บทที่ 55 รวบรวมทีม (1)

……

วันสุดท้ายของปี 2004 ตามปฏิทินสากล

“เวลาพูดถึงความปลอดภัยบนอินเทอร์เน็ต เรากำลังพูดถึงอะไรกันแน่?”

“เราจะหาคำตอบที่เป็นรูปธรรมจากความปลอดภัยทางการเงิน”

“เมื่อบัตรธนาคารของผู้ใช้ถูกโจรกรรมเงินผ่านเครือข่าย สิ่งที่ทำได้มีเพียงแจ้งความ ธนาคารไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น”

“แต่วันนี้ เราขอให้คำมั่นว่า หากบัญชีอาลีเพย์ของคุณถูกขโมย กรุณาติดต่อเราโดยตรง เราจะชดใช้ให้เต็มจำนวน!”

“คุณกล้าจ่าย ผมก็กล้าชดใช้!”

งานแถลงข่าวเมื่อเช้านี้กินเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง แจ็ก หม่า รัววาทะเด็ดออกมาไม่หยุด ตั้งแต่เล่าถึงความมุ่งมั่นเมื่อครั้งเข้าร่วมการประชุมเวิลด์อีโคโนมิกฟอรัมที่ดาวอสเมื่อปีก่อน และตัดสินใจเปิดตัวอาลีเพย์อย่างแน่วแน่ ก่อนจะชูประเด็นความปลอดภัยบนเครือข่าย พุ่งเป้าไปยังธนาคาร พร้อมให้คำมั่นอย่างผ่าเผย

กลยุทธ์ปิดกั้นโฆษณาของอีเบย์ไม่อาจต้านทานคำประกาศอันทรงพลังของอาลีบาบาได้อีกต่อไป ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังงานแถลงข่าวจบลง ภาพชายหัวเหลี่ยมแหงนมองท้องฟ้า พร้อมชูนิ้วชี้ขึ้นอย่างองอาจ ก็ปรากฏอยู่บนหน้าแรกของเว็บไซต์ข่าวและเว็บบอร์ดชื่อดังแทบทุกแห่ง

เฉินเสวียปิงไม่รู้ว่าในชาติก่อนเคยมีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหรือไม่ แต่เขารู้ว่าทราฟฟิกของร้านเถาเป่ากำลังจะมาแล้ว

จากปี 2005 ถึงปี 2008 จากหนึ่งพันล้านไปสู่หนึ่งแสนล้าน ยอดซื้อขายเติบโตขึ้นถึงร้อยเท่า ม่านของยุคทองแห่งการพัฒนาอีคอมเมิร์ซกำลังเปิดฉากขึ้นแล้ว

ขณะเดียวกัน หนังสือพิมพ์หนานฟางฉบับวันนี้ลงบทความเกี่ยวกับผลกระทบด้านลบของ “โครงสร้างหุ้นแยกสิทธิ์” ต่อตลาดทุน พร้อมคำให้สัมภาษณ์ของผู้เชี่ยวชาญที่ระบุว่า ควรเร่งผลักดันการปฏิรูปโครงสร้างหุ้นให้สำเร็จในคราวเดียว เพื่อแก้ไขตลาดหมีที่สวนทางกับเศรษฐกิจในช่วงสี่ปีแห่งการเติบโตอย่างรวดเร็วของจีน นับตั้งแต่ปี 2001 และพยายามผลักดันดัชนีจากระดับ 1,266 จุดในปัจจุบัน กลับไปสู่จุดสูงสุดที่ 2,245 จุดเมื่อสี่ปีก่อน

เมื่อนึกถึงงานเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ที่กินเวลาเกือบสองปี อันเป็นผลจากการปฏิรูปโครงสร้างหุ้นในปี 2005 นับตั้งแต่กลับมาเกิดใหม่ นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเสวียปิงรู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน

ลมแรงกำลังจะพัดมาแล้ว

เมื่อได้แรงลมดี ก็จงอาศัยมันส่งตัวเองขึ้นสู่ฟ้า

จะปล่อยให้ตัวเองโดดเดี่ยวได้อย่างไร?

……

บ่ายสองโมง เฉินเสวียปิงลงจากรถที่หน้าทางเข้าไซต์ก่อสร้าง

จี้ห้อยโทรศัพท์มือถือบนตัวเขาสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน มันรับสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าได้เร็วกว่ามือถือเสียอีก

สองวินาทีต่อมา มือถือถึงค่อยสว่างขึ้น เฉินเสวียปิงกดรับสาย เปิดลำโพง แล้วเดินไปทางประตูใหญ่

“มาแล้ว ๆ ถึงหน้าประตูแล้ว จะเร่งอะไรนักหนา?”

“รีบหน่อยสิ เขารอนายมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะ”

เฉินเสวียปิงวางสาย ตบเสื้อหนังตัวใหม่บนร่างเบา ๆ ในมือหิ้วถุงชอปปิงอยู่สองใบ แต่ฝีเท้ายังคงไม่เร่งรีบ

เขาเพิ่งกลับมาจากห้างสรรพสินค้า

เมื่อวานเขาโทรศัพท์คุยกับน้าชาย เล่าเรื่องที่จะลางานมาเรียนด้วยตัวเองให้ฟัง แล้วขอให้อีกฝ่ายลองถามถานไห่เลี่ยงด้วยว่าเรื่องไซต์ก่อสร้างที่เผิงสุ่ยตัดสินใจอย่างไรแล้ว

เมื่อคืน อวี๋ชุนอิ่นโทรกลับมาบอกว่า ช่างถานมีน้องชายร่วมสาบานคนหนึ่งที่สามารถมาช่วยงานเขาได้ ฝีมือดีมาก เพียงแต่มีเงื่อนไขบางอย่าง จึงอยากให้เขาไปพูดคุยกันที่ไซต์ก่อสร้างในเขตยวีจง

นัดกันไว้ตอนบ่าย เฉินเสวียปิงจึงออกจากบ้านตั้งแต่เช้า ไปตัดผมสั้นใหม่ ซื้อเสื้อหนังบุขน เข็มขัด เสื้อเชิ้ต กางเกงลำลอง และรองเท้าหนัง จัดการแต่งตัวให้ดูมีอายุขึ้นหลายปี

ขาดเพียงกระเป๋าถือในมือเท่านั้น ก็จะครบเครื่องแบบเจ้าของธุรกิจก่อสร้างแล้ว

คนเราต้องอาศัยเสื้อผ้าแต่งตัว ม้าต้องอาศัยอาน ต่อไปเวลาออกไปเจรจาธุรกิจ แต่งตัวแบบนักเรียนคงใช้ไม่ได้อีกแล้ว

แต่ชุดนี้ก็ดูจงใจเกินไปอยู่สักหน่อย เขายังไม่ค่อยชินเท่าไร

ชาติที่แล้วเขาไม่เคยใส่เข็มขัดให้โผล่ออกมาข้างนอกแบบนี้ การแต่งตัวของเขามักเป็นแนวลำลองมาตลอด เสื้อผ้าที่เกะกะมือเกะกะเท้าแบบนี้ รวมถึงชุดสูท เขาแทบไม่เคยใส่

ถือเสียว่าเป็นแรงกระตุ้นให้ตัวเองก็แล้วกัน รอให้ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงเมื่อไร คงไม่ต้องถูกพันธนาการด้วยเรื่องพวกนี้อีก

ทันทีที่เดินเข้าเขตโรงงาน ก็มีคนตะโกนเรียกเขา

“โอ๊ะ! เถ้าแก่เฉิน! มาได้ยังไงกัน?”

จางต้าเจียงกำลังขี่อยู่บนบันได พาดเส้นแนวกำแพงรอบนอกที่เพิ่งก่อขึ้นใหม่เพื่อเตรียมก่อเสากระเบื้องเคลือบ พอเห็นเขาเข้ามา เสียงก็ลั่นทีเดียว

เฉินเสวียปิงโบกมือให้ “ระวังด้วย!”

แต่จางต้าเจียงกลับหยุดงานตรงหน้าเสียอย่างนั้น เขาก้าวสองสามก้าวลงจากบันได ก่อนจะควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋า หยิบบุหรี่ออกมาส่งให้เขาหนึ่งมวน แล้วยังจุดไฟยื่นมาให้ด้วย

เฉินเสวียปิงเห็นว่าอีกฝ่ายน่าจะมีธุระ จึงหยุดลงเช่นกัน รับบุหรี่มาแล้วโน้มตัวเข้าไปรับไฟ

“เถ้าแก่เฉิน ไซต์ก่อสร้างนี้…ได้ยินว่านายไม่ทำต่อแล้วเหรอ?” จางต้าเจียงถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง น้ำเสียงฟังดูประจบขึ้นหลายระดับ

เฉินเสวียปิงยิ้ม “เดิมทีฉันก็ไม่ได้ทำอยู่แล้ว แค่มาช่วยน้าชายไม่กี่วันเท่านั้น”

“โอ๊ย ไม่ใช่! ฉันหมายถึงงานรอบหน้า!” จางต้าเจียงตบหน้าผากตัวเอง “ที่นายพูดถึงงานถัดไปไง งานใหญ่ถัดไปน่ะ! งานนั้น…หลัวอัน! เขาบอกว่าเหมางานไปแล้ว! นายไม่ทำจริง ๆ เหรอ?”

“อืม เขาเหมางานไปแล้ว ทำไม ไม่ได้เลือกนายเหรอ?” เฉินเสวียปิงพ่นควันออกมา รู้สึกว่าบุหรี่มวนนี้ฉุนคออยู่ไม่น้อย

จางต้าเจียงพูดอย่างเสียดายทันที “ทีมของฉันเล็กไป เขาไม่เห็นอยู่ในสายตาน่ะสิ!”

พูดจบ แววตาของเขาก็เปลี่ยนไป ก่อนจะเอ่ยอย่างเดือดดาลว่า “อีกอย่าง ฉันเองก็ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเหมือนกัน! ฝีมือหมอนั่นไม่ได้เรื่อง ยังเอาไปพูดจาให้ร้ายนายลับหลังอีก!”

เฉินเสวียปิงยิ้ม แต่ไม่พูดอะไร

ไม่เห็นอยู่ในสายตา? นี่ไปชนกำแพงที่หลัวอันมา แล้วมาหาโอกาสจากฉันสินะ?

ขนาดหลัวอันยังไม่เลือกเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวเองเลย

ไซต์ก่อสร้างแห่งนี้ไม่มีทีมไหนที่เขามองว่าน่าพอใจสักทีม

“พี่จาง ที่นี่ไม่รับเรา ก็ยังมีที่อื่นรับพี่อยู่ดี ฝีมือพี่สูงขนาดนี้ จะหางานที่ไหนไม่ได้ล่ะ?”

เฉินเสวียปิงเอ่ยชมไปประโยคหนึ่ง แล้วเตรียมจะเดินจากไป

“เดี๋ยว ๆ!” จางต้าเจียงรีบคว้าตัวเขาไว้ “เถ้าแก่เฉิน ได้ยินว่านายรับช่วงไซต์ก่อสร้างของหลัวอันมาแล้วเหรอ?”

เฉินเสวียปิงอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้

เมื่อครู่นี้ยังทำเป็นถามอ้อมค้อมตั้งนาน ที่แท้ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

เขาก้มมองบุหรี่เฉาเทียนเหมินราคาแพ็กละสามหยวนในมือ แล้วรู้สึกว่าสภาพเศรษฐกิจของผู้รับเหมารายย่อยอย่างจางต้าเจียงคงไม่ค่อยดีนัก

จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า แม้ทีมของจางต้าเจียงจะไม่ได้เรื่อง แต่ฝีมือส่วนตัวของเขากลับไม่เลว

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ดับความหวังของอีกฝ่ายลงเสียทีเดียว

“พี่จาง ฉันจะพูดตรง ๆ นะ ทีมของพี่มีคนทำงานเบ็ดเตล็ดเยอะเกินไป อีกอย่าง ที่นี่ฉันจ่ายค่าจ้างตรงเวลา และไม่ได้คิดจะส่งงานต่อให้ผู้รับเหมารายอื่นแล้ว ฉันเตรียมจะคุมคนงานเอง ถ้าพี่เต็มใจ ก็มาเป็นหัวหน้าทีมให้ฉัน ฉันให้เดือนละ 1,500 หยวน มีเงินเดือนประจำไม่ว่าจะมีงานหรือไม่มีงาน ถ้าพี่ยังอยากเหมางานเองก็ไม่ต้องคุยกัน”

การส่งงานต่อให้ผู้รับเหมาช่วงหนึ่งทอด ก็คือการแบ่งกำไรออกไปอีกชั้นหนึ่ง

เมื่อไม่มีเงินทุน ก็ทำได้เพียงส่งงานต่อให้ผู้รับเหมารายย่อยเหล่านี้ไปกดค่าแรงคนงานของตัวเอง แล้วรอจนถึงวันเบิกเงินค่าจ้าง

แต่ตอนนี้เฉินเสวียปิงมีความมั่นใจมากพอที่จะสำรองเงินช่วงเริ่มต้นเองจนกว่าจะได้รับเงินตามงวดงาน อีกทั้งยังมีความสามารถในการบริหารจัดการ เขาจึงไม่จำเป็นต้องปล่อยให้คนอื่นมาหากำไรส่วนนี้ไป

ยิ่งไปกว่านั้น ชาติที่แล้วก็ใช้ระบบผู้รับเหมาช่วงแบบนี้ เขาเคยคิดอยากเปลี่ยนแปลงมานานแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นยังไม่มีศักยภาพมากพอจะเลี้ยงดูทีมงานระยะยาว และรูปแบบการดำเนินงานของทุกคนก็กลายเป็นความเคยชินไปแล้ว

เมื่อได้เริ่มต้นใหม่ หากมีเงื่อนไขพร้อม เขาก็อยากสร้างทีมช่างมืออาชีพของตัวเองขึ้นมา

แน่นอนว่า การเลี้ยงทีมไม่ได้หมายถึงการเลี้ยงแรงงานทั่วไป ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องตั้งฝ่ายบุคคลขนาดใหญ่โตมาบริหารจัดการ ซึ่งในทางปฏิบัติก็ไม่ต่างอะไรจากกำแพงสูงเสียดฟ้า อีกทั้งการรับคนงานจากนอกพื้นที่ก็เป็นไปไม่ได้ และยังไม่สอดคล้องกับรูปแบบผู้รับเหมาช่วงด้านแรงงานที่ได้รับความนิยมในช่วงหลายปีต่อจากนี้ด้วย ผู้ว่าจ้างจำนวนมากล้วนมีบริษัทแรงงานที่คุ้นเคยกันอยู่แล้ว ต่อให้เป็นผู้รับเหมาหลัก ก็ยังต้องช่วยผู้ว่าจ้างจัดการเรื่องคนของพวกเขา เป็นไปไม่ได้ที่จะทำทุกอย่างด้วยตัวเอง

ดังนั้นคนที่เขาต้องการเลี้ยงไว้จึงเป็นช่างเทคนิคและช่างฝีมือ เลี้ยงไปจนถึงระดับหัวหน้าทีมก็เพียงพอแล้ว

“เถ้าแก่ หมายความว่ายังไงเหรอ? มีเงินเดือนประจำไม่ว่าจะมีงานหรือไม่มีงาน?” จางต้าเจียงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคนพูดกับคนงานว่าจะมีเงินเดือนประจำไม่ว่าจะฝนตกแดดออก

แม้ค่าแรงของคนงานจะไม่น้อย หากคิดเป็นรายวัน บางครั้งยังมากกว่าพนักงานออฟฟิศเสียอีก แต่พวกเขาต้องออกไปหางานเองนี่สิ!

ออกจากบ้านไปทำงานครึ่งปี แต่มีงานให้ทำจริงเพียงสองสามเดือน หรือบางครั้งหาไม่ได้สักงานจนต้องอดอยากกลับบ้าน ก็ถือเป็นเรื่องปกติ

คำว่าผู้รับเหมาเลี้ยงคนงานนั้น ที่จริงส่วนใหญ่หมายถึงตอนว่างก็ให้คนงานไปหางานทำเอง พอผู้รับเหมามีงานค่อยเรียกพวกเขามารวมตัวกัน

การจ่ายค่าจ้างก็คิดแบบ “ทำกี่วันจ่ายเท่านั้น” ทำงานกี่วันก็จ่ายกี่วัน แทบไม่มีผู้รับเหมารายไหนจ่ายเป็นรายเดือน

แต่เฉินเสวียปิงกลับทำลายขีดจำกัดความประหลาดใจของเขาลงไปอีกครั้ง

“ถูกต้อง ทดลองงานสามเดือน จ่ายเงินเดือนเป็นรายเดือนเท่านั้น พอผ่านช่วงทดลองงานแล้วก็เซ็นสัญญา พอเซ็นสัญญา นายก็จะเป็นพนักงานประจำของบริษัทฉัน ต่อไปจะมีวันหยุดประจำเดือน มีประกันสังคมครบห้าอย่างกับกองทุนที่อยู่อาศัย”

โอ้โห!

สัญญาจ้าง! วันหยุดประจำเดือน! ประกันสังคมกับกองทุนที่อยู่อาศัย!

คำศัพท์เหมือนนิยายวิทยาศาสตร์เหล่านี้ลอยเข้ามาตรงหน้าจางต้าเจียง ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

นี่ ๆ ๆ…นี่มันเข้าบริษัทของรัฐ ได้บรรจุงาน มีงานมั่นคงแล้วไม่ใช่หรือ?

เงินเดือนหนึ่งพันห้าร้อยหยวน ยังมากกว่าบริษัทของรัฐเสียอีก!

ลูกพี่ลูกน้องของเขาทำงานเป็นช่างไฟฟ้าอยู่ในบริษัทของรัฐ เดือนหนึ่งยังได้เงินแค่ไม่กี่ร้อยหยวนเอง!

“เถ้าแก่ จริงเหรอ?”

เฉินเสวียปิงพยักหน้า ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “แต่ต้องเข้ารับการฝึกอบรมเป็นระยะ และตอนทำงานก็ไม่ได้มีหน้าที่แค่คุมคนงาน นายเองก็ต้องลงมือทำงานด้วยเหมือนกัน ขอแค่มีทัศนคติจริงจัง ตอนสิ้นปียังมีโบนัสให้ด้วย”

จางต้าเจียงเท้าเอวขึ้นมาทันที ก้มมองซ้ายมองขวาอย่างกระสับกระส่าย ท่าทางเหมือนอยากตอบตกลงเดี๋ยวนั้น ในหัวพยายามนึกหาคำพูดทำนองว่า “หากนายไม่รังเกียจ…” แต่ด้วยข้อจำกัดด้านการศึกษา เขาจึงนึกไม่ออกอยู่นาน

“เถ้าแก่ นาย…”

เฉินเสวียปิงรีบตบหน้าอกเขาเบา ๆ ช่วยลดอุณหภูมิให้เย็นลง “พี่จาง นี่เป็นไซต์ก่อสร้างของน้าฉัน พี่ทำงานที่นี่ให้ดีไปก่อน ยังมีเวลา ค่อย ๆ คิดก็ได้ เดี๋ยวก่อนฉันกลับจะทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้”

คราวนี้จางต้าเจียงก็สงบลงได้

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นอีกว่า “เถ้าแก่ ฉันยังมีคนบ้านเดียวกันอีกสองคน แล้วก็มีลูกศิษย์อีกคนหนึ่ง ไม่ได้ทำงานอยู่ไซต์นี้ แต่ฝีมือก็ใช้ได้! ขอแค่ไม่ต้องให้เงินเดือนสูงขนาดนี้ก็พอ นายสนใจไหม…”

เฉินเสวียปิงส่ายหน้า “ถ้าพี่จะมาทำงานกับฉัน พี่ก็ต้องเลิกคิดแบบผู้รับเหมาเสียที อย่าเอาแต่คิดจะหากำไรจากคนอื่น ฉันต้องการคนเมื่อไร ฉันจะบอกพี่เอง อย่าคิดจะยัดคนของตัวเองเข้ามา ฉันรู้ดีว่าพวกพี่ที่พาคนงานมาทำงานคิดอะไรอยู่”

คนเหล่านี้ที่พาคนในหมู่บ้านเดียวกันออกมารับจ้าง บางครั้งพอไม่มีงานทำ ก็ช่วยผู้รับเหมารายใหญ่หาคนงาน แต่พวกเขามักจะหักหัวคิวจากคนที่พามาด้วย เช่น ผู้รับเหมารายใหญ่จ่ายวันละห้าสิบหยวน พวกเขาก็จะบอกคนงานว่าตัวเองได้เพียงวันละสี่สิบห้าหรือสี่สิบหยวน จำนวนที่หักมากหักน้อยก็ขึ้นอยู่กับมโนธรรมของแต่ละคน

“ฉัน…” จางต้าเจียงถูกพูดแทงใจจนรู้สึกอับอาย เขาโยนก้นบุหรี่ลงพื้น ก่อนจะอึดอัดจนพูดอะไรไม่ออก

สิ่งที่เฉินเสวียปิงถนัดที่สุดก็คือการต่อรองดึงคนเข้าทีม เวลานี้เขาจึงเผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง

“เอาละ พอดีตอนนี้ฉันกำลังขาดคน ครั้งนี้จะยกเว้นให้ ขอแค่ฝีมือผ่านเกณฑ์ งานก่ออิฐ ปูกระเบื้อง ฉาบปูน ปรับระดับ และงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องทำได้จนฉันพอใจ ฉันให้เดือนละ 1,200 หยวน เงื่อนไขอื่นเหมือนของพี่ มีข้อเดียว ห้ามหักค่าแรงคนอื่น ถ้าฉันจับได้จะไล่ออกทันที แน่นอนว่า ถ้าคนงานอยากมอบของขวัญขอบคุณพี่ในช่วงเทศกาล ฉันก็ไม่ยุ่ง”

จางต้าเจียงยิ้มจนเห็นฟัน

“ได้เลย แล้วจะติดต่อเถ้าแก่ได้เมื่อไร?”

อยู่ข้างนอกมานานหลายปี เขาเป็นทั้งคนเจ้าเล่ห์และคนซื่อในเวลาเดียวกัน เฉินเสวียปิงบอกว่าจะเซ็นสัญญา เขาก็เชื่อทันที

มันเป็นเพียงความรู้สึกอย่างหนึ่ง เขารู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้เก่งมาก มองความคิดของคนอื่นออกได้ในพริบตา

“หลังตรุษจีนแล้วกัน” เฉินเสวียปิงสูบบุหรี่จนหมดมวน ก่อนยื่นก้นบุหรี่ให้จางต้าเจียง แล้วชี้นิ้วกวาดไปยังพื้น “พื้นปูนเพิ่งปูใหม่ รักษาความสะอาดหน่อย อย่าโยนก้นบุหรี่เรี่ยราด เก็บไปทิ้งให้ฉันด้วย”

จางต้าเจียงยิ้มหน้าบาน รับก้นบุหรี่ไป แล้วรีบก้มเก็บก้นบุหรี่ที่เพิ่งโยนลงพื้นเมื่อครู่นี้ขึ้นมาด้วย

เฉินเสวียปิงหันหลังเดินจากไป

จางต้าเจียงมองตามแผ่นหลังของเขา พลางรู้สึกว่าเถ้าแก่เฉินหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

เฮ้อ! ทำไมเถ้าแก่อวี๋ถึงไม่ยกโครงการให้เขาทำกันนะ? บ้าไปแล้วหรือไง?