บทที่ 60 เรื่องมีต้นเหตุ หนี้มีเจ้าของ

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาถูกเสียงไก่ขันปลุกให้ตื่น

เสียงไก่ขันในชนบทช่างเป็นสิ่งมหัศจรรย์จริง ๆ

บ้านของเจ้าของที่พักไม่ได้เลี้ยงไก่ ระหว่างทางก็ไม่เห็นไก่สักตัว แต่เสียงไก่ขันกลับมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ทันทีที่ลงมาถึงชั้นล่าง เจ้าของบ้านซึ่งอยู่ในลานบ้านได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็รีบเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมรอยยิ้มประจบประแจง

“เถ้าแก่เฉิน! เช้านี้ฉันต้มบะหมี่ให้พวกนายกินนะ!”

เรื่องรถบรรทุกเมื่อคืนคุยกันราบรื่นดี เฉินเสวียปิงถือเป็นคนใจกว้างพอตัว ราคาถมดินกับราคาส่งภายในตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงค่าขนส่งสินค้าเท่านั้น

พอได้ยินว่าพวกเขาจะติดต่อโรงงานทรายและหินเอง เขาก็ไม่ยอมช่วยไปขนจากที่อื่นให้เด็ดขาด เพียงให้เบอร์โทรศัพท์ของโรงงานทรายและหินแห่งหนึ่งมา หากพวกเขาไม่ซื้อทรายกับหินจากที่นี่ ก็ให้ติดต่อหารถมาส่งเอง

เฉินเสวียปิงคร้านจะไปสืบหาสาเหตุแล้ว คงหนีไม่พ้นเรื่องความสัมพันธ์กับผลประโยชน์ จึงทำได้เพียงให้เฒ่าถานลองติดต่อโรงงานทรายและหินแห่งนี้เพื่อสอบถามราคา

“ฮ้าว…”

เฉินเสวียปิงหาวออกมา “พี่อู๋ เด็กบ้านพี่นี่ซนเกินไปแล้วนะ เมื่อคืนร้องไห้ตั้งหลายรอบ น้องชายผมยังเด็กกว่าเขาเสียอีก ตอนสามขวบก็นอนหลับโดยไม่ร้องแล้ว”

อู๋จิ่วหงหัวเราะแหะ ๆ ดวงตากลอกไปมา

“ก็เพราะนายยึดห้องของเขาไปไง ถ้านายให้สาวคนนั้นไปนอนห้องปีกตะวันออก เขาก็คงไม่งอแงแล้ว”

เจ้าของบ้านคนนี้ พอเรื่องที่ต้องคุยคุยกันเสร็จ ก็เริ่มกลับมาบ่นเรื่องห้องอีกแล้ว เฉินเสวียปิงจึงไม่สนใจ

“เออจริงสิ พี่อู๋ ถ้าเรื่องโรงงานทรายและหินตกลงกันไม่ได้ พี่อย่าแอบถ่มน้ำลายใส่อาหารผมนะ!”

“โอ๊ย!”

อู๋จิ่วหงตบขาตัวเองดังเพียะ ๆ

“นายก็พูดอะไรไม่เข้าท่า! ถ้าฉันทำเรื่องแบบนั้น ขอให้ถูกรถชนตายตอนออกจากบ้านเลย! บะหมี่ที่พวกนายกินเช้านี้ ผักที่ล้าง ฉันล้างมากกว่าที่บ้านตัวเองกินถึงสองรอบ! อ้อ จริงสิ! ถ้าคนของพวกนายเพิ่มขึ้นกว่านี้ ก็ช่วยซื้อชามมาเองหน่อยนะ ชามบ้านฉันไม่พอ”

“ได้ ๆ ๆ! พี่ดูแลความเป็นอยู่ของพวกเราให้ดีแล้วกัน พออากาศร้อน พวกเราจะซื้อพัดลมไฟฟ้ามาเพิ่มให้สองตัวด้วย! พอพวกเราไปแล้วก็เป็นของพี่ทั้งหมดเลย!”

เฉินเสวียปิงจริงจังกับเรื่องใหญ่ ๆ ส่วนค่าใช้จ่ายจุกจิกพวกนี้เขาใจกว้างมาก ชีวิตคนเราก็ต้องการแค่ความสบายใจเท่านั้น

“ดีเลย ดีเลย! เถ้าแก่เฉิน แค่ได้ยินนายพูดแบบนี้ ต่อให้สุดท้ายจะซื้อหรือไม่ซื้อ ต่อไปฉันจะทอดไข่เพิ่มให้นายหนึ่งฟองทุกมื้อเช้า!”

“ช่างเถอะ กินมากไปเดี๋ยวเป็นนิ่ว”

พูดจบ เฉินเสวียปิงก็ตั้งท่าม้าอยู่กลางลานบ้าน เริ่มบำรุงสุขภาพ

พูดถึงลานบ้านในชนบทแล้ว ช่วงเช้าคือเวลาที่ทำให้คนรู้สึกสดชื่นที่สุด ลมเย็นสะอาด กลิ่นอายหลังฝนตก และเปลวไฟจากเตาที่ค่อย ๆ ลุกไหม้ ช่วยกลบความหงุดหงิดทั้งปวงได้

ไม่สิ…ส่วนใหญ่ต่างหาก

ไม่กี่นาทีต่อมา เหรินอิ่งก็เดินออกมาจากห้องอย่างเร่งรีบ ยัดกระดาษหลายแผ่นใส่มือเขา บนกระดาษเต็มไปด้วยประเด็นความรู้วิชาสายศิลป์ที่เขียนด้วยลายมือ

“รีบท่องเร็วเข้า อีกเดี๋ยวนายต้องออกไปข้างนอกแล้ว วันนี้ต้องท่องพวกนี้ให้หมด เดี๋ยวฉันจะออกข้อสอบให้ ตอนเย็นนายต้องทำด้วย!”

พูดจบ เธอก็รีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ

เฉินเสวียปิง “…”

การบำรุงสุขภาพเป็นอันจบลง

……

สิบโมงตรง

อาคารสำนักงานหลังเล็กของรัฐบาลตำบล

เหรินไคผิง เฉินเสวียปิง และถานเหม่า สุ่ยนั่งรอบนม้านั่งแข็งหน้าห้องทำงานอยู่นานยี่สิบนาที ในที่สุดก็มีคนมาเปิดประตู

ผู้มาใหม่เป็นชายวัยกลางคนผมบาง สวมเสื้อสูททับเสื้อไหมพรมและแว่นตา เหรินไคผิงจำเขาได้ จึงลุกขึ้นยื่นมือออกไป

“นายกเทศมนตรีตำบลหลัว!”

นายกเทศมนตรีตำบลหลัวจับมือกับเขาอย่างมีมารยาท แต่คำพูดต่อมากลับค่อนข้างทำร้ายจิตใจ

“คุณคือ…เอ่อ…ผู้จัดการหลี่ใช่ไหม?”

เหรินไคผิงเงียบไปครู่หนึ่ง

“เหริน…เหรินไคผิงครับ”

“อ้อ อ้อ ๆ!”

นายกเทศมนตรีตำบลหลัวตบหน้าผากตัวเอง

“ดูสิ สองวันนี้มีโครงการท้องถิ่นมาหาผมเยอะเกินไป! โครงการของพวกคุณนี่สร้างความยุ่งยากจริง ๆ”

ระดับการพูดจาของเจ้าหน้าที่ตำบลก็มีอยู่เท่านี้ สามารถหาเรื่องมาพูดต่อได้ แต่ส่วนใหญ่ใช้ระบายอารมณ์อย่างอ้อมค้อม

สีหน้าเหรินไคผิงดูไม่ดีนัก แต่ก็ยังอดทนพูดว่า

“หึ ๆ นายกเทศมนตรีตำบลหลัว นี่ก็เป็นการสร้างถนนให้พวกคุณเหมือนกัน เงินอุดหนุนโครงการมาจากสำนักงานชลประทานเทศบาล ก็เพื่อความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่ไม่ใช่หรือครับ? ถ้าพวกคุณช่วยแก้ปัญหาเรื่องถนนให้ เราจะได้สร้างเสร็จเร็วขึ้น สภาพแวดล้อมของพื้นที่พวกคุณก็ดีขึ้นด้วยไม่ใช่หรือครับ!”

“พวกเราก็ไม่ได้บอกว่าไม่สร้างนี่!”

นายกเทศมนตรีตำบลหลัวชี้ไปยังโซฟา

“นั่งก่อนสิ ผมเองก็มีเรื่องอยากให้พวกคุณช่วยแก้เหมือนกัน”

พูดจบ เขาก็ดึงบุหรี่ออกจากซองหนึ่งมวน โยนซองบุหรี่ลงบนโต๊ะทำงาน แล้วเดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงานโดยไม่พูดอะไร สูบบุหรี่ฟืดฟาดอยู่ตรงนั้น

เหรินไคผิงทำได้เพียงนั่งลง

เดิมทีเฉินเสวียปิงกำลังรอโอกาสแนะนำตัวเองอยู่ แต่พอทั้งสองคนเริ่มพูดก็ปะทะคารมกันเสียแล้ว อีกทั้งรองนายกเทศมนตรีตำบลหลัวคนนี้ก็ดูไม่คิดจะทำความรู้จักเขา เขาจึงได้แต่นั่งเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง

“ลุง! พวกเขามาแล้ว…”

ประตูเปิดออก

นายกเทศมนตรีตำบลหลัวเหลือบมองออกไปนอกห้องทันที เสียงของคนคนนั้นพลันหยุดชะงัก

คนที่เดินเข้ามาไว้ผมทรงกะลาครอบ หรือที่คนรุ่นหลังเรียกกันว่าทรงหน่วยรบพิเศษ รูปร่างกำยำล่ำสัน สวมสูทสีเทากับเสื้อซับในสีแดง

ทันทีที่เหรินไคผิงเห็นเขา สีหน้าก็เต็มไปด้วยความรำคาญ

“นายมาที่นี่อีกทำไม?”

ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ

“พวกคุณทำบ้านฉันพังทั้งหลัง ฉันจะไม่มาได้หรือไง?”

เหรินไคผิงตบที่วางแขนเก้าอี้แล้วลุกพรวดขึ้นทันที

“พูดเหลวไหล! ถ้าบ้านพังเพราะแรงสั่นสะเทือน ก็ไปดำเนินคดีตามกฎหมายสิ! ขอแค่ศาลตัดสิน พวกเราก็ยอมชดใช้!”

ทุกคนได้ยินคำว่า ‘ลุง’ ที่ชายผมทรงกะลาครอบเรียกตอนเข้ามา เหรินไคผิงเองก็ไม่ใช่คนโง่ รู้ดีว่าคงไม่มีหวังแล้ว จึงคิดจะขอตัวกลับทันที

เฉินเสวียปิงก็ลุกขึ้น เตรียมจะออกไปเช่นกัน

“เอ๊ะ? ผู้จัดการเหริน!”

พอเห็นเหรินไคผิงไม่คิดจะคุยต่อแล้ว นายกเทศมนตรีตำบลหลัวก็รีบลุกขึ้น เดินเร็ว ๆ เข้าไปคว้าแขนเขาไว้

เดิมทีเขาคิดว่าเหรินไคผิงครั้งก่อนยังพูดจาสุภาพ คงเป็นคนเจรจาง่าย วันนี้จึงตั้งใจข่มอีกฝ่ายสักหน่อยแล้วค่อยว่ากัน แต่พอพบว่าคนคนนี้เดือดง่ายราวกับจุดไฟติด เขาก็รีบเปลี่ยนสีหน้าท่าทีทันที

“ปิดประตูด้วย”

นายกเทศมนตรีตำบลหลัวโบกมือให้ชายผมทรงกะลาครอบ รอจนอีกฝ่ายปิดประตูเรียบร้อยแล้ว จึงหันมายิ้มให้เหรินไคผิง

“ครั้งก่อนผมก็บอกคุณแล้วว่า ถ้าพวกเราหาทางได้ พวกเราก็ต้องหาทางช่วยแน่นอน…”

พูดจบ เขาก็หันกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้เหรินไคผิง

“คุณดูสิ ใบคำขอสร้างถนนผมจัดการเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่รอเข้าที่ประชุมคณะผู้บริหารเท่านั้น ขอแค่ผ่านที่ประชุมคณะผู้บริหาร การประชุมพรรคก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว”

เหรินไคผิงรับมาอ่าน

มันเป็นแบบคำขอจริง ๆ เพียงแต่ช่องความคิดเห็นสุดท้ายยังไม่มีลายเซ็น

บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง

แต่เฉินเสวียปิงตระหนักได้ถึงบางอย่าง เขาเอามือข้างหนึ่งจับที่วางแขนโซฟา รอให้อีกฝ่ายเสนอเรื่องแบ่งช่วงงานของเขา ทันทีที่พูดขึ้นมา เขาจะได้ลุกออกไป

ทำไมต้องเป็นช่วงงานของเขาเพียงช่วงเดียว?

เพราะตอนนี้ความคืบหน้าของช่วงงานอื่น ๆ ในโครงการล้วนเกินครึ่งไปแล้ว มีเพียงช่วงงานของเขาที่เป็นเนื้อชิ้นงามที่สุดและจัดการได้ง่ายที่สุด

ไม่มีนกตัวไหนตื่นเช้าโดยไร้เหตุผล วันนี้เขาจึงเตรียมเงื่อนไขมาด้วย

ขอเพียงรัฐบาลตำบลยอมออกเงินสร้างถนนเส้นนี้ เขาก็จะสมทบหนึ่งในสิบ เป็นเงินหนึ่งหมื่นห้าพันถึงสองหมื่นหยวน

เขาไม่อยากติดสินบนใคร แล้วต้องเอาตัวเองไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยาก เพียงเพราะเรื่องบ้าบออะไรสักอย่าง เงินที่เขาสมทบก็ให้ใส่ลงไปในถนนเสีย ส่วนเงินสมทบของเขาจะถูกรายงานขึ้นไปหรือไม่ สุดท้ายจะตกไปอยู่ในกระเป๋าใคร เขาไม่สนใจ

เขาไม่เชื่อในแสงสว่างหรอก

โดยเฉพาะนายกเทศมนตรีตำบลหลัวที่มีตำแหน่งต่ำเกินไป การเปลี่ยนสีหน้าอย่างชัดเจนของอีกฝ่ายได้เปิดเผยความคิดบางอย่างออกมาอย่างเต็มที่แล้ว

นายกเทศมนตรีตำบลหลัวกระแอมเบา ๆ ก่อนจะเริ่มเปิดไพ่ในมือ

“ผู้จัดการเหริน อย่าเพิ่งร้อนใจ วันนี้ที่ผมเชิญคุณเจียงจากเถาหยวนซานจวงมาก็เพื่อให้เขามาช่วยสร้างถนนเส้นนั้น”

“จริง ๆ แล้วคุณเจียงตอบตกลงตั้งนานแล้ว ขอแค่หนึ่งแสนหยวน เขาจะสร้างถนนเส้นนั้นให้เสร็จ และยังอยากร่วมมือกับโครงการของพวกคุณด้วย”

“ราคาสร้างถนนลดลงมาได้แบบนี้ ก็น่าจะช่วยให้เรื่องผ่านที่ประชุมได้ง่ายขึ้นไม่ใช่หรือ!”

“เพียงแต่ว่า…แนวท่อของโครงการพวกคุณพาดผ่านข้างที่ของเขา แถมยังใช้เครื่องบดทุบพื้นถนนจนพัง กระทบต่อกิจการของเขา เขามาร้องเรียนทุกวัน พวกเราก็จัดการลำบากเหมือนกันนะ”

เหรินไคผิงขมวดคิ้วทันที หันไปมองชายผมทรงกะลาครอบ

“ตอนแรกแนวท่อไม่ได้ผ่านหมู่บ้านของพวกคุณ เป็นเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านที่มาหาพวกเรา ขอให้เพิ่มท่อระบายน้ำเสียจากครัวเรือนเข้าไปอีกเส้น เพื่ออำนวยความสะดวกให้ทุกคน พวกเราทำเรื่องรายงานขึ้นไป กว่าฝ่ายเจ้าของโครงการจะยอมอนุมัติก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วตอนนี้กลับกลายเป็นว่าพวกเราไปรบกวนชาวบ้านเสียอย่างนั้น? มันไม่ถูกต้องหรือเปล่า? ตอนเริ่มขีดแนวเขต พวกคุณไม่เห็นบอกเลยว่าไม่เห็นด้วย! ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไม่ต้องสร้างตั้งแต่แรกแล้วสิ!”

“ฉันบอกแล้วไง ตอนนั้นฉันไม่อยู่!”

ชายผมทรงกะลาครอบตะคอกเสียงดัง สีหน้าดุดันขึ้นมาทันที

“พวกคุณสร้างท่อน้ำพุ ๆ พัง ๆ ยังต้องทุบถนนอีก ทำไมไม่วางท่อผ่านไปตามร่องน้ำล่ะ? ช่วงวันหยุดวันชาติเป็นฤดูท่องเที่ยวพอดี รู้หรือเปล่าว่าพวกคุณทำฉันเสียรายได้ไปเท่าไหร่? ฉันไม่สนหรอกนะ ถ้าพวกคุณไม่ชดเชยให้ฉัน โครงการนี้ไปถึงไหน ฉันก็จะตามไปก่อเรื่องถึงที่นั่น!”

“ผมบอกไปแล้วว่า…”

เรื่องนี้ลากยาวมาสามเดือนแล้ว และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เหรินไคผิงทะเลาะกับเขา ขณะที่กำลังจะพูดต่อ—

“ปัง!”

“เจียงหัว!”

นายกเทศมนตรีตำบลหลัวตบโต๊ะอย่างแรง อำนาจของเจ้าหน้าที่พลันแผ่ขึ้นมา

“เรื่องของนายยังอยากให้รัฐบาลตำบลช่วยแก้อยู่หรือเปล่า? ถ้าอยากทะเลาะ พวกนายก็ออกไปทะเลาะกันข้างนอกเอง นายขวางงานเขา เขาทุบบ้านนาย พวกนายก็จัดการกันเอง! ทางตำบลช่วยอะไรไม่ได้!”

ฟังดูเหมือนกำลังห้ามปราม แต่แท้จริงแล้วคำพูดนี้กลับทำให้เรื่องดำมืดลงกว่าเดิม

แถมยังเจือกลิ่นอายข่มขู่อยู่เล็ก ๆ

แววตาของเจียงหัวไหววูบ เขาฟังสัญญาณที่นายกเทศมนตรีตำบลหลัวส่งออกมาได้ จึงยิ่งกร่างขึ้น เดินไปหยุดตรงหน้าเหรินไคผิง แล้วยื่นนิ้วชี้หน้าเขา

“ได้สิ! จะขวางก็ขวาง! โครงการของพวกคุณใกล้จะเสร็จอยู่แล้ว ฉันก็ไม่สนเหมือนกัน โรงงานนั่น ถ้าพวกคุณไม่ยกให้ฉัน ก็ไม่ต้องสร้างต่อ!”

ในที่สุดเฉินเสวียปิงก็รอประโยคนี้จนได้

เขาส่งสายตาให้ถานเหม่า สุ่ย ตบขาตัวเองเบา ๆ แล้วลุกขึ้น ผลักชายผมทรงกะลาครอบออกไปด้านข้าง

“คุณเหริน ผมขอตัวก่อนนะครับ”

เมื่อครู่เหรินไคผิงถูกเจียงหัวเข้ามาจี้หน้าถึงตัว จึงรู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง พอพื้นที่ตรงหน้าพลันโล่งลง และได้ยินคำพูดของเฉินเสวียปิง เขาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ตามลำพัง จึงขมวดคิ้วพูดว่า

“นายเรียกฉันมาให้ช่วยเจรจา แล้วนายจะกลับเนี่ยนะ?”

นายกเทศมนตรีตำบลหลัวกับเจียงหัวเพิ่งสังเกตเห็นคนหนุ่มที่สวมเสื้อหนังคนนี้

นายกเทศมนตรีตำบลหลัวขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ผู้จัดการเหริน คนนี้คือ…”

แต่ตอนนี้เฉินเสวียปิงไม่อยากพูดกับพวกเขาแล้ว

“ผมไม่สร้างถนนแล้ว แม้แต่ชั้นรองพื้นก็ขี้เกียจทำ จะไถปรับให้เรียบแล้วโรยหินคลุกใช้กันไปก่อนก็แล้วกัน ทำชั้นหินรองพื้นลงไป สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าจะช่วยประหยัดเงินให้ใคร เงินแค่หนึ่งแสนหยวนจะเอาไปสร้างถนน พอเกิดปัญหาขึ้นมา คนอื่นก็จะบอกว่าเป็นเพราะผมทำฐานไม่ดี ผมไม่รับผิดชอบเรื่องนี้หรอก!”

อย่างไรเสียถนนเส้นนั้นก็ต้องสร้างอยู่ดี และการสร้างถนนก็ต้องปูชั้นรองพื้นเพื่อทำฐานเสียก่อน แผนเดิมของฝ่ายโครงการก็คือให้เขาทำชั้นรองพื้นแบบพอใช้ไปก่อน

แต่ความหมายของเขาในตอนนี้คือ แม้แต่ชั้นรองพื้นก็จะไม่ทำแล้ว

แน่นอนว่าในใจเขาไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ เพราะนี่เป็นโครงการแรกของเขา แต่การพูดออกมาเช่นนี้ก็เท่ากับประกาศว่า เขาจะไม่ยอมถูกข่มขู่ด้วยเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น

“แต่ว่า…ช่วงงานนี้พวกเราเซ็นสัญญากันแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะมาเจรจากันลับ ๆ แล้วตัดสินใจได้เอง ปริมาณงานในเขตโรงงาน ถ้าจะให้ผมแบ่งออกไปแม้แต่นิดเดียว ผมก็ไม่ยอม”

คราวนี้ในที่สุดนายกเทศมนตรีตำบลหลัวกับเจียงหัวก็รู้แล้วว่าเขาเป็นใคร

โครงการก่อสร้างโรงงานที่พวกเขากำลังพูดถึง เป็นของชายคนนี้เอง

เฉินเสวียปิงพูดแบบนี้ก็เพื่อเปิดทางให้เหรินไคผิงได้ถอย มีบันไดให้ลง จะได้ไม่ต้องปล่อยให้เจียงหัวมาหาเรื่องเขา หรือใช้วิธีอื่นขัดขวางโครงการทั้งหมด

เรื่องมีต้นเหตุ หนี้มีเจ้าของ

ถ้าจะหาเรื่อง ก็ให้มาหาเขา

คนในห้องยังไม่ทันได้พูดอะไร เฉินเสวียปิงก็พาถานเหม่า สุ่ยเดินออกจากห้องทำงานไปแล้ว

“ปัง!”

ประตูสั่นสะเทือนวูบหนึ่ง

แต่ไม่ได้ปิดลง หากกระแทกเข้ากับกำแพงจนเปิดอ้าเต็มที่

เสียงเฉินเสวียปิงสบถด่าดังมาตามทางเดิน

“เรื่องแค่นี้เอง จะปิดประตูทำไมวะ?”