บทที่ 58 ไหน ๆ ก็มาแล้ว ก็อยู่ให้เป็นสุข

…ปลดปล่อยบ้าอะไรล่ะ

วุ่นวายอยู่สองวันเต็ม ๆ

เช้าวันที่สาม วันที่ 4 มกราคม บนรถโดยสารประจำทางที่มุ่งหน้าไปเผิงสุ่ย

“นายท่องประโยคสั้น ๆ พวกนี้ก่อนสิ พอถึงแล้วฉันจะอธิบายวิธีใช้ประโยคพวกนี้ให้ฟัง”

เหรินอิ่งยังคงขยันขันแข็งไม่หยุด

เฉินเสวียปิงโบกมือรัว ๆ

“ไม่เอา ๆ อย่าให้ฉันอ่านเลย ฉันเมารถ เดี๋ยวก็อ้วกหรอก”

เหรินอิ่งกอดอก สีหน้าจริงจังขึ้นมา “นายเป็นคนบอกเองว่าจะให้ฉันคุม เมื่อวานตอนจะออกมา คุณป้ายังกำชับฉันด้วยว่าให้เข้มงวดกับนายหน่อย แล้วก็บอกว่าถ้านายไม่เชื่อฟัง จะทุบก็ทุบ จะตีก็ตีได้เลย”

“ให้ตายสิ”

เฉินเสวียปิงถึงกับหมดคำพูด

เอาเข้าไป นี่แค่เป็นครูก็มีสิทธิ์สั่งให้คนอื่นมาทุบตีเขาแล้วหรือไง

“โอเค ๆ ฉันท่องก็ได้…ภาษาอังกฤษเป็นวิชาเดียวที่ฉันพอจะสอบผ่านได้อยู่แล้ว เธอยังจะให้ฉันท่องภาษาอังกฤษอีกเหรอ” เฉินเสวียปิงพูดอย่างจนใจ

“ไม่ใช่” เหรินอิ่งรีบแย้งทันที “นายคิดแบบนี้ไม่ได้นะ วิชาไหนที่เก็บคะแนนได้ก็ยิ่งต้องเสริมให้แข็งแรง ภาษาอังกฤษเป็นหนึ่งในสามวิชาหลัก นายต้องทำให้ได้อย่างน้อยหนึ่งร้อยยี่สิบคะแนน ถึงจะมีสิทธิ์ยอมแพ้โจทย์อัตนัยสามข้อสุดท้ายของคณิตศาสตร์”

“…โอเค ๆ ฉันท่องก็ได้ แต่พอถึงไซต์งาน เธอห้ามอบรมฉันแบบนี้นะ ไว้หน้ากันหน่อย มีอะไรค่อยพูดกันส่วนตัว ตกลงไหม”

ยังดีที่วันนี้ถานเม่าซุ่ยไม่ได้เดินทางมากับพวกเขาด้วย เขาอยู่ที่ฝูหลิงและบอกว่าจะไปรอที่เผิงสุ่ยก่อน

เหรินอิ่งเรียนอยู่ปีสี่แล้ว แน่นอนว่าย่อมเข้าใจเรื่องมนุษยสัมพันธ์อยู่บ้าง เธอมองคางเกลี้ยงเกลาของเฉินเสวียปิง ก่อนแววตาจะมีร่องรอยความอยากรู้อยากเห็น จากนั้นจึงพยักหน้าช้า ๆ

“ฉันเข้าใจแล้ว”

เฉินเสวียปิงยกมือขึ้นดูเวลา ก่อนหันมองออกไปนอกหน้าต่างและตกอยู่ในห้วงความคิด

……

จากตัวเมืองต่อรถไปอำเภอ จากอำเภอต่อรถไปตำบล คราวนี้พวกเขาไม่ได้ขับรถตรงไปถึงที่หมาย แต่ต้องเปลี่ยนรถระหว่างทางถึงสามต่อ

เฉินเสวียปิงกลัวว่าเหรินอิ่งจะไม่คุ้นเคยกับการเดินทางไกลขนาดนี้ จึงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงอยู่หลายคำ แต่เหรินอิ่งกลับรู้สึกว่าไม่มีอะไร

ระหว่างพวกเขามีอาจารย์กัวเป็นสายสัมพันธ์แห่งความไว้วางใจ อีกทั้งสองวันมานี้เธอยังไปติวหนังสือให้เฉินเสวียปิงที่บ้าน จึงรู้แล้วว่าพ่อของเขาเป็นตำรวจ ความระแวงในใจก็ยิ่งลดลงไปอีก ไม่ต้องกลัวว่าเฉินเสวียปิงจะลากเธอไปขายในหุบเขาลึก เธอจึงนั่งชมทิวทัศน์มาตลอดทางอย่างมีความสุข ส่วนเรื่องที่เส้นทางค่อนข้างห่างไกล เธอกลับบอกว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ลำบากอย่างที่เฉินเสวียปิงพูดเลย นั่งรถมาตลอดทางก็ถึงแล้ว ไม่ต้องเดินสักก้าวเดียว ดีกว่าที่เธอจินตนาการไว้เสียอีก

เป็นผู้หญิงที่พอใจกับอะไรง่าย ๆ จริง ๆ

ใกล้เที่ยง เฉินเสวียปิงพาเหรินอิ่งไปพบกับถานเม่าซุ่ยที่ชั้นล่างของสำนักงานโครงการ

แม้ถานเม่าซุ่ยจะออกเดินทางจากจุดที่ใกล้กว่า แต่ตลอดทางก็หาที่หมายได้ยากลำบาก แถมยังขึ้นรถผิดคันอีก จึงมาถึงแทบจะพร้อมกับพวกเขา

ระหว่างทางเฉินเสวียปิงได้โทรศัพท์ติดต่อเหรินไคผิง ผู้จัดการโครงการไว้แล้ว อีกฝ่ายอยู่ที่สำนักงานโครงการชั้นบน เขาถามถานเม่าซุ่ยสั้น ๆ ถึงเรื่องอุปกรณ์ที่ถานไห่เลี่ยงช่วยติดต่อให้ จากนั้นกำชับให้ถานเม่าซุ่ยพูดให้น้อย ฟังให้มาก แล้วจึงขึ้นไปทันที

คนทำงานรับเหมาก่อสร้าง หากเงื่อนไขสำคัญระหว่างทีมตกลงกันได้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาทักทายหรือพูดจาอ้อมค้อมมากมาย เฉินเสวียปิงกับถานเม่าซุ่ยต่างคุ้นเคยกับการเข้าสู่โหมดทำงานทันทีที่มาถึง

แต่เมื่อขึ้นไปพบเหรินไคผิง กลับมีเรื่องให้พูดคุยมากขึ้นเล็กน้อย

“ผู้จัดการเหริน! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ!”

เมื่อเห็นการแต่งตัวของเฉินเสวียปิง เหรินไคผิงก็มีท่าทีสุภาพมากกว่าคราวก่อนเล็กน้อย

“คุณเฉินมาแล้ว”

“นี่คือช่างควบคุมงานของไซต์เรา ถานเม่าซุ่ย ส่วนนี่เสี่ยวเหริน คนที่ช่วยผมดูแลเรื่องการเงิน เธอก็แซ่เหรินเหมือนคุณ”

หลังแนะนำตัวเสร็จ เฉินเสวียปิงก็ทำเสียงจิ๊ปาก

“ผู้จัดการเหริน ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ ผมฝากคนช่วยหาชาผู่เอ๋อร์กงของอี๋ปินไว้ให้ แต่เขาบอกว่าชาใหม่ยังไม่ถึงฤดูเก็บเกี่ยว รออีกสักพัก พอชาใหม่ออกแล้ว ผมจะเอามาฝากนะครับ!”

ชากงอี๋ปินเป็นชาฤดูใบไม้ผลิ กว่าจะออกวางขายก็ต้องรอถึงช่วงเดือนมีนาคมหรือเมษายน ส่วนสุดท้ายจะได้เอามาให้หรือไม่ ก็ต้องดูว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะพัฒนาไปถึงไหน

“คุณเฉินไม่ต้องเกรงใจ นั่งก่อน”

สำนักงานโครงการเองก็ไม่มีคนมาก เหรินไคผิงไม่ได้วางท่าถือศักดิ์แต่อย่างใด เขารินน้ำให้พวกเขาด้วยตัวเอง ก่อนถามว่า

“คราวนี้มาแล้ว คิดว่าจะเริ่มงานได้เมื่อไหร่”

“เรื่องเริ่มงานไม่มีปัญหาครับ ผมติดต่อรถขุดไว้แล้ว ส่วนอุปกรณ์สำรวจ อีกสองวันจะให้คนเอามาส่ง คราวนี้ที่มา ก็เพื่อจัดการเรื่องที่พักก่อน แล้วก็พยายามคุยเรื่องถนนให้ลงตัว อย่างที่เขาว่ากันว่า กองทัพยังไม่ทันเคลื่อน เสบียงต้องมาก่อนน่ะครับ”

“แนวคิดไม่ผิดหรอก แต่เรื่องถนน พวกคุณอย่าคิดว่าสำนักงานโครงการไม่พยายามหาทางแก้ ฝ่ายเจ้าของโครงการคือกรมชลประทานประจำอำเภอ พวกเราไปติดต่อมาแล้ว แม้แต่ที่ว่าการอำเภอก็ไปมาแล้ว รองผู้อำนวยการฝั่งนั้นยังโทร.ไปหาทางตำบลด้วย แต่เรื่องนี้คุยกันยากจริง ๆ สถานที่เล็ก ๆ แต่ระบบราชการซับซ้อน ผมแนะนำให้พวกคุณเตรียมใจรับมือและพึ่งพาตัวเองไว้ด้วย”

เหรินไคผิงเองก็รู้สึกว่าการทำงานช่วงนี้ไม่ค่อยเป็นธรรมกับผู้รับเหมารายนี้นัก จึงยอมอธิบายเพิ่มอีกหลายประโยค

เฉินเสวียปิงมองนาฬิกาแล้วพยักหน้า

“ผมรู้ครับ ผู้จัดการเหรินบอกเรื่องนี้ชัดเจนตั้งแต่ครั้งก่อนแล้ว เพราะอย่างนั้นผมถึงรีบมาจัดการตั้งแต่ก่อนตรุษจีนไงครับ”

“อะไรนะ” เหรินไคผิงฟังไม่เข้าใจ

เฉินเสวียปิงยิ้ม

“สร้างถนนเส้นหนึ่ง ใช้เงินเป็นแสน สำหรับรัฐบาลตำบลแล้วถือเป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อย ไม่ว่าพวกเขาจะบรรจุไว้ในแผนงานปีนี้หรือปีหน้า พวกเราก็ควรจัดการให้เสร็จก่อนตรุษจีน อย่างน้อยก็เปิดช่องให้พวกเขามีเวลาจัดสรรงบประมาณ”

พอได้ยินคำพูดนี้ เหรินไคผิงก็หันมาพิจารณาเฉินเสวียปิงอีกครั้ง

“คุณเฉินมีประสบการณ์ไม่น้อยเลยนะครับ แต่เรื่องนี้ไม่ใช่แค่การบรรจุเข้าแผนงานหรอก…เอาอย่างนี้ พอคุณจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อยแล้วก็ติดต่อผม ผมจะไปกับคุณด้วยสักรอบ โครงการนี้เป็นโครงการสาธารณูปโภคพื้นฐานสำคัญของเมือง หากไปติดต่อพวกเขาในนามสำนักงานโครงการ คุณก็ยังมีโอกาสได้พบผู้บริหาร ไม่อย่างนั้น…แค่ประตูก็ยังเข้าไม่ได้แล้ว”

เฉินเสวียปิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ได้ครับ งั้นพรุ่งนี้เลยไหม”

……

ขั้นตอนแรกของการเริ่มงาน คือการหาแหล่งพักอาศัย

จากตำบลไปหมู่บ้านฝูหรงซึ่งเป็นที่ตั้งโครงการ มีระยะทางประมาณเจ็ดแปดกิโลเมตร แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินแก้ ที่วงเวียนใหญ่มีจุดรวมรถจักรยานยนต์รับจ้างอยู่ พวกเขาสามคนใช้รถจักรยานยนต์สองคัน คันละสิบหยวน เมื่อตกลงราคากันเรียบร้อย คนขับก็พาพวกเขาวนไปตามถนนจากหมู่บ้านฝูหรงถึงสะพานใหญ่ช้า ๆ

เหรินอิ่งนั่งอยู่ด้านหลังเฉินเสวียปิง มือจับเสื้อของเขาไว้แน่น ตลอดทางรถโยกกระแทกไม่หยุด เฉินเสวียปิงแอบรู้สึกว่าบางครั้งบางคราวมีสัมผัสนุ่มนวลจากด้านหลัง อีกทั้งขนาดก็ไม่ใช่น้อย ๆ

จริง ๆ แล้วคราวก่อนเขาเห็นบ้านเกษตรกรหลังหนึ่งอยู่ข้างโรงเรียนมัธยม สภาพค่อนข้างดี บ้านตลอดเส้นทางล้วนสร้างด้วยไม้ มีเพียงหลังนั้นที่เป็นบ้านโครงสร้างอิฐปูน แถมยังเป็นบ้านสองชั้นหลังเล็ก ๆ ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ และอยู่ใกล้ไซต์งานกว่าที่อื่น แต่ระหว่างทางเขาก็ยังลองถามบ้านที่มีขนาดใหญ่สักหน่อยไปหลายหลัง

“คุณป้า! เจ้าบ้านอยู่ไหมครับ!”

“บ้านพวกคุณให้เช่าไหมครับ!”

“พวกเราทำงานก่อสร้าง กำลังหาบ้านเช่าสักหลังครับ!”

หลายครอบครัวพอได้ยินว่าพวกเขาต้องการเช่าบ้าน ต่างก็มีท่าทีสนใจขึ้นมา ถามว่าพวกเขาจะให้ค่าเช่าเท่าไหร่

เฉินเสวียปิงลองหยั่งเชิงด้วยราคาประมาณสองร้อยถึงสามร้อยหยวน มีบ้านหลังหนึ่งเพิ่งเอ่ยปากว่าราคาสองร้อย เขาก็ตอบตกลงทันที

ในใจเฉินเสวียปิงจึงพอจับทางราคาได้ เขาบอกว่าจะลองไปดูบ้านหลังถัดไป

เขาขึ้นรถ แล้วให้รถจักรยานยนต์มุ่งหน้าไปยังบ้านโครงสร้างอิฐปูนหลังนั้นทันที

มีสะพานใหญ่เป็นจุดหมายชัดเจน อีกทั้งเส้นทางก็มีเพียงเส้นเดียว จึงหาได้ไม่ยาก

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งเด็ดถั่วแขกอยู่ตรงประตู

บ้านตั้งอยู่ริมถนน หน้าบ้านมีลานว่าง เด็กเล็กกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ เล่นไพ่กระดาษอยู่ในลาน

ผู้หญิงคนนั้นสังเกตเห็นรถจักรยานยนต์มาจอดหน้าบ้านของเธอ ทั้งยังมีคนลงจากรถ จึงหรี่ตามองอยู่ครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้น

“มีธุระอะหยัง”

เฉินเสวียปิงเห็นว่าเธออายุยังไม่มาก จึงเอ่ยว่า

“เถ้าแก่เนี้ย เจ้าบ้านอยู่ไหมครับ”

ผู้หญิงคนนั้นใช้มือทั้งสองข้างเช็ดกับผ้ากันเปื้อนตรงหน้า ยืดตัวตรงขึ้น ใบหน้าดำคล้ำ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจกับคำถามของเฉินเสวียปิงนัก แววตาและท่าทางเผยความดุดันออกมา

“มีธุระอะหยัง ก็ว่ามา”

เฉินเสวียปิงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ผู้หญิงคนนี้อาจเป็นเจ้าของบ้านเอง

“เถ้าแก่เนี้ย พวกเราทำงานก่อสร้าง บ้านของคุณให้เช่าไหมครับ”

ผู้หญิงคนนั้นหันไปมองลงเขาทันที สีหน้ากระตือรือร้นขึ้นมา

“ไซต์งานข้างล่างนั่นน่ะเหรอ”

เฉินเสวียปิงชะงักไปเล็กน้อย

“ครับ ที่กำลังสร้างโรงบำบัดน้ำเสียให้พวกคุณนั่นแหละครับ”

“เช่าสิ!” ผู้หญิงคนนั้นถึงกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “พวกคุณจะเช่านานแค่ไหน”

“เอ่อ…หกเดือนถึงหนึ่งปีครับ! จ่ายเป็นรายไตรมาสให้ คุณ…บ้านของคุณคิดค่าเช่าเท่าไหร่ครับ”

เฉินเสวียปิงถามบ้านมาหลายหลังแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเจ้าของบ้านซึ่งมีท่าทีตื่นตัวและกระตือรือร้นขนาดนี้ เขาจึงไม่เอ่ยราคา แต่ย้อนถามกลับไป

ผู้หญิงคนนั้นมองรถจักรยานยนต์ด้านหลังพวกเขาซึ่งยังติดเครื่องอยู่ จากนั้นมองไปยังทิศทางที่พวกเขาเดินทางมา คล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ก่อนโบกมือแล้วพูดตรง ๆ

“พวกคุณเสนอมาเลย! ห้องชั้นสองทั้งสี่ห้องให้เช่าได้หมด ราคาพวกคุณเป็นคนตัดสินใจเลย”

เฉินเสวียปิงกับถานเม่าซุ่ยมองหน้ากัน รู้สึกว่าเถ้าแก่เนี้ยคนนี้คงไม่ธรรมดา

“สี่…”

“แค่ก!”

“สามร้อยหยวนครับ”

บ้านหลังนี้เห็นได้ชัดว่าดีกว่าหลายหลังที่ผ่านมา และยังเป็นบ้านที่เฉินเสวียปิงถูกใจที่สุด เดิมทีเขาเตรียมจะเสนอราคาสี่ร้อยหยวน แต่ถานเม่าซุ่ยกระแอมเตือนทันเวลา เขาจึงเปลี่ยนราคาเสียใหม่

“สามร้อย…” ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะแห้ง ๆ “พ่อหนุ่ม ขี้เหนียวไปหน่อยแล้วมั้ง…”

ถานเม่าซุ่ยเอ่ยปากเป็นครั้งแรก

“ถ้าไม่ได้ก็ช่างเถอะ พวกเราไปดูที่อื่นต่อก็ได้”

“จิ๊!”

“ใครบอกว่าไม่ได้ล่ะ! พวกคุณขึ้นไปดูชั้นบนก่อนสิ”

ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาคว้าแขนถานเม่าซุ่ยไว้ทันที จากนั้นโบกมือไปทางรถจักรยานยนต์ด้านหลังพวกเขา

“บอกให้พวกเขากลับไปได้เลย! บ้านฉันรับรองว่าพวกคุณต้องพอใจ! แถวนี้ไม่มีบ้านไหนดีกว่าบ้านฉันแล้ว!”

ท่าทีของเธอพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ ราวกับกำลังแย่งลูกค้า ทำเอาเฉินเสวียปิงตกใจไปเหมือนกัน เขารีบพูดว่า

“พวกเราแค่ขอดูบ้านก่อน ต่อให้ตกลงกันได้ ตำบลก็อยู่ไกลขนาดนี้ พวกเรายังต้องไปซื้อเครื่องนอนกับของใช้อีกนะครับ!”

ผู้หญิงคนนั้นโบกมืออีกครั้งอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วชี้ไปยังมุมกำแพง

“จะกลัวอะหยัง! บ้านฉันมีรถ! เดี๋ยวไปส่งพวกคุณเอง!”

คราวนี้เฉินเสวียปิงถึงได้สังเกตว่า ตรงมุมหนึ่งของบ้านรูปทรงตัวยูหลังนี้ บริเวณทางเชื่อมระหว่างชั้นหนึ่งกับชั้นสอง มีรถสามล้อการเกษตรจอดอยู่

ตัวรถดูเหมือนมีฝุ่นจับอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อมองใกล้ ๆ กลับเห็นว่ายังใหม่เอี่ยม

ข้างกันนั้นยังมีรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่ง เพียงแต่ดูเก่าไปสักหน่อย

เขาหันออกไปมองด้านนอก ถนนเลียบภูเขาเงียบสงบไร้ผู้คน แล้วก็เข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

จุ๊ ๆ มิน่าล่ะ บ้านหลังนี้ถึงดูมีฐานะที่สุด ที่แท้ก็รู้จักวางแผนไว้แล้ว

รถสามล้อการเกษตรคันนี้ เกรงว่าคงมีอยู่ตั้งแต่วันที่ป้ายโครงการถูกนำมาติดตั้งตรงเชิงเขาแล้ว

เฉินเสวียปิงไม่รีบร้อนอีกต่อไป เขาเดินไปจ่ายเงินให้คนขับรถจักรยานยนต์ริมถนน แล้วบอกให้พวกเขากลับไปได้

เมื่อหันกลับมา เถ้าแก่เนี้ยก็เผยรอยยิ้มอย่างผู้มีชัย ไม่ได้รั้งถานเม่าซุ่ยไว้อีก แต่พูดอย่างสบายอารมณ์

“แบบนี้สิถึงจะถูก! พวกคุณลองดูแถวนี้สิ บ้านไหนจะพักคนงานทั้งไซต์ได้ มีแค่บ้านฉันนี่แหละ ห้องตั้งสี่ห้อง!”

เฉินเสวียปิงไม่ได้พูดอะไร เขาเอามือไพล่หลัง เดินดูไปรอบ ๆ อย่างเชื่องช้า

ถานเม่าซุ่ยกลับเริ่มร้อนใจ เขาลากเฉินเสวียปิงไปยังมุมหนึ่งแล้วลดเสียงลง

“บ้านมันถูกก็จริง แต่นายระวังเถ้าแก่เนี้ยจะไปบวกราคาเอากับเรื่องอื่นล่ะ! ถ้าเธอยื่นเงื่อนไขอะไรมา นายอย่าเพิ่งรับปากส่ง ๆ เด็ดขาด!”

พูดจบก็เหลือบมองรถสามล้อการเกษตรคันนั้น

ถานเม่าซุ่ยยังคงไม่ค่อยไว้วางใจเฉินเสวียปิงนัก เพียงเพราะอายุของเขายังน้อย

แต่เฉินเสวียปิงกลับเผยรอยยิ้มแบบสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์

“เขาซื้อไว้ให้พวกเราโดยเฉพาะ คันหนึ่งตั้งหลายพันหยวน ถ้าไม่ใช้รถของเขา นายจะทำงานได้ยังไง ถึงตอนนั้นเอารถสามล้อมาจอดขวางกลางเขาทุกวัน รถคันอื่นก็ผ่านไม่ได้แล้ว ช่างมันเถอะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว ก็อยู่ให้เป็นสุขแล้วกัน”

พูดจบ เขาก็เดินเอื่อย ๆ ไปหยุดอยู่หน้ารถสามล้อการเกษตร ลูบตัวรถเบา ๆ พลางพอใจกับพาหนะประจำกายของตัวเองไม่น้อย

เมื่อถานเม่าซุ่ยได้ยินเช่นนั้น ก็รู้ว่าเฉินเสวียปิงคิดเรื่องต่าง ๆ ไว้หมดแล้ว จึงวางใจลงได้ในที่สุด

พอคิดดูอีกที คุณเฉินมองการณ์ไกลกว่าที่เขาคิดเสียอีก

ไหน ๆ ก็มาแล้ว ก็อยู่ให้เป็นสุข

คุณเฉินช่างมีปัญญาล้ำลึกจริง ๆ

“เถ้าแก่เนี้ย! ไม่ใช่แค่ชั้นสองนะครับ ชั้นหนึ่งก็ช่วยจัดห้องให้ผมอีกห้องด้วย ผมมีผู้หญิงคนหนึ่งมาพักกับพวกเราด้วย อยู่รวมกันไม่ค่อยสะดวก!”

ก่อนที่เรื่องเช่าบ้านจะได้ข้อสรุป เฉินเสวียปิงก็ถือโอกาสยื่นเงื่อนไขอย่างกล้าหาญ

เถ้าแก่เนี้ยเห็นท่าทางสบาย ๆ ของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วชี้ไปยังห้องเล็ก ๆ ข้างรถสามล้อ

“ห้องนั้นได้ไหม ลูกสาวฉันอยู่ห้องนั้น แต่ตอนนี้เธอไปโรงเรียนและพักอยู่ที่โรงเรียน เดี๋ยวฉันเก็บกวาดให้พวกคุณเอง”

เฉินเสวียปิงเดินไปชะโงกดูในห้องจากหน้าประตู แต่กลับส่ายหน้า

“ไม่ได้ครับ เล็กเกินไป ผมต้องการห้องที่ใหญ่กว่านี้”

เหรินอิ่งชะโงกมองเข้าไปแล้วรีบพูดว่า

“พอแล้ว ๆ ห้องนี้ก็พอแล้ว”

เฉินเสวียปิงโบกมือ

“แม้แต่โต๊ะสักตัวก็ยังไม่มี แล้วเธอจะให้ฉัน…ตรวจบัญชีได้ยังไง ไม่ได้หรอก ถานช่างกับคนงานพักที่นี่ ส่วนพวกเราออกไปเช่าที่อื่นอยู่ก็แล้วกัน”

เถ้าแก่เนี้ยได้ยินดังนั้นก็ชะงัก มองถานช่างที มองเฉินเสวียปิงที

“ตกลงใครเป็นเจ้านายกันแน่”

ถานเม่าซุ่ยชี้ไปทางเฉินเสวียปิง

เถ้าแก่เนี้ยรีบเดินเข้าไปหาเฉินเสวียปิงสองก้าวแล้วหยุด ยืนเท้าเอวถอนหายใจยาว จากนั้นจึงหันไปมองห้องอีกห้องหนึ่ง

“ถ้าอย่างนั้น…ห้องนั้นได้ไหม ลูกชายคนเล็กของฉันอยู่ห้องนั้น!”

เฉินเสวียปิงเดินเข้าไปดู แล้วพบว่าภายในตกแต่งดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังกว้างขวาง และมีโต๊ะหนังสือขนาดไม่เล็กตั้งอยู่ด้วย เขาพยักหน้าอย่างพอใจ

“อืม ได้ครับ เอาห้องนี้แหละ”

ไม่นานนัก เด็กคนหนึ่งที่กำลังเล่นไพ่กระดาษก็หมดรอยยิ้ม เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังขึ้นทั่วลานบ้าน

“ไม่เอา! ผมไม่อยู่ห้องนั้น!”