บทที่ 54 ตระกูลกูอัน

อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง แสงแดดอุ่น ๆ ในฤดูหนาวที่หาได้ยาก

หลังเลิกเรียนตอนเที่ยง เฉินเสวียปิงเดินออกจากห้องเรียน มองสนามบาสเกตบอลที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านแล้วอารมณ์ก็แจ่มใสขึ้น ก่อนจะถอนหายใจอย่างสะท้อนใจ

บ้าฉิบ แก่แล้วจริง ๆ

ใกล้จะหลุดพ้นจากรั้วมหาวิทยาลัยแท้ ๆ กลับรู้สึกโล่งอกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ใครมันจะไม่อยากย้อนกลับไปเป็นวัยรุ่น กลับไปเรียนหนังสือกันล่ะวะ?

สนามบาสแห่งนี้ ในชาติก่อนคือสถานที่ที่เขาต้องแวะมาทุกสัปดาห์ หลังเกิดใหม่ หลูอี้เหวินกับหวงจิ้นก็เคยชวนเขามาเล่นด้วยกัน

เขาเคยมาเล่นครั้งหนึ่ง แต่หลังจากนั้นก็ไม่มาอีกเลย

เขายังเล่นบาสเป็นเหมือนเดิม ทว่าการชู้ตลูกลงหนึ่งครั้งหรือพลาดหนึ่งครั้งไม่อาจทำให้อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านได้อีก เสียงเชียร์รอบข้างก็ไม่อาจทำให้เขาตื่นเต้นจนแทบคลั่งเหมือนเมื่อก่อน

บาสเกตบอลยังอยู่ แต่วันวัยไม่หวนคืนแล้ว

มีคนกล่าวว่าวัยรุ่นคือรั้วโรงเรียน คือความไร้กังวล คือช่วงเวลาที่ได้สวมเสื้อผ้าสวยงาม ขี่ม้าตะบึงไปข้างหน้า ตอนเกิดใหม่ เขาเองก็คิดเช่นนั้น เคยลองเดิน ๆ อยู่แล้วกระโดดขึ้นสูง ลองเลี้ยงลูกบาสด้วยมือเปล่า ลองเล่นเกมคอมพิวเตอร์ที่เคยชื่นชอบในอดีต แต่หลังจากสัมผัสความรู้สึกอย่างละเอียด เขาก็พบว่าวัยรุ่นที่แท้จริงคือสภาพจิตใจ

เขาเคยเห็นเหงื่อของคนงาน เคยเห็นแรงกดดันของผู้เป็นพ่อ เคยเห็นความยากลำบากในการดำรงชีวิต และเคยเห็นความโหดร้ายของความเป็นจริง

การเซ็นสัญญาโครงการ ความเคลื่อนไหวของตลาดหุ้น เศรษฐกิจที่ขึ้นลง สงครามระหว่างภูมิภาค

เมื่อได้เห็นเรื่องราวมากมาย ต่อให้ได้เกิดใหม่กลับมาอยู่ในวัยหนุ่มสาว สภาพจิตใจก็ไม่อาจย้อนกลับไปเหมือนเดิมได้อีก

บางครั้งเขาถึงกับรู้สึกว่า การอยู่ในหอคอยงาช้างแห่งนี้ทำให้ตัวเองพูดจาดี ๆ ไม่ได้ด้วยซ้ำ เขาเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นรอบตัวไม่ค่อยได้ และไม่ค่อยชอบพูดคุยกับใครมากเกินกว่าบทสนทนาที่มีจุดประสงค์ชัดเจน

ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนเก็บตัว เพียงแต่จงใจรักษาสภาวะ “ความเป็นผู้ใหญ่” จากชาติก่อนเอาไว้ กลัวจะติดนิสัยแบบนักเรียนมา จนเสียเปรียบเมื่อต้องกลับเข้าสู่สังคม

ในหอคอยงาช้างแห่งนี้ นอกจากเพศตรงข้ามแล้ว แทบไม่มีเรื่องอะไรที่กระตุ้นความสนใจของเขาได้เลย

นี่กำลังบ่งบอกถึงความรู้สึกนึกคิดแบบไหนกัน?

ผู้ชายก็อย่างนี้แหละ เฮอะ

มีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่ทำให้เขายังคงเป็นเหมือนเดิมได้

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทร.หาซินเมิ่งเจิน

อีกฝ่ายรับสายอย่างรวดเร็ว

“ตอนบ่ายไปกินข้าวกับเธอและหยางชิงเยว่กันไหม? ฉันบอกหยางชิงเยว่ไว้แล้ว คิดว่าเดี๋ยวตอนบ่ายเธอคงบอกเธออีกที แต่กลัวว่าเธอจะมีธุระ เลยโทร.มาถามก่อน”

ตอนเที่ยง ซินเมิ่งเจินมักไม่รอหยางชิงเยว่ แต่จะกลับไปก่อนเลย ช่วงนี้เธอมักกลับถึงบ้านอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ดูแลร้าน “ร้านเล็ก ๆ ของซินเมิ่งเจิน” คอยตอบข้อความในระบบร้านค้าออนไลน์ แล้วก็อ่านหนังสือ

นอกเหนือจากนั้น เธอยังตอบข้อความของเฉินเสวียปิงเป็นครั้งคราว เรื่องอื่น ๆ ในชีวิตของเธอล้วนเป็นแบบแผนจนน่ากลัว

“วันนี้เหรอ?” น้ำเสียงของซินเมิ่งเจินลังเลเล็กน้อย “ฉันมีธุระจริง ๆ แม่มาหาน่ะ…ตอนบ่ายอาจจะออกไปกินข้าวด้วยกัน”

“อ้อ งั้นไม่เป็นไร เธออยู่เป็นเพื่อนแม่เถอะ”

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเสวียปิงได้ยินคำว่า “แม่” จากปากเธอ ดูเหมือนมารดาของเธอจะปรากฏตัวไม่บ่อยนัก

“…ที่จริงน้องชายฉันก็อยู่ด้วยน่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เขาโตขึ้นเยอะเลย ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ฉันลาหยุดยาว ไม่คิดจะมาโรงเรียนแล้ว เตรียมจะจ้างครูมาสอนพิเศษ”

เฉินเสวียปิงหัวเราะเบา ๆ อย่างจงใจทำให้เรื่องฟังดูสบาย ๆ

เขาไม่รู้ว่าหลังจากออกจากโรงเรียนแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซินเมิ่งเจินจะยังเป็นธรรมชาติแบบนี้ได้หรือไม่

เมื่อไม่ได้มาโรงเรียนด้วยกัน เส้นทางชีวิตบางส่วนก็จะไม่มีวันบรรจบกันอีก

ที่จริงแล้วเขายังอยากให้บางเรื่องคงเดิมเหมือนที่ผ่านมา ไม่อยากได้ยินคำพูดทำนองบอกลาเท่าไรนัก

“ร้านทางนั้นยุ่งมากไหม? ที่จริงฉันหาเวลาว่างไปช่วยดูให้ได้นะ”

เฉินเสวียปิงหัวเราะ รู้สึกเหมือนเด็กสาวคนนี้กำลังรั้งเขาไว้

“ช่างเถอะ อย่าเสียเวลาเลย ร้านเล็ก ๆ ของเธอต่อไปฉันจะช่วยดูแลเองด้วย เธอต้องไปฮ่องกง ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ ส่วนฉันกะว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับกลางเท่านั้น คนที่ต้องฝ่าฝูงชนข้ามสะพานไม้แคบ ๆ คือเธอต่างหาก ภาระการเรียนของเธอหนักกว่าฉันเยอะ”

ก่อนที่พ่อของซินเมิ่งเจินจะกลับบ้านในช่วงต้นเดือนธันวาคม เฉินเสวียปิงเคยไปบ้านเธออีกสองครั้ง แต่ไม่ได้ไปเพราะเรื่องร้าน เขาไปเพราะซินเมิ่งเจินช่วยหาข้อสอบคณิตศาสตร์โจทย์ยากหลายรูปแบบมาอธิบายให้ ฟังคล้าย ๆ กับการเดาแนวข้อสอบ หากบังเอิญเจอในข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัย ข้อที่ง่ายก็ทำได้ครบ ส่วนข้อที่ยาก บางทีอาจนำทฤษฎีมาประยุกต์ใช้ ขอคะแนนจากขั้นตอนการทำได้บ้าง

ตอนนั้นเฉินเสวียปิงยังพบหนังสือ “คู่มือเลือกคณะมหาวิทยาลัย” ของเธอด้วย เป็นหนังสือรวมรายชื่อมหาวิทยาลัยทั่วประเทศและคำแนะนำเกี่ยวกับสาขาวิชาต่าง ๆ เขาเห็นว่าเธอจดโน้ตเอาไว้หลายจุด รายชื่อที่ทำเครื่องหมายไว้แทบทั้งหมดอยู่ในช่วงต้นเล่ม ล้วนเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างมหาวิทยาลัยชิงหัว มหาวิทยาลัยปักกิ่ง มหาวิทยาลัยเจ้อเจียง มหาวิทยาลัยฟู่ตั้น และมหาวิทยาลัยเจียวทง

เขาเคยได้ยินคำพูดที่ว่า หากต่ำกว่ากลุ่มมหาวิทยาลัยชิงหัว ปักกิ่ง ฟู่ตั้น และเจียวทง ก็ไม่มีสาขาการเงินให้เลือก

วันนั้นเฉินเสวียปิงจงใจชวนคุยถึงแผนการเลือกมหาวิทยาลัยของตัวเอง แล้วถามเธอว่าอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยสิบอันดับแรกหรือไม่ เธอไม่ได้ยอมรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาจึงเพิ่งรู้ว่า จริง ๆ แล้วซินเมิ่งเจินไม่ได้ไม่ใส่ใจเรื่องเลือกมหาวิทยาลัยอย่างที่แสดงออกเวลาพูดคุยกัน

แม้แต่สิ่งที่หยางชิงเยว่คิดว่ายิ่งใหญ่อย่างมหาวิทยาลัยซุนยัตเซ็น เธอก็อาจไม่เห็นอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ

ตั้งแต่วันนั้น เฉินเสวียปิงก็รบกวนเธอน้อยลงมาก ไม่ขอให้เธอช่วยติวคณิตศาสตร์อีก และยังเคยบอกให้เธอเลิกดูแลร้านนั้นเสีย แต่ซินเมิ่งเจินก็ยังคงทำงานเป็นพนักงานดูแลร้านออนไลน์ต่อไปโดยไม่หยุดพัก

“ไม่ เรื่องนี้ฉันจะทำต่อ”

ซินเมิ่งเจินยืนกรานอย่างที่คาดไว้ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ หยอกล้อว่า

“ถ้าสอบไม่ติดจริง ๆ ก็ไปเรียนทำอาหารที่สถาบันอาชีวะก็แล้วกัน! ยังไงฉันก็ทำแม้แต่บะหมี่ไม่เป็น ถ้าไม่เรียนทักษะอะไรติดตัวไว้ ต่อไปคงอดตายแน่ ๆ”

เฉินเสวียปิงหัวเราะแห้ง ๆ

“คราวหน้าฉันจะไม่แซะฝีมือทำบะหมี่ของเธอแล้วก็ได้ ถ้าเธอพูดแบบนี้ ฉันคงต้องไปเรียนขับรถขุดที่วิทยาลัยหลานเสียง ถึงจะคู่ควรกับสถานะบัณฑิตจากสถาบันอาชีวะชั้นนำของเธอ”

“ได้สิ ถ้าไม่ไปก็ให้เป็นหมาเลย” ซินเมิ่งเจินพูดขึ้นกะทันหัน

เฉินเสวียปิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะแล้วพูดว่า

“งั้นฉันเป็นร็อตไวเลอร์ เธอเป็นหมาพันธุ์อะไร?”

ซินเมิ่งเจินไม่ตอบ เพียงพูดว่า

“ร็อตไวเลอร์น่าเกลียดจะตาย นายเป็นโดเบอร์แมนแล้วกัน”

เฉินเสวียปิงอดหัวเราะไม่ได้ เขายกมือขึ้นลูบศีรษะตัวเอง ราวกับกำลังพยายามหาใบหูตั้งยาว ๆ ของสุนัขพันธุ์นั้น

“ในสายตาเธอ ฉันหล่อขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“วางสายแล้ว”

สายถูกตัดอย่างเด็ดขาด ทั้งคู่เพียงคุยเล่นกันไม่กี่ประโยค ไม่มีคำกำชับหรือเรื่องอื่นใด ราวกับไม่มีเรื่องสำคัญเกิดขึ้น

ดูเหมือนวันนี้ซินเมิ่งเจินจะจงใจทำแบบนี้

เฉินเสวียปิงได้คำตอบที่ทำให้สบายใจที่สุด มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น เขาหมุนคอไปมาแล้วเดินออกจากโรงเรียน

…

ตอนบ่าย เฉินเสวียปิงไม่ได้ไปเข้าเรียน

หกโมงครึ่ง หลังรับโทรศัพท์สายหนึ่งจากหางโจว เขาก็เดินเข้าไปในร้านอาหารตะวันตก “ย้อนคืนวันวาน”

“อืม เข้าใจแล้ว”

เฉินเสวียปิงเดินเข้าไปในโถงที่มีเสียงดนตรีเบา ๆ ลอยอวลอยู่ เห็นหยางชิงเยว่ในชุดเดรสสีขาวรัดเอวกำลังนั่งอยู่ในมุมที่นั่งติดผนังและโบกมือเรียกเขา

เฉินเสวียปิงพยักหน้า เดินไปถึงโต๊ะ วางซองเอกสารในมือลงบนโต๊ะ แล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ

“คุณหม่าเป็นคนฉลาดมาก พรุ่งนี้ฉันจะจับตาดู”

“โอเค ยังมีธุระอีกนิดหน่อย แค่นี้นะ”

“ลาก่อน”

เฉินเสวียปิงวางสาย แล้วนั่งเหม่อมองโต๊ะอยู่ครู่หนึ่ง

เรื่องร้านค้าออนไลน์ สุดท้ายก็ไม่ได้สวยหรูอย่างที่จินตนาการไว้

อาเคอเพิ่งโทร.มาบอกว่า ตำแหน่งแนะนำบนหน้าแรกจะให้เขาได้อีกเพียงครึ่งเดือน ส่วนอันดับหนึ่งของหมวดหมู่จะอยู่ได้นานกว่านั้นหน่อย คือสามเดือน แต่ก็ต้องสลับหมุนเวียนกันไป ไม่สามารถปล่อยให้ร้านค้ารายอื่นที่อยู่ข้างหลังไม่มีโอกาสขึ้นอันดับหนึ่งตลอดเวลาได้

พูดอีกอย่างก็คือ ตลอดหกเดือนนับจากนี้ ร้านของเขาจะได้ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของหมวดหมู่ในหน้าค้นหาสลับกันสัปดาห์เว้นสัปดาห์

ไม่ค่อยเป็นไปตามที่หวังนัก

แต่คำโฆษณาหกคำที่คุณหม่าเป็นคนเลือกใช้เองนั้น อีกฝ่ายก็ไม่ได้ขี้เหนียว นอกจากตำแหน่งโฆษณาแล้ว ยังจ่ายให้คำละหนึ่งหมื่นหยวน

ค่าตอบแทนหกหมื่นหยวน จะโอนเข้าบัญชีหลังวันหยุดเทศกาล

รู้อย่างนี้แต่แรก เขาไปเปิดบริษัทโฆษณาไม่ดีกว่าหรือ?

“ไม่ใช่นมทุกกล่องจะเรียกว่าเทอร์ซู”

…

“เทคโนโลยีรถขุดต้องยกให้ที่ไหน? ต้องมณฑลซานตง หลานเสียงสิ”

…

“เกษตรกรรมแอฟริกายังไม่พัฒนา ต้องมีจินเค่อหลา”

…

“สวัสดีพ่อแม่พี่น้องทุกท่าน ผมคือจาจาฮุย”

…

โยนคำโฆษณาพวกนั้นออกไปสักสองสามคำ ก็น่าจะขายได้มากกว่านี้ไม่ใช่หรือ?

น่าเสียดายที่เขาเกิดใหม่ไม่ทันช่วงที่อาลีใจป้ำที่สุด

อีกปีหนึ่ง เมื่อยาฮูเข้ามาถือหุ้นมูลค่าหนึ่งพันล้านดอลลาร์สหรัฐ คำโฆษณาสำหรับยุทธศาสตร์สำคัญระดับนั้น หากไม่มีค่าจ้างหนึ่งล้านหยวนต่อหนึ่งประโยค จะเอาออกมาขายได้อย่างไร?

“ถ้านายกล้าจ่าย ฉันก็กล้าชดใช้” นั่นเป็นยุทธศาสตร์ระยะยาวของอาลีเพย์ แถมยังเคยสร้างกระแสฮือฮาไปทั่วอินเทอร์เน็ต

ช่างเถอะ เดิมทีก็เป็นของคนอื่นอยู่แล้ว ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องถูกนำมาใช้อยู่ดี งานขายไอเดียแบบนี้เขาคงทำแค่ครั้งเดียว ถือเสียว่าเป็นการประหยัดเวลาสำหรับการสะสมทุนตั้งต้นก็แล้วกัน

เวลาเท่ากับเงินทอง

เฉินเสวียปิงส่ายหน้า สะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป

หยางชิงเยว่สังเกตเห็นว่าเขามีเรื่องในใจ จึงนั่งมองเขาเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร

“วันนี้สวยมาก” เฉินเสวียปิงยิ้มชม

หยางชิงเยว่เพิ่งจะยืดอกเตรียมพูด

“ปกติก็สวยอยู่แล้ว แต่วันนี้สวยเป็นพิเศษ” เฉินเสวียปิงรีบพูดแทรกอีกครั้ง

หยางชิงเยว่หัวเราะอย่างขุ่นเคือง

“ฉันกำลังจะถามว่านายหายไปทำอะไรตอนบ่ายต่างหาก!”

“ก็ทำไอ้นี่ไง”

เฉินเสวียปิงยิ้ม ยกมือกดลงบนซองเอกสารบนโต๊ะ แล้วเลื่อนมันไปข้างหน้าเป็นเชิงบอกให้เธอเปิดดูเอง

หยางชิงเยว่พอใจกับท่าทางของเขามาก จึงรับซองมาอย่างอารมณ์ดี เปิดออกแล้วหยิบกระดาษหลายแผ่นข้างในออกมา จากนั้นก็พบว่าด้านในยังมีตราประทับสี่เหลี่ยมสองอันกับตราประทับวงกลมอีกหนึ่งอัน เธอจึงหยิบออกมาพิจารณาด้วย

เฉินเสวียปิงเข้าใจนิสัยของเด็กสาวหยางชิงเยว่ดีจนทะลุปรุโปร่งแล้ว ทุกครั้งที่เขาเปิดเผยเรื่องส่วนตัวบางอย่างกับเธออย่างหมดเปลือก เธอก็จะดีใจเป็นพิเศษ

“นายจะเปิดบริษัทเหรอ?!”

หยางชิงเยว่เห็นเนื้อหาในเอกสารชัดเจนแล้วก็ประหลาดใจเล็กน้อย

“อืม ตอนบ่ายฉันไปยื่นคำขอ ตรวจสอบชื่อบริษัท แล้วก็สั่งทำตราประทับไว้ก่อน เลยมาช้าหน่อย…เธอสั่งอาหารหรือยัง?”

เฉินเสวียปิงเคยเปิดบริษัทจัดหาแรงงานและบริษัทวัสดุก่อสร้างในชาติก่อน ขั้นตอนต่าง ๆ จึงยังถือว่าคุ้นเคยอยู่ เขาโอนเงินบางส่วนออกมาจากบัญชีอาลีเพย์ แล้วจัดการขั้นตอนการยื่นเรื่องไปได้เกือบครบภายในช่วงบ่าย แถมยังสั่งทำตราประทับเอาไว้ล่วงหน้า หลังวันหยุดค่อยจ่ายเงินให้เจ้าหน้าที่รับดำเนินการที่หาเบอร์โทรศัพท์ได้จากบอร์ดโฆษณาใต้ตึกสำนักงานพาณิชย์ เพื่อให้จัดการขั้นตอนด้านทะเบียนบริษัทและภาษีให้เสร็จ

“ยัง…บริษัทรับเหมาจัดหาแรงงานก่อสร้างกูอันเหรอ? บริษัทของนายชื่อแบบนี้ใช่ไหม?”

หยางชิงเยว่ถามอย่างลังเล

“ใช่”

เฉินเสวียปิงเรียกพนักงานเสิร์ฟมาสอบถามความต้องการของหยางชิงเยว่ จากนั้นจึงสั่งสเต๊กเนื้อสันนอกสองจาน เสิร์ฟคู่กับกุ้งสองตัว ของหวานสองที่ และซุปหลัวซ่งหนึ่งถ้วย

เมนูเรียบง่ายกว่าที่เขาคิด ไม่มีหอยทากอบ ฟัวกราส์ หรือปลาค็อด อาหารนอกเหนือจากที่กล่าวมาก็มีเพียงขนมปังกับสลัดซีซาร์เท่านั้น

ร้านอาหารตะวันตกในยุคนี้ยังมีระดับไม่สูงนัก ไม่ได้แบ่งเป็นอาหารฝรั่งเศสหรืออาหารอิตาเลียนอย่างชัดเจน ไม่ได้แบ่งเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย อาหารจานหลัก หรืออาหารจานหลักประเภทแป้ง อาหารดี ๆ ส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในร้านจำกัดจำนวน ต้องจองล่วงหน้า แถมยังไม่เหมาะกับกำลังซื้อของเขาในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม บรรยากาศก็ถือว่าเงียบสงบ การตกแต่งพอใช้ได้ และบนเมนูก็ไม่มีอาหารราคาถูกอย่างข้าวผัดไก่ ไส้กรอกย่าง เมล็ดแตงโม หรือของทำนองนั้นมาแทรกให้เสียบรรยากาศ อย่างน้อยก็ยังนับว่าเป็นร้านอาหารตะวันตกจริง ๆ

หลังสั่งอาหารเสร็จ หยางชิงเยว่ก็อ่านเอกสารจบพอดี อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ว่า

“กูอัน…ชื่อประหลาดชะมัด”

เฉินเสวียปิงยิ้ม

“เธอแค่ไม่เข้าใจเอง คำว่า ‘กู’ สำคัญมากสำหรับบริษัท”

วันนี้เขาคิดชื่อบริษัทไว้หลายชื่อ ต่อมาก็รู้สึกว่าบริษัทของตัวเองควรชี้ตรงไปยังดัชนีหุ้นชั้นนำของประเทศอย่างดัชนีห้าสิบหุ้นชั้นนำ จึงต้องสร้างความมั่นใจให้ผู้ถือหุ้นในอนาคตตั้งแต่ชื่อบริษัท เขาคัดเลือกอยู่นาน ก่อนจะลังเลระหว่างชื่อ “อันกู” กับ “กูอัน” อยู่พักหนึ่ง

เขาท่องชื่อทั้งสองในใจซ้ำไปซ้ำมา พลางนึกถึงวันที่บริษัทของเขากลายเป็นกลุ่มทุนเอกชนยักษ์ใหญ่ แล้วเติมคำว่า “ตระกูล” ต่อท้ายชื่อบริษัท

ถึงตอนนั้นคำว่า “ตระกูลกูอัน” จะมีวิธีอ่านที่น่าสนใจอยู่แบบหนึ่ง

เขาจึงเลือกชื่อ “กูอัน” ทันที

บริษัทจำกัดต้องมีผู้ถือหุ้นคนที่สองด้วย เขาจึงโทร.เรียกหลูอี้เหวินมาให้ถือหุ้นชั่วคราวหนึ่งเปอร์เซ็นต์

ส่วนจะมอบหุ้นตั้งต้นให้พวกพี่น้องเหล่านี้เท่าไร จะกันสัดส่วนหุ้นจูงใจสำหรับบุคลากรไว้มากน้อยแค่ไหน รวมถึงเรื่องการเงินต่าง ๆ เขายังอยู่ระหว่างขบคิด

ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องกู้เงิน ทุกอย่างเริ่มต้นแบบเรียบง่ายไปก่อนก็แล้วกัน อย่างไรเสีย การจัดตั้งบริษัทในตอนนี้ก็ยังเป็นเรื่องของเขาคนเดียว

“ถ้าอย่างนั้นที่นายลาหยุด…ก็เพื่อไปจัดการเรื่องบริษัทนี้เหรอ? ลานานแค่ไหน?”

หยางชิงเยว่มองเฉินเสวียปิง พลันรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ

เฉินเสวียปิงเองก็กำลังมองรูปร่างของหยางชิงเยว่ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้ “ใหญ่” จริง ๆ

คิ้วของเธอสวยมาก โค้งละม้ายขุนเขาไกลที่แต้มสีเข้ม ทำให้ใบหน้าดูมีชีวิตชีวา ราวกับรูปถ่ายติดบัตรที่ผ่านการแต่งอย่างประณีตในยุคหลัง

ผิวก็ขาว ทั้งตัวดูสะอาดสะอ้าน เธอสวมชุดสีขาวแล้วไม่ทำให้ผิวดูคล้ำลงเลย

แฟนสาวแสนใสซื่ออย่างนั้นหรือ?

เฉินเสวียปิงตอบอย่างสงบนิ่งว่า

“ฉันจะไม่กลับมาโรงเรียนจนกว่าจะถึงก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย”

ขนตาของหยางชิงเยว่สั่นไหว

ท่ามกลางความเงียบงัน คล้ายมีความเศร้าเจืออยู่เล็กน้อย

“ทำไม เสียดายฉันเหรอ?” เฉินเสวียปิงแกล้งหยอก

หยางชิงเยว่เม้มริมฝีปากอยู่นาน ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงคล้ายขุ่นเคืองว่า

“ฉันแค่คิดว่า…ถ้านายไม่อยู่ จ้าวลี่ก็ต้องกลับมานั่งข้างฉันอีกแล้ว!”

“เธอ…ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้เกลียดเขาขนาดนั้นนี่ ฉันว่าก็ไม่เห็นเป็นไร เขายังเอาอาหารเช้ามาให้