บทที่ 57 ปลดปล่อยอย่างสิ้นเชิง

“เธอเหมือนหลินอู๋ตี๋เลยแฮะ”

วันที่สองของวันขึ้นปีใหม่ เฉินเสวียปิงนั่งอยู่ในเคเอฟซี มองเด็กสาวคนหนึ่งที่กอดหนังสือปกสีน้ำเงินไว้ในอ้อมแขน หิ้วถุงสีดำเดินเข้ามาแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ เขาคิดเช่นนั้น

อีกไม่กี่ปีต่อมา ช่องมะม่วงไถจะมีละครเรื่องหนึ่งชื่อ สาวอัปลักษณ์ไร้พ่าย ซึ่งดัดแปลงมาจากละครโทรทัศน์โคลอมเบียเรื่อง สาวเปิ่นไร้เสน่ห์ นางเอกของเรื่องถักผมเปียสองข้าง ใส่เหล็กดัดฟันและแว่นตาหนาเตอะ

การแต่งตัวของเด็กสาวคนนี้เหมือนกันไม่มีผิด

แม้เสื้อผ้าของเธอจะไม่ได้ดูเชยจงใจเหมือนหลินอู๋ตี๋ เป็นเพียงเสื้อแจ็กเก็ตลายตารางกับกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ เท่านั้น แต่เฉินเสวียปิงกลับรู้สึกว่าเธอกำลังจงใจทำให้ตัวเองดูขี้เหร่

อาจารย์สอนพิเศษคนนี้ไม่มีโทรศัพท์มือถือ ดังนั้นวิธีนัดพบที่อาจารย์กัวจัดไว้ให้พวกเขาก็คือหนังสือปกสีน้ำเงินเล่มนั้น

เฉินเสวียปิงยกมือขึ้นโบกให้เธอ

เด็กสาวเดินเข้ามา พอเห็นแจ็กเก็ตกับเสื้อเชิ้ตที่เขาเปิดสาบไว้ ก็ทำหน้าสงสัย เอียงศีรษะถามว่า

“เฉินเสวียปิงใช่ไหม”

“เหรินอิ่ง”

เฉินเสวียปิงพยักหน้า พลางเอ่ยชื่อของอีกฝ่ายออกมา

เหรินอิ่งถึงได้นั่งลง เธอยกมือดันแว่นแล้วถอนหายใจเบา ๆ

“อา...คุณแต่งตัวดูเป็นผู้ใหญ่จัง...คุณเป็นนักเรียนมัธยมปลายเหรอ”

“ก็เป็นศิษย์ที่อาจารย์คนเดียวกันสอนนี่ครับ ของแท้แน่นอน”

เฉินเสวียปิงพูดพลางชี้ไปที่น่องไก่กับของกินเล่นบนโต๊ะ “กินอะไรหน่อยสิครับ อ้อ คุณจะดื่มอะไรไหม”

“ไม่เป็นไร ๆ”

เหรินอิ่งรีบหยิบถุงสีดำของตัวเองขึ้นมาวางบนโต๊ะ จากนั้นก็หยิบกล่องข้าวโลหะกับหนังสือหลายเล่มออกมา

“ฉันเอาข้าวมา! คุณรีบดูหนังสือเรียนที่ฉันเอามาหน่อยว่าเป็นฉบับเดียวกับที่พวกคุณใช้อยู่ตอนนี้ไหม”

คราวนี้เฉินเสวียปิงจึงหยิบหนังสือที่เธอเอามาดู พลิกผ่าน ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก

ทั้งหมดเป็นหนังสือเรียนระดับมัธยมปลายปีหนึ่ง และในหนังสือยังมีลายมืออยู่สองแบบ

แบบหนึ่งเป็นลายมือปากกาหมึกซึมสีน้ำเงิน ดูมีเสน่ห์พลิ้วไหวอยู่เล็กน้อย อีกแบบเป็นลายมือปากกาหมึกเจลสีแดง ซึ่งดูธรรมดากว่า เป็นลายมือหวัดสวยแบบเด็กผู้หญิง

“อืม เหมือนกัน ลายมือปากกาหมึกซึมสวยดีนะ ของคุณเหรอ”

เหรินอิ่งตบอกตัวเองเบา ๆ อย่างโล่งใจ “ของฉันเอง น้องสาวฉันเรียนจบไปเมื่อปีที่แล้ว ตอนทบทวนบทเรียนก็ใช้หนังสือของฉัน เธอบอกว่าปีหน้าจะมีการปฏิรูปหลักสูตร ฉันเลยคิดว่าเนื้อหาคงเปลี่ยนไปหมดแล้วเสียอีก”

เฉินเสวียปิงเลิกคิ้ว

เพราะเมื่อครู่เขาได้ยินเสียงเด็กสาวรุ่นพี่ตบอกตัวเองดังทึบ ๆ ถึงสองครั้ง

ตบอกทั้งที ต้องแน่นขนาดนี้เลยเหรอ

ดูเหมือนว่า...จะใหญ่พอตัว แม้จะสวมเสื้อคลุมหนา ๆ อยู่ก็ยังมองเห็นส่วนโค้งเว้าได้อย่างชัดเจน

“แค่ก”

เฉินเสวียปิงรู้สึกว่าความคิดของตัวเองเริ่มมีนิสัยหื่นกามติดตัว แถมยังไม่เลือกหน้าตาเสียด้วย เขาจึงกระแอมอย่างกระอักกระอ่วนแล้วดึงตัวเองกลับเข้าสู่ประเด็นหลัก

“ถ้าอย่างนั้น คุณยังคุ้นเคยกับเนื้อหามัธยมปลายอยู่ใช่ไหม”

“อื้ม! ฉันเคยติวให้น้องสาว ตอนนี้เธอก็เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยฉงชิ่งแล้ว อาจารย์กัวเคยบอกฉันว่า ภาษาอังกฤษของคุณดี คณิตศาสตร์ค่อนข้างแย่ ส่วนวิชาสายศิลป์มีพรสวรรค์มาก ขอแค่คุณตั้งใจเรียนจริง ๆ คะแนนถึงเกณฑ์มหาวิทยาลัยระดับสองแน่นอน ถ้าพยายามอีกหน่อย จะลองลุ้นมหาวิทยาลัยชั้นนำดูก็ยังได้”

“ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง เอาแค่ระดับสองก็พอ”

เฉินเสวียปิงรีบส่ายหน้า

สถาบันคมนาคมฉงชิ่งคือตัวเลือกที่ดีที่สุดของเขา ต่อให้สอบได้คะแนนถึงเกณฑ์มหาวิทยาลัยชั้นนำ ก็ใช่ว่าจะมีที่ที่ดีกว่านี้ให้ไป

ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์กัวก็ยกยอเขาเกินไปหน่อย คณิตศาสตร์ของเขาไม่ได้แค่ค่อนข้างแย่ แต่เรียกได้ว่าหมดหวังโดยสิ้นเชิง

เป้าหมายสูงสุดคือเจ็ดสิบคะแนน หากอยากได้มากกว่านั้น ก็ต้องเกิดสองเงื่อนไขพร้อมกัน นั่นคือเดาข้อเลือกตอบถูกอย่างโชคดีสุด ๆ และคนออกข้อสอบดันชอบออกแต่โจทย์พื้นฐานโง่ ๆ

ให้ตายเถอะ พอนึกย้อนกลับไป ตอนเด็ก ๆ เขาเคยเรียนคณิตศาสตร์ได้ดีด้วยซ้ำ เคยสอบได้ตั้งร้อยคะแนน การคำนวณในใจก็ไม่เลว แถมยังทำโจทย์คณิตศาสตร์ของนักคณิตศาสตร์ชื่อดังอย่างฮว่าหลัวเกิงได้อีก พอขึ้นมัธยมต้น พ่อของเขาก็ยังอยู่ คอยควบคุมดูแลเขาอย่างเข้มงวด เขาไม่ใช่ไม่เคยพยายามเรียน แต่คะแนนกลับตกลงอย่างต่อเนื่อง เหมือนกราฟตลาดหุ้นในช่วงหลายปีมานี้ไม่มีผิด พอกระดกหัวขึ้นอย่างดื้อรั้นได้หน่อย ก็ถูกแนวโน้มขาลงระลอกใหม่กดให้ต่ำลงกว่าเดิมทันที

หลังจากพ่อจากไป แม่ของเขาก็เริ่มมองเขาในแง่ลบยิ่งกว่าเดิม พอขึ้นมัธยมปลายปีหนึ่งก็สั่งพักการซื้อขายเขาเสียเลย ให้เขาซ้ำชั้นเพื่อปรับโครงสร้างใหม่ แล้วเปลี่ยนจากสายวิทย์มาเป็นสายศิลป์

คณิตศาสตร์ก็เลยยิ่งห่วยแตกเข้าไปใหญ่

เป็นพิษจริง ๆ

“อย่าเพิ่งยอมแพ้สิ มันง่ายมากนะ ขอแค่ทำความเข้าใจหนังสือเรียนให้ถ่องแท้ ก็พอจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับสองได้แล้ว”

เหรินอิ่งพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

เฉินเสวียปิงเองก็ถูกนักเรียนหัวกะทิที่เรียนด้วยตัวเองจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยครุศาสตร์ปักกิ่งได้พูดจนเถียงไม่ออก เขาจึงเปิดกระดาษห่อแฮมเบอร์เกอร์บนโต๊ะออก ดึงแผ่นขนมปังด้านในขึ้น แล้วชี้เข้าไปข้างใน

“เอาสิครับ ยัดหนังสือใส่เข้าไปเลย ผมจะได้กินตอนนี้”

เหรินอิ่งกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ฟันเหล็กซี่เล็ก ๆ เรียงเป็นแถวเริ่มสะท้อนประกาย แต่ดูเหมือนเธอจะรู้ว่าภาพไม่ค่อยน่าดู จึงรีบหุบปากลงอีกครั้ง

เฉินเสวียปิงเองก็ไม่ได้คุยเล่นกับเธอต่อ เขาพูดเข้าประเด็นทันที

“ถ้าคุณคุ้นเคยกับหลักสูตรดีแล้ว ผมจะบอกความต้องการของผมเลยนะครับ ผมมีไซต์งานอยู่ที่อำเภอเผิงสุ่ย ช่วงนี้อาจต้องไปที่นั่นบ่อย ๆ ถ้าคุณรับสภาพความลำบากที่นั่นได้และยอมไปกับผม เงินเดือนพื้นฐานแปดร้อยหยวน ระหว่างเดินทางผมจะให้ค่าเดินทางวันละห้าสิบหยวน ที่พักกับอาหารผมรับผิดชอบให้ทั้งหมด สรุปก็คือ จนกว่าจะถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัย คุณต้องติดตามการเรียนของผมตลอดทั้งช่วง คุณมีธุระที่มหาวิทยาลัยก็ไปจัดการได้ แค่บอกผมสักคำก็พอ อีกอย่าง คุณห้ามปล่อยให้ผมว่างงาน ผมเป็นคนขี้เกียจ คุณต้องจัดตารางให้ผม แล้วคอยกำกับให้ผมทำตามด้วย”

“คุณมีไซต์งานด้วยเหรอ”

เหรินอิ่งทำหน้าเหมือนกำลังฟังเรื่องจากตำราเทวดา ไม่อาจทำความเข้าใจได้เลย

เฉินเสวียปิงเองก็คร้านจะอธิบายมาก

“ของญาติที่บ้านครับ ผมรับหน้าที่ดูแลแทน นอกจากเรื่องเรียนแล้ว คุณไม่ต้องถามเรื่องอื่น สนใจเรื่องเรียนของผมให้ดีก็พอ เป้าหมายคือสถาบันคมนาคมฉงชิ่ง ถ้าผมสอบติด ผมจะให้ซองแดงก้อนใหญ่เป็นรางวัลเพิ่มต่างหาก”

“สถาบันคมนาคมฉงชิ่ง...เหมือนคะแนนจะสูงกว่าเกณฑ์มหาวิทยาลัยระดับสองอยู่หน่อยนะ”

เหรินอิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกาย

“ได้ คุณฟังฉัน รับรองว่าสอบติดแน่”

เมื่อครู่เธอยังดูอ่อนแอขี้เกรงใจอยู่เลย แต่พอพูดถึงเรื่องเรียนกลับมั่นใจขึ้นมาอย่างมาก

ราวกับมีแสงสว่างอยู่ในตัว

เฉินเสวียปิงเองก็ต้องการความมั่นใจแบบนี้จากเธอ เขารู้สึกเหมือนคนที่ป่วยเป็นโรคเรื้อรังมานานหลายปี จู่ ๆ ก็มีหมอมาคนหนึ่ง พอตรวจชีพจรเสร็จก็พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า กินยาแค่สามชุดก็หายแล้ว เท่านี้อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นไม่น้อย

“เราต้องไปซื้อหนังสืออะไรสักหน่อยไหม”

เหรินอิ่งส่ายหน้า “ฉันจะเตรียมให้เอง คุณให้ค่าจ้างสูงขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องคิดเรื่องค่าเอกสารหรอก เริ่มจากทบทวนพื้นฐานก่อนก็แล้วกัน ถ้าต้องซื้ออะไร ฉันจะดูตามสถานการณ์เอง”

เฉินเสวียปิงยิ้ม

นี่สินะที่เรียกว่ามืออาชีพ

แต่เขายิ้มได้ไม่ถึงสองวินาที เหรินอิ่งก็พูดต่อว่า

“แต่ละวิชาซื้อก่อนวิชาละเล่มก็พอ ทำเล่มนั้นเสร็จแล้วค่อยซื้อเล่มต่อไป”

แต่ละวิชา...เล่มหนึ่ง...แล้วค่อยซื้อเล่มต่อไป...

จู่ ๆ เฉินเสวียปิงก็รู้สึกว่ายาชุดนี้คงไม่ได้กินง่าย ๆ เสียแล้ว

“...ก็ได้ครับ คุณรอผมหยิบของก่อน แล้วกลับบ้านกับผม วันนี้เราเริ่มกันเลย”

……

ยี่สิบนาทีต่อมา เฉินเสวียปิงเปิดประตูบ้าน แล้วหันไปยิ้มให้เหรินอิ่ง

“คุณอย่าเพิ่งรีบเข้ามา รอผมแป๊บหนึ่ง”

“อ้อ ได้”

เหรินอิ่งยืนอยู่หน้าประตู มือทั้งสองข้างหิ้วถุงสีดำเอาไว้

เฉินเสวียปิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินเข้าไปในบ้าน

…

อีกสองนาทีต่อมา เสียงคำรามก็ดังมาจากด้านใน

“อะไรของแกเนี่ย”

“แกไม่เรียนแล้วเหรอ”

“เฉินเสวียปิง แม่จะบอกอะไรแกนะ!”

เฉินเสวียปิงรีบพูดว่า “ไม่ใช่ว่าผมไม่เรียนแล้วครับ! ผมจ้างครูพิเศษมา ยังไงก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่ดี เธออุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้ว แถมยังเป็นนักศึกษาหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยฉงชิ่ง มาช่วยติวให้ผมโดยเฉพาะ...แม่ดูสิ คนยังยืนอยู่หน้าประตูเลย...”

ภายในบ้านพลันเงียบกริบ

รอยยิ้มอ่อนโยนของแม่ผู้แสนอบอุ่นปรากฏขึ้นที่หน้าประตู

เหรินอิ่งรีบยิ้มทักทาย “สวัสดีค่ะคุณป้า...”

“มาแล้วทำไมไม่เข้ามานั่งข้างในล่ะ รีบเข้ามา ๆ!”

อวี๋ชุนเยี่ยนดึงเหรินอิ่งเข้าบ้าน ทั้งหยิบรองเท้าแตะมาให้ ทั้งยกตะกร้าผลไม้มาวางเมล็ดแตงใส่ให้

เฉินเสวียปิงยืนอยู่ในห้องรับแขก มองเหรินอิ่งที่ถูกต้อนรับเข้ามาจนต้องนั่งลงอย่างกระอักกระอ่วน แล้วเผยรอยยิ้มออกมา

เขายังไม่เคยบอกแม่เรื่องที่จะไม่เรียนต่อ ที่ผ่านมาเอาแต่รอโอกาสซึ่งจะทำให้แม่ระเบิดอารมณ์ไม่ออก

ได้ผลจริง ๆ ด้วย

แต่พอหันไปก็พบว่าเฉินเสวียจิ่นกำลังเหลือบตามองเขาอย่างหมั่นไส้

“พี่บอกว่าจะจ้างครูพิเศษให้ฉัน พี่จ้างของตัวเองก่อนแล้ว ของฉันล่ะ”

เฉินเสวียปิงขยี้ศีรษะเฉินเสวียจิ่น “พี่สาวซินฝันเจินช่วยสืบข่าวให้เธอเรียบร้อยแล้ว! เป็นสถาบันฝึกอบรมเด็กที่ครบเครื่องสุด ๆ มีทั้งครูสอนภาษาต่างประเทศที่เป็นเจ้าของภาษา แถมยังเลือกเรียนพื้นฐานเครื่องดนตรีได้ด้วย พี่สมัครให้แล้ว แต่ต้องรอหลังตรุษจีนถึงจะเปิดคลาสใหม่ ไม่ใช่แค่ก่อนเข้าโรงเรียนเท่านั้นนะ พอเข้าโรงเรียนแล้ว ทุกสุดสัปดาห์ก็ต้องไปเรียนด้วย! ค่าสมัครพื้นฐานแพงกว่าค่าครูพิเศษของพี่ตั้งเยอะ ตั้งใจเรียนให้ดีล่ะ!”

“เย่!”

เฉินเสวียจิ่นกระโดดโลดเต้นขึ้นมาทันที

“พี่สาวซินเมิ่งเจินเจ๋งที่สุดเลย!”

เฉินเสวียปิงชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนถลึงตาพูดว่า “ใครเจ๋ง พี่เป็นคนจ่ายเงินนะ!”

เฉินเสวียจิ่นหัวเราะคิกคัก เอื้อมมือไปตบก้นเฉินเสวียปิงดังเพียะ

“ความสัมพันธ์ของเราสองคน ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนี้หรอก!”

มุมปากเฉินเสวียปิงกระตุก “ใครมีความสัมพันธ์อะไรกับเธอ ไสหัวไปเลย!”

แต่เฉินเสวียจิ่นกลับหน้าด้านหน้าทนดึงชายเสื้อของเฉินเสวียปิงไว้ แล้วถามด้วยสีหน้าคาดหวัง

“พี่ มีเครื่องดนตรีอะไรบ้าง...ฉันเรียนได้ไหม”

อวี๋ชุนเยี่ยนถือเมล็ดแตงที่หยิบกลับมาจากร้านเดินเข้ามาพอดี เธอโบกมือให้เฉินเสวียจิ่น

“เสวียจิ่น อย่าไปรบกวนพี่เรียนหนังสือ! เลิกดูโทรทัศน์ได้แล้ว ไปช่วยแม่ดูร้าน! มาเถอะหนู กินนี่สิ!”

“อ๋อ...แม่ พี่สมัครคอร์สให้ผม เขาบอกว่าแพงมาก”

เรื่องนี้เฉินเสวียจิ่นรู้ความกว่าพี่ชายของเขามาก ต่อให้เขาอยากเรียนแค่ไหน ก็ยังรู้ว่าต้องบอกแม่ให้รับรู้เสียก่อน

“สมัครคอร์สอะไรไป ค่าเรียนเท่าไหร่”

อวี๋ชุนเยี่ยนเริ่มควบคุมเสียงโวยวายของตัวเองไม่อยู่ขึ้นมาอีกครั้ง

“โธ่ แม่ไม่ต้องยุ่งหรอก ช่วงนี้ผมหาเงินได้แล้ว หลังตรุษจีนแม่ค่อยดูว่าจะส่งเขาไปเรียนยังไงก็พอ”

เฉินเสวียปิงพูดพลางโบกมือ “แม่ไปดูร้านเถอะครับ ผมจะเรียนอยู่ในห้องรับแขก แม่อยู่ตรงนี้ทีไรผมเสียสมาธิตลอด อาจารย์กัวช่วยดูมหาวิทยาลัยไว้ให้ผมแล้ว ผมต้องสอบให้ได้คะแนนถึงเกณฑ์มหาวิทยาลัยระดับสอง เวลาของผมกระชั้นมาก อาจารย์พี่คนนี้ก็เป็นศิษย์ของอาจารย์กัว ท่านช่วยติดต่อให้ผมโดยเฉพาะ พี่เขาบอกแล้วว่าถ้าผมตั้งใจ ยังไงก็สอบติด ใช่ไหมครับพี่”

เหรินอิ่งยิ้มซื่อ ๆ อยู่ข้าง ๆ

โอ้โห!

มหาวิทยาลัยระดับสอง!

อวี๋ชุนเยี่ยนหมดคำจะดุไปในทันที

เรียนหนังสือ ก็เพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ใช่เหรอ

“ถ้า...ถ้าอย่างนั้นแม่ไปอุ่นนมให้ลูกสักห่อดีกว่า!”

“ครับ”

“แล้ววอลนัตล่ะ กินไหม เดี๋ยวแม่ออกไปซื้อ!”

“ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง”

“แล้วคุณครูล่ะ คุณครูกินอะไรหน่อยไหม”

“อ๊ะ คุณป้า ไม่ต้องก็ได้ค่ะ หนูเอาข้าวมาแล้ว!”

“ถ้าอย่างนั้น...ป้าจะเอาข้าวไปอุ่นให้หนูนะ!”

……

บ้านตระกูลเฉินเกิดความโกลาหลอย่างระมัดระวังอยู่พักหนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความสงบ

เฉินเสวียปิงได้รับการปลดปล่อยอย่างสิ้นเชิงแล้ว...

(จบบท)