึกแล้วเริ่มครุ่นคิด

ความจริงช่วงนี้เฉินเสวี่ยปิงก็ดูตั้งใจเรียนขึ้นไม่น้อย

“จ้างครูพิเศษ…ก็เหมาะกับเธอดี พื้นฐานเธอไม่ค่อยดี บางวิชาเรียนเร็วเกินไปจนตามไม่ทัน เสียเวลาเปล่า ๆ” กัวซื่อไห่พึมพำราวกับพูดกับตัวเอง

ดวงตาของเฉินเสวี่ยปิงเป็นประกาย ความลังเลในใจหายไปจนหมด

“ใช่ ๆ ๆ! ผมก็คิดแบบนั้นแหละครับ!”

“แต่…” กัวซื่อไห่ส่ายหน้าอีกครั้ง “แพงนะ”

“แพงหน่อยก็ไม่เป็นไรครับ ผมมีเงิน ลุงกัว ผมอยากถามลุงด้วยว่า รู้จักครูพิเศษที่เหมาะสมบ้างไหมครับ? ถ้าเป็นไปได้ ขอแบบที่ตามผมไปได้ ผมไปไหนเขาก็ไปที่นั่นด้วย กินอยู่กับผมได้ เรื่องราคาคุยกันได้ครับ”

พูดถึงตรงนี้ เฉินเสวี่ยปิงก็กัดฟัน

“ถ้าคนเดียวสอนทั้งหกวิชาไม่ไหว สองคนก็ได้ครับ ขอเป็นอาจารย์ที่มีชื่อเสียงหน่อย มีประสบการณ์สักนิด ผมเลี้ยงไหว”

ครูกัวเบิกตากว้างอีกครั้ง

“เธอไม่ได้จะติวสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวหรือมหาวิทยาลัยปักกิ่งสักหน่อย จะหาอาจารย์ตั้งเป็นโขยงมารุมล้อมทำไม? นักศึกษามหาวิทยาลัยที่ผลการเรียนดีหน่อยสักคนก็สอนเธอได้แล้ว!”

เฉินเสวี่ยปิงยิ้มแหย

ก็จริง ถ้าเป็นอาจารย์ชื่อดังมาสอนโจทย์พวกนั้น เขาเองก็คงฟังไม่รู้เรื่อง แถมไม่แน่ว่าอาจโดนดูถูกอีกต่างหาก

เขาแค่ตั้งเป้าไว้ที่มหาวิทยาลัยระดับรองลงมา ขอปูพื้นฐานให้แน่นก็พอแล้ว

กัวซื่อไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลิกคิ้วขึ้น

“ห้องเรียนที่ฉันดูแลเมื่อรุ่นที่แล้วมีนักเรียนหญิงคนหนึ่ง ครอบครัวค่อนข้างลำบาก เธออาจจะยอมทำงานนี้ก็ได้…เธอให้เงินได้เท่าไหร่ล่ะ?”

“ขึ้นอยู่กับความสามารถครับ ถ้าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยมาสอนพิเศษ…เดือนละหนึ่งพันถึงสองพัน! แต่ต้องมีเวลานะครับ”

“หนึ่งพันถึงสองพัน?” กัวซื่อไห่มีสีหน้าตกใจเล็กน้อย

เฉินเสวี่ยปิงย้ำอีกครั้ง “เพราะบางทีผมอาจมีธุระต้องออกไปข้างนอก ลุงก็น่าจะรู้จักน้าชายผมใช่ไหมครับ? เขาเตรียมจะพาผมไปทำความรู้จักกับธุรกิจบางอย่าง ถ้าเป็นนักศึกษาที่กำลังเรียนอยู่ เกรงว่าจะไม่สะดวกใช่ไหมครับ?”

ในยุคนี้ ค่าจ้างนักศึกษามหาวิทยาลัยมาสอนพิเศษไม่ได้แพงนัก สี่ห้าร้อยก็ถือว่าเหมาะสมแล้ว แปดร้อยนับว่าสูงมาก การที่เขาเสนอราคาสูงถึงขนาดนี้ เพราะรวมค่าติดตามเดินทางเอาไว้ด้วย เขาอยากได้คนที่พาไปไหนมาไหนได้ตลอด จะได้สะดวกกว่า

คราวนี้ครูกัวโบกมือ

“เธอเรียนปีสี่ ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงฝึกงานพอดี น่าจะมีเวลา อีกอย่าง รุ่นพี่คนนี้ของเธอ ตอนเรียนมัธยมปลายต้องช่วยงานที่บ้านไปด้วยเรียนไปด้วย แต่สุดท้ายก็ยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยครูปักกิ่งได้ ต่อมาแม่ของเธอล้มป่วย เธอเลยขอย้ายมาเรียนที่มหาวิทยาลัยฉงชิ่งเอง เพราะอยู่ใกล้บ้านกว่า! รอเดี๋ยว! เดี๋ยวฉันช่วยถามให้ ฉันยังมีเบอร์โทรศัพท์บ้านเธออยู่ ไม่รู้ว่าเปลี่ยนไปหรือยัง!”

เฉินเสวี่ยปิงจับคำหนึ่งได้

รุ่นพี่

เขาส่งเสียง “ซี้ด” เบา ๆ “ผู้หญิงเหรอครับ?”

ถ้าเป็นผู้หญิง ดูท่าจะจัดการเรื่องที่พักลำบาก เขาคงต้องคอยดูแลความปลอดภัยของอีกฝ่ายแทนด้วย

กัวซื่อไห่สังเกตเห็นสีหน้าของเขา จึงถอนหายใจทันที

“เฮ้อ! เธอดูถูกผู้หญิงหรือไง? ตอนเรียนมัธยมปลาย เธอช่วยครอบครัวทำงานไปด้วย สอบเข้ามหาวิทยาลัยครูปักกิ่งด้วยการเรียนเองเกือบทั้งหมด ความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตัวเองของเธอไม่ธรรมดาเลย! ถ้าเธอยอมมาช่วยเธอได้ ก็นับว่าเธอโชคดีแล้ว!”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เฉินเสวี่ยปิงก็เริ่มลังเลขึ้นมาเล็กน้อย

“…ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ รบกวนลุงช่วยถามให้หน่อย แต่ต้องอธิบายเงื่อนไขกับอีกฝ่ายให้ชัดเจนนะครับ ส่วนเงินเดือน…ตกลงกันที่หนึ่งพันก่อนแล้วกัน ถ้าต้องเดินทางไปกับผม ผมจะจ่ายค่าเดินทางให้เพิ่ม วันละห้าสิบ”

เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง เขาจึงตัดสินใจตั้งเงินเดือนให้ต่ำลงก่อน ส่วนงบอีกหนึ่งพันที่เหลือจะใช้เป็น “ค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทาง” แบบนี้เวลาอีกฝ่ายต้องออกไปข้างนอกกับเขา อย่างน้อยก็น่าจะเต็มใจมากขึ้น

ครูกัวไม่ได้รู้สึกว่าหนึ่งพันน้อยเลย กลับพูดว่า “ฉันว่าแปดร้อยก็พอแล้ว ถ้าคุยกันได้ ฉันจะช่วยต่อรองให้เหลือเจ็ดร้อยห้าสิบ ฉันรู้สถานการณ์ครอบครัวเธอดี อย่าใช้เงินมือเติบให้มากนัก ช่วยประหยัดให้แม่เธอหน่อย พี่สะใภ้คนโตลำบากไม่ใช่น้อย”

เฉินเสวี่ยปิงเองก็ไม่ได้ติดใจเรื่องราคา

“งั้นก็แปดร้อยแล้วกันครับ ทุกเดือนผมจะประหยัดเงินได้สองร้อย พอถึงปีใหม่ผมจะซื้อใบชาให้ลุงดื่มสักหน่อย ลุงก็ดื่มเหล้าให้น้อยลงหน่อยเถอะ ดื่มทุกวัน พอแก่ตัวไปจะมีโรคเยอะนะครับ”

“หนี้เหล้ามีอยู่ทุกหนแห่ง ชีวิตคนเจ็ดสิบปีนับว่าหาได้ยากมาตั้งแต่โบราณแล้ว!”

กัวซื่อไห่ตบไหล่เฉินเสวี่ยปิง ก่อนหัวเราะอย่างเบิกบาน

“ไอ้หนู เธอยังไม่เข้าใจหรอก!”

“มีอะไรให้ไม่เข้าใจครับ? ผมสรุปให้ลุงด้วยคำหกคำแล้วกัน—มีชีวิตอยู่หนึ่งวัน ก็นับไปหนึ่งวัน!”

เฉินเสวี่ยปิงเบ้ปาก ก่อนหมุนตัวเดินกลับห้องเรียน

……

.