บทที่ 56 ดึงคนเข้าทีม (ตอนจบ)

เสียงหัวเราะดังมาจากด้านนอกประตู

“วิศวกรถาน รอนานแล้วนะครับ!”

เฉินเสวียปิงเดินเข้าไปในห้องทำงานของอวี๋ชุนอิน ก็พบว่าข้างในคึกคักไม่น้อย เขากวาดตามองไปรอบ ๆ

น้าชายของเขา ถานไห่เลี่ยง และชายวัยกลางคนรูปร่างผอมสูงอีกคนหนึ่ง หลัวอันเองก็อยู่ด้วย โดยนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์อยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานของอวี๋ชุนอิน ข้างกายมีหัวหน้าคนงานสองคนถือแก้วน้ำยืนดื่มชาอยู่

จากกรรมกรชาวนาที่พลิกฐานะมาเป็นผู้รับเหมางานก่อสร้าง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปไม่น้อย ตอนที่เฉินเสวียปิงเดินเข้ามา หลัวอันกำลังวางมือข้างหนึ่งพาดอยู่บนโต๊ะของน้าชาย พลางพูดคุยกับชายร่างผอมสูง

ท่าทางราวกับเป็นตัวเอกของเรื่อง

อวี๋ชุนอินเป็นคนสบาย ๆ กับคนในครอบครัวอยู่แล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เมื่อเห็นเฉินเสวียปิงเดินเข้ามา เขาก็ยิ้มพลางแนะนำชายร่างผอมสูงว่า “นี่หลานชายของผม เฉินเสวียปิง”

ถานไห่เลี่ยงลุกขึ้นเช่นกัน เตรียมจะทักทายเฉินเสวียปิง

แต่เฉินเสวียปิงกลับทำหน้าบึ้ง

“โอ้โห มากันเยอะเชียวนะครับ นี่ก็เลยบ่ายสองมาแล้ว ข้างนอกไม่ยุ่งกันหรือไง?”

เฉินเสวียปิงวางของในมือลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะพูดประชดออกมา

บรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ

อวี๋ชุนอินเองก็นึกขึ้นได้ว่าหัวหน้าคนงานสองคนอยู่ในห้องทำงานของเขามาพักใหญ่แล้ว จึงกระแอมเบา ๆ

หัวหน้าคนงานคนหนึ่งหัวเราะแห้ง ๆ แล้วรีบดื่มชาไปหนึ่งอึก “คุณเฉิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ! ที่นี่ของคุณอวี๋มีน้ำร้อน ต่อสายเลยครับ ต่อสายเลย เดี๋ยวพวกผมก็ไปแล้ว!”

เฉินเสวียปิงไม่ตอบ เขาเดินไปที่ประตู เปิดแล้วปิดลงอีกครั้ง บานประตูครูดพื้นเสียงดังสองทีจนเกิดเสียงเสียดแหลมบาดหู

“น้า ประตูบานนี้ทำไมยังไม่ซ่อมอีกล่ะครับ? เดี๋ยวเปิดเดี๋ยวปิดอยู่นั่นแหละ”

คราวนี้ทุกคนฟังออกอย่างชัดเจนแล้วว่าเฉินเสวียปิงไม่พอใจ

หัวหน้าคนงานทั้งสองรีบเดินออกไปทันที

เฉินเสวียปิงจึงเดินไปหยุดตรงหน้าเก้าอี้ของหลัวอัน แล้วเปิดฉากใส่อีกฝ่ายตรง ๆ

“นายไม่ไปทำงานหรือไง?”

หลัวอันไม่คิดเลยว่าเขาจะพูดตรงขนาดนี้ และอยากโต้เฉินเสวียปิงกลับไปสักสองคำเหมือนกัน

แต่เขาก็ทำงานอยู่ที่นี่จริง ๆ

ส่วนเฉินเสวียปิงไม่ได้ทำงานอยู่ที่นี่

ตอนที่อาของเขาไม่อยู่ หลัวอันก็ไม่กล้าพูดจาเหลวไหลต่อหน้าอวี๋ชุนอินมากนัก

แต่เฉินเสวียปิงกล้า เพราะอวี๋ชุนอินตามใจเขาอยู่แล้ว

หลัวอันกำลังได้ใจมานาน พอเฉินเสวียปิงปรากฏตัว ความรู้สึกนั้นก็ถูกตบกลับจนไม่เหลือเค้าเดิม ความคับแค้นใจพลันหวนกลับมารุมเร้าอีกครั้ง

หลัวอันพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ฉันเจ็บเท้า! นั่งพักสักหน่อยไม่ได้หรือไง?”

แต่เฉินเสวียปิงไม่คิดจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ เขาหันไปพูดกับอวี๋ชุนอินว่า “น้า การบริหารของน้านี่ยังไม่ค่อยได้เรื่องนะครับ วัสดุกรุที่ไซต์งานเจ็บเท้าอยู่แท้ ๆ ทำไมไม่มีใครพาไปโรงพยาบาลเลย? หรือจะให้ผมมาช่วยน้าคุมงานสักพัก จัดระเบียบให้ใหม่ดีไหม?”

คราวนี้หน้าหลัวอันดำคล้ำไปแล้ว

เขาอาศัยบารมีจากไซต์งานถัดไปกว่าจะสร้างอำนาจขึ้นมาในที่แห่งนี้ได้ไม่ง่าย รู้สึกสบายใจกับการเป็นรองเจ้าของอยู่ไม่น้อย แถมยังคอยแย่งคนจากที่นั่นทีที่นี่ที อาศัยไซต์งานแห่งนี้สร้างทีมของตัวเองขึ้นมา หากเฉินเสวียปิงมาช่วยอวี๋ชุนอินคุมงานจริง ๆ ชีวิตของเขาคงลำบากแน่

อวี๋ชุนอินหัวเราะร่า “เอาสิ ถ้าแกจะมาคุมจริง ๆ ฉันก็ไม่ต้องมาที่ไซต์งานแล้ว!”

ความสบาย ๆ แบบที่ทำให้หลัวอันเคยรู้สึกผ่อนคลายอย่างยิ่ง เมื่อมาแสดงออกกับเฉินเสวียปิง กลับกลายเป็นเสี้ยนตำก้นของหลัวอันไปเสียได้ เขาจึงทำได้เพียงลุกขึ้นส่งเสียงฮึดฮัด ถลึงตาใส่เฉินเสวียปิง แล้วเดินกระแทกเท้าออกจากห้องทำงานไป

เฉินเสวียปิงหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

เขาเจอคนชอบก่อกวนมามากแล้วว่า ในใจของคนประเภทนี้คิดอย่างไร เขารู้ดีอยู่แก่ใจ

ต่อให้เป็นของที่ตัวเองไม่ต้องการ ก็ยังทนเห็นคนอื่นได้ไปไม่ได้

ดังนั้นเฉินเสวียปิงจึงไล่เขาออกไป ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ยินเรื่องต่อจากนี้แม้แต่น้อย

ความอิจฉาริษยาเป็นอารมณ์โง่เขลาที่ทำให้คนเราละทิ้งหลักคิดเรื่องต้นทุนได้

ชาติที่แล้ว เฉินเสวียปิงเข้าใจเหตุผลข้อนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย จึงหลีกเลี่ยงการตัดสินใจห่วย ๆ ไปได้มากมาย ทั้งยังตีตัวออกห่างจากคนขี้อิจฉา ทำให้ป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นภายหลังได้ไม่น้อย

เมื่อคนก่อกวนจากไป เฉินเสวียปิงก็กลับมายิ้มได้อีกครั้ง

“วิศวกรถาน แล้วท่านนี้คือ…ขอทราบชื่อหน่อยครับ?”

ถานไห่เลี่ยงคิดในใจว่า เวลาเจ้าหนุ่มเฉินเอาจริงขึ้นมา ก็ไม่ไว้หน้าใครจริง ๆ แต่ลึก ๆ แล้วกลับรู้สึกว่านั่นเป็นสัญญาณของคนที่พึ่งพาได้ เขาจึงรีบลุกขึ้นแนะนำทันที

“อ้อ! นี่ลูกพี่ลูกน้องของผมครับ แซ่ถานเหมือนกัน ชื่อถานเม่าซุ่ย!”

ถานเม่าซุ่ยก็ลุกขึ้นเช่นกัน พลางสำรวจมองเฉินเสวียปิง

เฉินเสวียปิงยื่นมือไปจับมือกับถานเม่าซุ่ยก่อน “สวัสดีครับ วิศวกรถาน เชิญนั่งครับ”

จากนั้นเมื่อเห็นว่าตรงหน้าทั้งสามคนไม่มีน้ำ เขาก็เดินไปหยิบใบชาและแก้วพลาสติกจากใต้เครื่องกดน้ำด้วยตัวเอง แล้วชงชาให้ทั้งสามคนคนละแก้ว

สุภาพมาก

อารมณ์ที่เก็บและปล่อยสลับกันไป ใช้เวลาเพียงเท่ากับการสูบบุหรี่หนึ่งมวน

ถานเม่าซุ่ยเคยได้ยินถานไห่เลี่ยงเล่าว่าเฉินเสวียปิงพอมีฝีมืออยู่บ้าง ตอนนี้จึงให้ความสำคัญกับเขาเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

แต่ไม่ว่าเจ้าของกิจการจะเป็นคนอย่างไร เรื่องผลประโยชน์ก็ต้องวางไว้ก่อน

ถานเม่าซุ่ยมองนาฬิกา แล้วพูดเข้าเรื่องทันที

“คุณเฉิน…ผมได้ยินเรื่องไซต์งานมาแล้ว เมื่อครู่นี้ก็เพิ่งดูแบบก่อสร้างไป ความยากในการก่อสร้างไม่มาก ผมรับงานได้ แต่ผมมีเงื่อนไขข้อหนึ่งครับ”

เฉินเสวียปิงนั่งลง ยกมือเกาปลายจมูกเบา ๆ “ว่ามาเลยครับ”

“คือว่า…น้องเขยของผมมีรถขุดอยู่หนึ่งคัน ตอนนี้อยู่แถวฝู่หลิง ไม่ไกลจากเผิงสุ่ยเท่าไร ผมได้ยินมาว่าฝั่งคุณมีงานปรับพื้นที่ประมาณหมื่นกว่าลูกบาศก์เมตรใช่ไหมครับ?”

“พื้นที่ด้านในต้องปรับอยู่ประมาณหนึ่งหมื่นสองพันถึงหนึ่งหมื่นสี่พันลูกบาศก์เมตร ยังมีงานขุดฐานราก งานทำลาดป้องกันดิน และกำแพงกันดิน ดูจากแบบแล้ว สัดส่วนดินต่อหินน่าจะอยู่ที่สี่ต่อหก ต้องรอขนขึ้นรถด้วย นอกจากนี้ยังมีงานขนดินหมุนเวียนภายในพื้นที่ ด้านนอกมีแนวท่อระยะทางหนึ่งกิโลเมตร แล้วก็ต้องทำถนนอีกเส้นยาวแปดร้อยเมตร ต้องเคลียร์เส้นทางและขุดทำฐานถนน”

เฉินเสวียปิงรายงานปริมาณงานออกมาได้ค่อนข้างครบถ้วนในคราวเดียว

ถานเม่าซุ่ยลอบพยักหน้า

เฉพาะงานปรับพื้นที่ด้านในก็ต้องเจาะหิน ทั้งยังต้องขนวัสดุขึ้นรถอีกกว่าหมื่นลูกบาศก์เมตร ถนนก็แคบ รถหนึ่งคันบรรทุกได้ราวสิบกว่าลูกบาศก์เมตร อย่างน้อยต้องใช้เวลาเจ็ดแปดนาทีต่อเที่ยว

ระหว่างรอรถก็ขุดดินไปด้วย ดังนั้นสิ่งสำคัญจึงคิดจากเวลาขนขึ้นรถเป็นหลัก

หนึ่งชั่วโมงทำได้เจ็ดเที่ยว หรือประมาณแปดสิบลูกบาศก์เมตร

หนึ่งกะเครื่องจักร หรือหนึ่งวันทำงาน คิดเป็นแปดชั่วโมง

เฉพาะงานปรับพื้นที่และขนขึ้นรถด้านใน หากไม่หยุดพัก ก็น่าจะใช้เวลาประมาณยี่สิบวัน

ยังต้องขุดฐานรากลึก ทำลาดดิน และก่อกำแพงป้องกันดินอีก

อย่างน้อย…ก็เป็นงานสองถึงสามเดือน

ถานเม่าซุ่ยคำนวณอยู่ในใจจนเรียบร้อยแล้วจึงเสนอเงื่อนไข “เอ่อ…คุณเฉิน ถ้าคุณจะเช่ารถขุด ขอใช้รถของน้องเขยผมเป็นลำดับแรกได้ไหมครับ?”

เฉินเสวียปิงพอจะเดาได้แล้ว จึงถามตรง ๆ “รถขนาดเท่าไร ยี่ห้ออะไรครับ?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ถานเม่าซุ่ยก็มีสีหน้ามั่นใจขึ้นเล็กน้อย “แคตเตอร์พิลลาร์ รุ่นสองร้อยยี่สิบครับ!”

ยี่ห้อแคตเตอร์พิลลาร์ยังคงมีชื่อเสียงแข็งแกร่งมาก

รุ่นสองร้อยยี่สิบหมายถึงน้ำหนักรถเปล่ายี่สิบสองตัน โดยทั่วไปจะใช้บุ้งกี๋ขนาดหนึ่งถึงหนึ่งจุดสองลูกบาศก์เมตร

“เช่ารายเดือน เดือนละเท่าไรครับ?”

“อย่างน้อย…ก็สามหมื่นแปดพันครับ”

เฉินเสวียปิงจุ๊ปากเบา ๆ ราคาตลาดรถขุดในยุคนี้แพงฉิบหายจริง ๆ แพงกว่าอีกยี่สิบปีข้างหน้าถึงสองเท่า

“ไม่จำเป็นต้องเอามาลงที่ไซต์งานผมก็ได้มั้งครับ ที่อื่นไม่มีงานเลยหรือ?”

ถานเม่าซุ่ยเพียงยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร

เฉินเสวียปิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจในที่สุด

รถขุดคันนี้บอกว่าเป็นของน้องเขยเขาก็จริง แต่ไม่แน่ว่าอาจเป็นของครอบครัวเขาเอง

ในยุคนี้รถขุดมีราคาสูงมาก รถแคตเตอร์พิลลาร์รุ่นสองร้อยยี่สิบแบบของเขา อย่างน้อยก็น่าจะราคาคันละเจ็ดแปดแสนหยวน หากสึกหรอหนัก ภายในหนึ่งปีก็ขาดทุนไม่น้อย ดังนั้นไม่ว่าจะไปไซต์งานไหน เขาก็พารถไปเอง คุมงานเอง ย่อมช่วยลดการสึกหรอได้ไม่น้อย

รับเหมาก่อสร้างไปด้วย ดูแลรถขุดไปด้วย ฉลาดไม่เบา

พอผ่านไปอีกสิบปี ตลาดรถขุดไม่ตึงตัวเหมือนเดิม เขาก็ยังอาศัยข้อมูลหน้างานที่ตัวเองรู้ก่อนใคร คอยรับงานได้ตลอดเวลา

“แล้วค่าขนย้ายเข้าออกไซต์งานเท่าไรครับ?” เฉินเสวียปิงถามต่อ

คราวนี้ถานเม่าซุ่ยตอบอย่างตรงไปตรงมา “คุณใช้ทั้งเครื่องจักรทั้งคน ให้สักพันหยวนเป็นน้ำใจก็พอครับ”

เฉินเสวียปิงลูบคาง “ผมเข้าใจความหมายของคุณแล้ว รถขุดมาพร้อมคนคุมเครื่อง แต่ค่าเช่านี่แพงเกินไป ขอผมลองไปสอบถามดูก่อน ได้ไหมครับ?”

“ได้ครับ!” ถานเม่าซุ่ยตอบอย่างเด็ดขาดเช่นกัน เขาตบโต๊ะเบา ๆ แล้วลุกขึ้น ใช้มือลูบผมบาง ๆ เป็นหย่อมของตัวเองไปไว้ด้านข้าง

“งั้นติดต่อกันทางโทรศัพท์นะครับ!”

แต่เฉินเสวียปิงกลับถามต่อ “จริงสิครับ รถขุดของคุณรับงานแบบสำรองจ่ายล่วงหน้าได้กี่เดือน?”

คราวนี้บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง

ถานเม่าซุ่ยรีบโบกมือรัว ๆ

“กี่เดือนครับ? คุณไปถามใครดูก่อนได้เลย! รถขุดไม่มีใครให้เครดิตกันหรอกครับ พอเข้าหน้างานก็ต้องจ่ายค่าเช่าครึ่งเดือนก่อนแล้ว!”

เฉินเสวียปิงเลิกคิ้ว มองปฏิกิริยาของอีกสองคน เหมือนทั้งคู่เองก็ค่อนข้างประหลาดใจ

ให้ตายเถอะ ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยเข้าใจยุคสมัยนี้จริง ๆ

ถานไห่เลี่ยงเองก็ถามอย่างระมัดระวัง “คุณเฉิน…คือว่า…เงินเริ่มงานของคุณเตรียมพร้อมแล้วหรือยังครับ? อย่าให้ถึงตอนนั้น…”

เดิมทีเฉินเสวียปิงรู้สึกเสียเปรียบอยู่เล็กน้อย

แต่พอได้ยินคำพูดนี้ บรรยากาศรอบตัวเขาก็กลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง

“เมื่อกี้ผมแค่ล้อเล่นเองครับ! ไม่ต้องห่วง ขอแค่วิศวกรถานมาทำงานกับผม เงินเดือนขึ้นให้ทุกปี รถขุดคันนี้ต่อไปก็ทำงานกับผมยาว ๆ ไปเลย รับรองว่าไม่ขาดงานแน่นอน! ผมพูดคำไหนคำนั้น!”

“แค่ก”

อวี๋ชุนอินปรายตามองเขา “อย่าพูดจาเหลวไหล! ไม่ขาดงานงั้นเหรอ? แกทำโครงการนี้ให้สำเร็จก่อนค่อยมาพูด! ฉันรับรองกับวิศวกรถานเอาไว้แล้ว ถ้าแกจ่ายค่าแรงไม่ไหว ฉันจะยึดไซต์งานนี้กลับมาทำเอง แล้วเป็นคนจ่ายเงินเอง”

ตอนนี้เองเฉินเสวียปิงจึงนึกออกว่า เหตุใดถานไห่เลี่ยงถึงได้รีบเรียกถานเม่าซุ่ยมาหาเขานัก อีกทั้งถานเม่าซุ่ยก็ไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าเขาจะจ่ายเงินตรงเวลาหรือไม่

“เอาสิ พวกคุณไม่เชื่อใจผมกันหมดเลยใช่ไหม?”

เฉินเสวียปิงไพล่มือไว้ด้านหลัง แล้วเลิกคิ้วถามถานไห่เลี่ยง “วิศวกรถาน ผมให้โอกาสคุณอีกครั้ง จะมาทำงานกับผมไหม? เหมือนเดิมนะครับ เงินเดือนขึ้นทุกปี”

“เอ่อ…”

ถานไห่เลี่ยงอึกอักจนพูดอะไรไม่ออก

สามวินาทีต่อมา เฉินเสวียปิงก็โบกมืออย่างหมดอารมณ์ แล้วหันไปพูดกับถานเม่าซุ่ยว่า “ช่างเถอะ งั้นก็คุณแล้วกัน ผมไม่ต่อราคาแล้ว รถขุดก็เอาตามที่คุณเสนอ หลังวันปีใหม่ให้ตามผมไปที่ไซต์งานเพื่อส่งมอบงาน”

พูดจบ เฉินเสวียปิงก็หยิบถุงขึ้นมา แล้วเดินออกจากห้องทำงานไปโดยตรง

……

(จบบท)