บทที่ 59 บริการแบบครบวงจร

ห้องของเจ้าลูกคนเล็กสุดที่คนชนบทมองว่าล้ำค่าที่สุด ไม่ใช่ห้องที่จะเข้าพักได้ง่าย ๆ

เรื่องนี้เฉินเสวียปิงพอจะนึกภาพออกอยู่แล้ว

แต่ก็ยังนึกไม่ถึงว่าจะถึงขั้นนี้

เจ้าของบ้านชื่ออู๋จิ่วหง หลังจากทั้งสามคนดูห้องเสร็จ และเฉินเสวียปิงกับถานเหม่ยสุ่ยแสดงเจตจำนงว่าจะเช่า เธอก็พูดทันทีว่าจะพาพวกเขาไปซื้อเครื่องนอนที่ตลาดในเมือง

พวกเขาเองก็จำเป็นต้องมีที่พักจริง ๆ

ดังนั้นจึงเขียนสัญญาเช่าด้วยลายมือ จ่ายค่าเช่า จากนั้นเจ้าของบ้านก็ขี่รถสามล้อการเกษตรพาพวกเขาเข้าเมืองไปซื้อของ ทุกอย่างเสร็จสรรพในคราวเดียว

ตอนขี่มอเตอร์ไซค์มาถึงก็เลยบ่ายโมงไปนิดหน่อยแล้ว จนซื้อของเสร็จและกลับมาเก็บข้าวของที่บ้าน ก็ยังไม่ถึงบ่ายสามโมง

อู๋จิ่วหงจึงบอกทันทีว่าจะเลี้ยงปลาจากอูเจียงขึ้นชื่อเป็นการฉลองที่พวกเขาเริ่มงาน ขอให้งานก่อสร้างราบรื่น กิจการก้าวหน้า และคำอวยพรสารพัดก็พรั่งพรูออกมาอย่างคล่องแคล่วลื่นไหล จนเฉินเสวียปิงรู้สึกว่าควรให้รางวัลเป็นสิริมงคลสักหน่อย อีกทั้งพวกเขายังทำงานอยู่ริมแม่น้ำอูเจียง การได้กินปลาจากอูเจียงที่เลื่องชื่อไปทั่วภาคตะวันตกเฉียงใต้สักมื้อก็ถือว่าเหมาะสมแล้ว เขาจึงบอกเธอว่าค่าอาหารมื้อนี้คิดตามราคาตลาดได้เลย ไม่ต้องเลี้ยงฟรี

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ร้านของเฉินเสวียปิงขายดีไม่น้อย นอกจากเงินหนึ่งหมื่นหยวนที่เขาถอนออกมาใช้ตั้งบริษัท ซื้อเสื้อผ้า และจัดการเรื่องชั่วคราวในไซต์งานแล้ว เงินอีกหกหมื่นกว่าหยวนที่ปลดล็อกออกมาก็ลงไปกับการสั่งสินค้าทั้งหมด ยอดขายแทบจะเต็มเพดาน แถมยังมีออร์เดอร์ที่รอจัดส่งอยู่อีก ทุกวันมีรายรับสี่ถึงห้าพันหยวน เงินหกหมื่นหยวนจากเถาเป่าก็กำลังจะเข้าบัญชี ดังนั้นเวลาพูดจาย่อมมีน้ำเสียงหนักแน่นเต็มที่

แต่อู๋จิ่วหงบอกว่ามื้อแรกไม่คิดเงิน กินแล้วถูกปากค่อยซื้อกับเธอคราวหลังก็ได้ สามีของเธอทำงานจับปลาอยู่ในแม่น้ำ

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายต้องมีจุดประสงค์บางอย่าง เฉินเสวียปิงก็ไม่พูดมาก

ห้าโมงเย็น ปลาหัวโตตัวใหญ่ที่หอมจนแทบจะลอยขึ้นมาเป็นฟองก็ถูกยกมาเสิร์ฟในหม้อเดือดปุด ๆ วิธีทำก็พิถีพิถันไม่น้อย มีหัวปลาร้อน ๆ กินคู่กับเนื้อปลาหั่นบางเย็น ๆ ใส่ต้นกระเทียม พริก ต้นหอมหั่นท่อน และน้ำซุปสีแดงที่เคี่ยวจากเครื่องปรุงหม้อไฟ

อร่อยเกินจินตนาการ

รสเปรี้ยวเผ็ดช่วยเรียกน้ำย่อย อร่อยจนแทบอยากร้องออกมา

หลังมื้ออาหารจบลง อู๋จิ่วหงเพิ่งยิ้มถามอย่างอารมณ์ดีว่า “รสชาติเป็นยังไงบ้าง” เฉินเสวียปิงก็ยกมือขึ้นแล้วบอกว่า ต่อไปอาหารที่ไซต์งานให้มาทำที่บ้านเธอได้เลย มาตรฐานค่าอาหารให้ช่างถานเป็นคนกำหนด

เจ้าของบ้านจึงร่ายคำมงคลอีกรอบทันที

……

หลังหกโมงเย็น สามีของเจ้าของบ้านก็กลับมา

เขาไม่ค่อยพูดจาเป็น พอได้ยินว่าพวกเขาเช่าบ้านเพราะมาจากไซต์งานด้านล่าง ก็ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ อย่างซื่อ ๆ

แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ ถือว่าเลือกได้ถูกคนจริง ๆ

เฉินเสวียปิงทั้งสามคนเดินไปสำรวจไซต์งานที่อยู่ห่างจากเชิงเขาราวหนึ่งกิโลเมตร พอกลับมาก็นั่งผิงไฟอยู่ข้างเตาชั้นสอง

ชั้นสองของบ้านหลังนี้มีหน้าต่างเปิดออกด้านนอก บันไดมีสองฝั่งซ้ายขวา บันไดฝั่งขวาขึ้นมาแล้วจะเจอห้องที่มีเตาไฟกับโซฟาไม้ คล้ายห้องรับแขกห้องหนึ่ง ประตูด้านหนึ่งเชื่อมไปยังห้องฝั่งซ้าย

ส่วนห้องด้านในนั้นสามารถเดินไปลงบันไดได้ทั้งสองทาง

ทั้งสามคนนั่งล้อมสมุดบัญชีราคากลางปี 1999 ที่ล่าถานเหม่านำมาด้วย ช่วยกันพลิกดูราคาและปรึกษาหารือกัน ส่วนเหรินอิ่งที่พวกเขาบอกให้ไปพักผ่อนก็ไม่ได้เดินไปไหน เธอนั่งเงียบๆ ฟังอยู่ด้านข้าง ดูเหมือนจะสนใจเรื่องที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

“งานก่ออิฐหินก้อนใหญ่ คำนวณรวมแล้วอยู่ที่ประมาณเจ็ดสิบห้าหยวนต่อลูกบาศก์เมตร งานส่วนนี้มีปริมาณค่อนข้างมาก ทั้งกำแพงป้องกันลาดเขาและกำแพงกันดินต้องใช้หินก้อนใหญ่ ราคาวัสดุอาจขึ้นหลังเริ่มปีใหม่ เราควรรีบสั่งของและจ่ายเงินมัดจำแต่เนิ่น ๆ”

“คอนกรีตซีสิบห้าก็ใช้เยอะเหมือนกัน ทั้งปูนซีเมนต์เบอร์ 325 กับ 425 นายออกไปเปรียบเทียบราคาดู”

“อีกอย่างคือการเช่าท่อเหล็ก เหมือนว่าจะมีท่อส่งช่วงหนึ่งต้องพาดผ่านแนวเขา แถมอยู่ค่อนข้างสูง เกรงว่าจะต้องตั้งนั่งร้านไม่น้อย งานส่วนนี้กำไรดี แต่มีคนต้องการใช้เยอะ ราคาเจรจายาก นายพยายามกดเงินมัดจำให้ต่ำหน่อย แล้วลากเวลาชำระเงินไปจนกว่าจะปิดบัญชีโครงการได้”

“เรื่องการเดินทาง อีกสองวันฉันจะซื้อมอเตอร์ไซค์สักคัน แล้วหาคนมาช่วยนาย โดยทั่วไปถ้าเป็นงานจัดซื้อก็ให้เขาไปจัดการ ส่วนวัสดุที่ใช้บ่อยก็ให้เขาเป็นคนต่อรองราคา เขาจะขี่รถพานายไปมา ฉันกะว่าจะหาโรงเรียนสอนขับรถให้เขาสอบใบขับขี่ที่นี่ เพราะฉะนั้นบางครั้งเขาอาจไม่อยู่ ไม่ต้องนับเป็นพนักงานประจำ เรื่องเงินเดือนนายไม่ต้องสนใจ ฉันจะเป็นคนจ่ายเอง”

“นายทำเอกสารเป็นใช่ไหม เริ่มทำไปก่อน โครงการนี้เน้นพื้นที่โรงงาน การตรวจรับปริมาณงานค่อนข้างรวมเป็นจุด ๆ เอกสารพวกนี้ฉันยังไม่หาคนมาทำให้ จะได้ประหยัดเงิน พอโครงการเสร็จฉันจะให้ซองนายก้อนหนึ่ง”

“ส่วนฝ่ายบริหาร ถ้าทางนายมีลูกศิษย์หรือเพื่อนร่วมงานที่ไว้ใจได้ และเป็นคนที่ทำงานเข้าขากัน ก็เรียกมาช่วยได้ เงินเดือนคนละหนึ่งพันสองร้อยหยวน สองสามคนก็พอ เดือนมิถุนายนทางฉันจะส่งคนมาอีกสามคน นายช่วยสอนงานพวกเขาให้ดี โครงการนี้ระยะเวลาสั้นก็จริง แต่งานไม่มีทางทำเสร็จหมดก่อนกำหนด พอโครงการนี้เสร็จ ฉันจะมีงานใหม่ให้พวกนายทำ”

เฉินเสวียปิงสั่งการอย่างเป็นขั้นตอน ความประทับใจที่ถานเหม่ยสุ่ยกับเหรินอิ่งมีต่อเขาก็ค่อยๆ ลึกซึ้งยิ่งขึ้นทีละน้อย

ทั้งมั่นใจและเชี่ยวชาญงาน

ส่วนตัวเฉินเสวียปิงเองก็มีทั้งจุดทำกำไรจากโครงการก่อสร้าง และกระแสเงินสดจากเถาเป่าที่คอยหนุนหลัง การจัดการต่าง ๆ จึงเต็มไปด้วยความมั่นใจ

นี่มันยุคทองชัด ๆ

บนหน้าหนังสือราคากลางมีตัวเลขกำไรที่เห็นกันโต้ง ๆ อยู่กว่าสิบเปอร์เซ็นต์ แถมยังมีปริมาณงานส่วนเกินให้โยกปรับได้ ขอเพียงเงินงวดโครงการเข้าตรงเวลา ก็สามารถหมุนเงินได้ไม่รู้จบ ยิ่งขนาดโครงการใหญ่ ความสามารถในการยื้อการจ่ายเงินก็ยิ่งสูง พอถึงระดับหนึ่ง ขอเพียงโครงการตกมาอยู่ในมือก็เท่ากับมีเงิน ธนาคาร กองทุน กระทั่งบริษัทประกัน ย่อมเข้ามาช่วยสำรองเงินทุนให้เอง

ตอนกลับมาเกิดใหม่ เขาเคยรำลึกถึงเรื่องหวยและลอตเตอรี่กีฬา เคยคิดถึงโอกาสทำเงินแบบฉับพลันอยู่หลายอย่าง ขณะเดียวกันก็เคยถามตัวเองด้วยคำถามหนึ่ง

ในเมื่อหาเงินง่าย ๆ ได้ แล้วทำไมยังต้องทำงานก่อสร้างอีก

เพราะโอกาสเหล่านั้นล้วนเป็นการโกยเงินเพียงระลอกเดียว และตลาดก็มีเพดานจำกัด

เป็นเพียงเส้นทางเล็ก ๆ เท่านั้น

เมื่อขนาดเงินทุนเพิ่มขึ้นแล้ว จะมีช่องทางทำกำไรมหาศาลสักกี่แห่งที่รองรับเงินก้อนใหญ่ให้ทุ่มเข้าไปโกยกำไรได้อย่างบ้าคลั่ง

สุดท้ายก็หนีไม่พ้นสามเสาหลัก

การเงิน การก่อสร้างหรืออสังหาริมทรัพย์ และอินเทอร์เน็ต

ด้านการเงิน แค่กองทุนไพรเวตกองทุนหนึ่งก็ระดมทุนกันเป็นหลักร้อยล้านหยวน ผู้ก่อตั้งต้องมีประวัติเคยทำเงินก้อนใหญ่มาก่อน จึงจะมีสิทธิ์พูดคุยกับนักลงทุนเรื่องอัตราผลตอบแทน

อินเทอร์เน็ตน่ะหรือ

ถ้าลงมือทำตอนนี้ ก็มีแต่ช่วยหาเงินให้คนอื่นทั้งนั้น

เวลานี้อุตสาหกรรมนี้มีผลกำไรที่ไหนกัน ล้วนต้องอาศัยการโฆษณาเกินจริงกับการหลอกลวงทั้งนั้น หากสามเว็บไซต์พอร์ทัลยักษ์ใหญ่ไม่ได้ธุรกิจผู้ให้บริการบนโมบายล์ดรีมเน็ตที่เฟื่องฟูขึ้นมาในปี 2002 ช่วยดึงสถานการณ์กลับมา ป่านนี้คงตายไปตั้งแต่เมื่อสองปีก่อนแล้ว แม้แต่แพลตฟอร์มเถาเป่าที่เขาเคยทำงานให้ ก็มีเพียงมูลค่าประเมินแต่ยังไม่มีกำไร หากไม่มีเงินทุนจากเวนเจอร์แคปิตอลกับไพรเวตอิควิตี้คอยหล่อเลี้ยง บริษัทที่รอดมาได้คงนับนิ้วมือสองข้างก็พอ และบริษัทที่รอดส่วนใหญ่ก็ทำธุรกิจเกม

การทำอินเทอร์เน็ต หากไม่มีเงินทุนมหาศาลของตัวเอง ต้องผ่านการแข่งขันระดมทุนทีละรอบ ๆ และเผาเงินจนแทบหมดตัว ต่อให้กัดฟันพยุงมาจนถึงท้ายที่สุด ผู้ก่อตั้งบริษัทชั้นนำก็แทบไม่มีใครถือหุ้นเกินสิบเปอร์เซ็นต์ มีเพียงคนเลี้ยงหมูจากเน็ตอีสคนนั้นเท่านั้นที่ถือเป็นปาฏิหาริย์

เขาไม่มีอารมณ์จะมานั่งต่อรองกับผู้ถือหุ้นฝ่ายทุนทุกวัน ศึกษาข้อตกลงการดำเนินงานสารพัด รวมถึงโครงสร้างหุ้นที่ให้อำนาจไม่เท่ากัน

ถือหุ้นเองโดยตรงไม่ดีกว่าหรือ

หากต้องการหาเงินก้อนใหญ่และทำเรื่องใหญ่ให้สำเร็จ โดยไม่อยากถูกคนอื่นควบคุม ก็ต้องหาเวลาและวิธีการที่เหมาะสมที่สุด คว้าโอกาสจากตลาดขนาดมหึมาเหล่านี้เอาไว้

อุตสาหกรรมก่อสร้างคือสนามใหญ่ และยังเป็นแผนการระยะยาวสำหรับสิบกว่าปีข้างหน้า

กระแสการปฏิรูประบบหุ้นระลอกแรกกำลังจะมาถึงในไม่ช้า กระแสเงินทุนจะมีโอกาสหมุนเวียนเพิ่มพูนอย่างรวดเร็ว แต่นั่นยังไม่ใช่เป้าหมายสุดท้าย เขาต้องรีบสร้างคน สร้างทีม สร้างชื่อเสียง แล้วพาอุตสาหกรรมก่อสร้างขึ้นรถไฟขบวนนี้ให้ทัน

ขณะกำลังคิด เฉินเสวียปิงก็ครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “คนงานกับรถบรรทุก…”

“มี ๆ ๆ! ทางนี้มี!”

เสียงฝีเท้าตึงตังบนบันไดดังขึ้นเป็นระลอก ไม่ถึงสามวินาที อู๋จิ่วหงก็โผล่มาที่หน้าประตู ใบหน้าคล้ำแดดเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส

ในมือเธอยังถือกระดาษจดหมายแผ่นหนึ่ง

“เถ้าแก่ ไม่ต้องไปหาให้เสียเวลา ทางนี้มีครบทุกอย่างเลย!”

อู๋จิ่วหงตบกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะดังป้าบ

เฉินเสวียปิงกับถานเหม่ยสุ่ยหันมามองหน้ากัน

เพิ่งเอ่ยถึงคนงานกับรถบรรทุก เจ้าของบ้านก็โผล่ขึ้นมาทันที หรือว่าเธอจะแอบนั่งฟังอยู่ตรงบันไดมาตลอด

ทั้งสองคนก้มเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วก็ต้องร้องออกมาในใจ

เฉินเสี่ยวปัว รถบรรทุก โทรศัพท์ 139…

หวงเจียง คนงาน โทรศัพท์ 8223…

อู๋กั๋วเฉียง คนงานผูกเหล็ก โทรศัพท์…

หลิวซิง รถตัก โทรศัพท์…

ทั้งหมดเขียนด้วยลายมือ ด้านบนยังวาดกรอบเบี้ยว ๆ แบ่งประเภทเอาไว้ด้วย ดูคล้ายกับ…เมนูอาหาร

มีครบทุกอย่างจริง ๆ!

เฉินเสวียปิงเห็นแล้วถึงกับหัวเราะ

“เจ๊อู๋ ถึงขั้นมีรถโม่ปูนด้วย แต่ไม่มีรถแบ็กโฮเหรอ”

“รถแบ็กโฮ…” อู๋จิ่วหงอึดอัดไปครู่หนึ่ง “เบอร์ของรถโม่ปูนนั่นไม่ใช่เจ้าของรถหรอก เป็นแค่คนงาน คนที่ซื้อรถแบ็กโฮไหวล้วนเป็นเถ้าแก่ใหญ่ทั้งนั้น พวกเขาไม่ต้องกลุ้มใจว่าจะไม่มีงานทำหรอก ส่วนบ้านเราจน ๆ ไม่มีญาติหรือเพื่อนแบบนั้น”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถานเหม่ยสุ่ยก็ยิ้มบาง ๆ ให้เฉินเสวียปิง ราวกับจะบอกว่ารถแบ็กโฮของเขาจะเข้าหน้างานต้องจ่ายเงินทันที ไม่ได้คิดจะเอาเปรียบอีกฝ่ายแต่อย่างใด เพียงแต่รถแบ็กโฮหายากจริง ๆ

เงินหลายแสนหยวนไม่ใช่สิ่งที่ใคร ๆ จะสำรองไหว เขาเองก็ต้องรวบรวมเงินจากครอบครัวภรรยากันทั้งบ้าน กว่าจะกู้เงินซื้อมาได้หนึ่งคัน

อู๋จิ่วหงกำลังจับสังเกตสีหน้าคนอื่นอยู่พอดี พอเห็นรอยยิ้มเช่นนั้นก็เข้าใจไปว่าอีกฝ่ายคิดว่ารายการของเธอยังไม่ครบ จึงยืดอกขึ้นอย่างไวต่อความรู้สึก

“ถ้านายต้องการรถแบ็กโฮ…ฉันก็หาให้ได้เหมือนกัน!”

เฉินเสวียปิงคิดในใจว่า โอ้โห

คนที่รับเหมางานก่อสร้างจริง ๆ น่าจะเป็นเธอมากกว่าแล้ว

ดูจากรายการนี้ ค่าใช้จ่ายในโครงการของเขาถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์สามารถมาจ่ายกับเจ้าของบ้านได้หมด

“เจ๊อู๋ เตรียมมาได้ครบเกินไปแล้ว ถ้าพวกเราหาทุกอย่างผ่านเจ๊ แล้วจะต้องเปรียบเทียบราคาอะไรอีก จะเอากำไรจากไหนล่ะ อีกอย่าง คอนกรีตผสมเสร็จกับวัสดุต่าง ๆ ทางเจ้าของงานเป็นคนจัดหาให้ พวกเราไม่ต้องดูแล”

เฉินเสวียปิงเพิ่งส่ายหน้า อู๋จิ่วหงก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

“ราคาทั้งหมดก็เป็นราคาตลาดนะ แล้วก็…ใช่ว่าจะต่อรองไม่ได้สักหน่อย! พวกนายไปคุยราคาเอง ฉันแค่รับผิดชอบแนะนำ จะตกลงกันได้หรือไม่ได้ก็เป็นเรื่องของพวกนายเองนี่! ไม่มีใครบังคับให้ใช้เสียหน่อย!”

เฉินเสวียปิงยกมือเกาหลังศีรษะ

รถบรรทุกควรจัดการให้ได้จากที่นี่จะดีที่สุด อุตสาหกรรมนี้มีการคุ้มครองคนในพื้นที่ค่อนข้างเข้มงวด รถจากต่างถิ่นที่อยากเข้ามาขนวัสดุก่อสร้างหรือรับงานขนถ่ายนั้นทำได้ยาก

“คนงานพวกเราต้องใช้ แต่ไม่ต้องการหัวหน้าคุมงาน เราไม่เหมางาน ส่วนรถบรรทุก…เฉินเสี่ยวปัวคนนี้เป็นญาติของเจ๊จริง ๆ เหรอ”

อู๋จิ่วหงรีบขยับเข้ามาใกล้ “เป็นหลานชายแท้ ๆ ของฉันเลยนะ! เขาเรียกฉันว่าแม่ใหญ่! สามีฉันแซ่เฉิน!”

“เขามีรถกี่คัน” เฉินเสวียปิงถามต่อ

อู๋จิ่วหงโบกมือ

“โอ๊ย เยอะจะตาย! พวกเขารับงานต่อ ๆ กันเป็นทอด ๆ วิ่งงานอยู่ทั่วทั้งอำเภอนี่แหละ นายต้องการยี่สิบคัน เขาก็จัดมาให้ได้ทันที!”

เฉินเสวียปิงหัวเราะ “ได้ งั้นผมก็แซ่เฉินเหมือนกัน ถือเป็นญาติร่วมแซ่ก็แล้วกัน แต่เจ๊อู๋ ผมเห็นแก่หน้าเจ๊นะ เรียกหลานชายมาคุยกันหน่อย บอกเขาอย่าตั้งราคามั่ว ๆ ถ้าเรื่องนี้คุยกันลงตัว รายการอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังของเจ๊เราก็จะคุยกันง่าย แต่ถ้าเรียกราคาแพงลิ่ว เรื่องอื่นก็คงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว”

มีรถแบ็กโฮก็ต้องมีรถขนดิน ต่อให้ไม่มีรถแบ็กโฮก็ยังต้องมีรถขนดิน

ค่าเช่ารถบรรทุกถือเป็นค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ที่สุดของไซต์งานรองจากค่าแรงคนงาน แม้แต่รถแบ็กโฮก็ยังต้องต่อคิวอยู่ข้างหลัง พวกเขาเองก็เป็นคนกลางจากบ่อทราย บ่อหิน และลานดิน หากต้องการวัสดุอะไร แค่คุยกับคนขับรถบรรทุกก็พอ คนในวงการนี้ต่างรู้ราคาตลาดดี และรถบรรทุกที่ทำงานกันตามกฎกติกาทั่วไปก็ไม่ค่อยเอาส่วนต่างตรงนี้

แต่ราคานั้นเป็นราคาที่ผันผวน หากจำไม่ผิด หลังเริ่มปีใหม่ วัสดุบางอย่างจะขึ้นราคา เขาจึงยังตั้งใจจะเป็นคนต่อรองเอง แล้วให้รถบรรทุกไปขนมา

“นายเป็นคนคุยเอง คุยเฉพาะค่าขนส่งก็พอ”

เฉินเสวียปิงสั่งการอย่างเป็นขั้นตอน ความประทับใจที่ถานเหม่ยสุ่ยกับเหรินอิ่งมีต่อเขาก็ค่อยๆ ลึกซึ้งยิ่งขึ้นทีละน้อย

“เดี๋ยวก่อน! เถ้าแก่!”

เพิ่งลุกขึ้น อู๋จิ่วหงก็เข้ามาประชิดอีกครั้ง

เฉินเสวียปิงขมวดคิ้ว “มีอะไรอีกเหรอ”

“คือว่า…นายลองดูรถที่จอดอยู่ข้างล่างนั่นสิ รถของบ้านเรายังใหม่เอี่ยม ยังไม่ได้ออกงานเลย! ถ้ามีปูนซีเมนต์ ทรายอะไรพวกนี้ ก็ให้รถของเราขนไปบ้างสิ! แถมยังนั่งได้ด้วยนะ! พวกนายไปไซต์งานเมื่อไหร่ ฉันให้ไปส่งฟรีเลย!”

“ได้ ๆ ๆ!”

เฉินเสวียปิงโบกมือพลางเดินลงบันได

เจ้าของบ้านคนนี้สุดยอดจริง ๆ

วันนี้เขาโดนบริการแบบครบวงจรเข้าให้แล้ว

(บทที่สองอย่างช้าที่สุดจะลงพรุ่งนี้เช้า ง่วงไม่ไหวแล้ว ขอนอนก่อน)

(จบบท)