บทที่ 61 โรงงานเล็ก ๆ ยังไงก็ต้องกล้าทุ่มของ!

“คุณเฉิน...ไม่ซ่อมจริง ๆ เหรอครับ?”

“ทางขึ้นตรงนั้นมันชันไปหน่อย ผมดูแล้ว ถ้าไม่ปรับถนนให้เรียบ รถบรรทุกขึ้นลงเดี๋ยวก็ครูดกันชนเอานะครับ!”

เฒ่าถานไม่ได้รู้สถานการณ์มากนัก เมื่อครู่นี้จึงไม่กล้าสอดปาก เพราะกลัวจะทำให้งานเสีย แน่นอนว่าส่วนหนึ่งก็เพราะเกรงใจเจียงหัวอยู่หลายส่วน

ผู้ชายคนนั้นดูไม่ใช่คนดีอะไรจริง ๆ

เขาทำงานรับเหมาก่อสร้างอยู่ข้างนอกมาหลายปี โศกนาฏกรรมที่เคยเห็นและเคยได้ยินมีมากมาย หลายปีก่อนถึงขั้นมีคนถูกตัดนิ้วเพราะแย่งงานกันด้วยซ้ำ ดังนั้นเรื่องการปะทะกับนักเลงท้องถิ่นจึงเป็นสิ่งที่เขาระวังตัวอย่างเต็มที่

ทว่าเฉินเสวียปิงกลับไม่ได้ใส่ใจ

เรื่องแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้?

เทียบกับการเวนคืนที่ดินของบริษัทอสังหาริมทรัพย์แล้ว ใสสะอาดกว่ากันเยอะ

สิ่งที่เขาคิดเป็นหลักก็คือ จะดึงทางเทศบาลเข้ามาเกี่ยวข้องได้อย่างไร จะได้ซ่อมถนนเส้นนี้ให้เสร็จ

แต่เมื่อครู่นี้เขาก็สังเกตเห็นความตึงเครียดของเฒ่าถาน พอเห็นอีกฝ่ายออกความเห็นขึ้นมาอีกครั้ง จึงอดหัวเราะเย้าไม่ได้

“ซ่อมสิ! ถ้าถึงตอนนั้นมันรวบรวมคนมาขวางไม่ให้เราซ่อม นายก็ขับรถแบ็กโฮของนายมา แล้วพลิกมันลงเขาไปเลยไหมล่ะ?”

“ไม่ได้นะครับ ไม่ได้!”

เฒ่าถานส่ายหน้าเป็นพัลวัน แต่พอหันไปเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเสวียปิง จึงรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังล้อเขาอยู่ เขาเลยพูดอย่างหงุดหงิดว่า

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะครับ?”

เฉินเสวียปิงกำลังจะพูด ก็พลันได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง

เขาหันกลับไป เห็นคนสองคนเดินตามกันเข้ามา

คนที่อยู่ด้านหน้ามีสีหน้าไม่เป็นมิตร

“ไม่ต้องปรึกษากันแล้วล่ะ เขามากันเองถึงที่แล้ว”

เฉินเสวียปิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่เจียงหัวหิ้วกระเป๋าใบเล็กเดินเข้ามาใกล้

“โอ้โห! อายุยังไม่เท่าไร แต่ปากเก่งไม่เบาเลยนี่!”

เจียงหัวกวาดตามองเฉินเสวียปิง พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังหนุ่มจริง ๆ ก็หัวเราะอย่างดูแคลน จากนั้นจึงหันไปส่ายหน้าพูดประชดประชันกับเริ่นไคผิงที่เพิ่งตามมาถึง

“ผู้จัดการเริ่น ผมพูดให้ชัดนะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะส่งคนไปปิดงานโครงการของพวกคุณ ถ้าพวกคุณไม่ชดใช้ค่าเสียหายให้ผม ก็อย่าคิดจะเริ่มงาน! โดยเฉพาะไซต์งานของไอ้หนุ่มนี่!”

เจียงหัวคนนี้ เมื่อครู่อาจยังยั้งมือยั้งปากอยู่บ้าง แต่พอเดินออกจากอาคารที่ว่าการเทศบาลก็เผยธาตุแท้ความเป็นนักเลงออกมาเต็มที่

เริ่นไคผิงก็เริ่มเดือดขึ้นมาเช่นกัน “ถ้านายกล้ามา ฉันก็จะแจ้งตำรวจ!”

“แจ้งตำรวจเหรอ? ก็แจ้งไปสิ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันมาเรียกร้องค่าเสียหายแล้วตำรวจจะจับฉัน ตำรวจต้องมานั่งเฝ้าไซต์งานเป็นยามให้พวกคุณทุกวันแล้วล่ะมั้ง! ไม่เชื่อก็ลองไปแจ้งดูสักตั้งสิ!”

เจียงหัวไม่รู้ว่าได้รับ “คำสั่ง” อะไรมาจากห้องทำงานของนายกเทศมนตรีหลัว เขาถึงได้ฮึกเหิมถึงเพียงนี้ เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ

รถจี๊ปที่จอดอยู่ข้าง ๆ เริ่มมีความเคลื่อนไหว ชายสามคนลงมาจากรถ ส่วนรถตู้ที่จอดอยู่ไม่ไกลก็มีคนลงมาอีกสองคน พวกเขารีบเดินเข้ามายืนด้านหลังเจียงหัว จ้องมองคนทั้งสามราวกับกำลังจะล้อมเอาไว้

ถึงอย่างไรเริ่นไคผิงก็เป็นคนนอกพื้นที่ ไม่ได้มีอารมณ์ร้อนเหมือนผู้จัดการโครงการท้องถิ่น แม้จะไม่ยอมแสดงท่าทีอ่อนข้อ แต่ก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับคนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายนักเลงกลุ่มนี้ เขาจึงเชิดคอแล้วหันไปพูดกับเฉินเสวียปิงว่า

“พวกเรากลับกันเถอะ”

ในชั่วขณะนั้น เริ่นไคผิงรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นลูกผู้ชายใช้ได้ทีเดียว

แต่เฉินเสวียปิงกลับรู้สึกว่าคนคนนี้อ่อนเกินไปหน่อย ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้จัดการโครงการที่เป็นคนฉงชิ่งแท้ ๆ ตอนนี้คงหยิบโทรศัพท์เรียกพรรคพวกมาแล้ว ทีมช่างที่อยู่ใต้บังคับบัญชาคงถูกเรียกมารวมตัวกันหมด

คิดว่ามีคนเยอะกว่าอย่างนั้นเหรอ? ก็ลองดูสิ!

ชาติที่แล้วเฉินเสวียปิงเคยช่วยผู้จัดการโครงการคนหนึ่งที่ถูกทำร้ายในเคทีวีจนต้องยกพวกตีกันมาแล้วครั้งหนึ่ง นอกจากตัวเขา ยังมีทีมช่างมาอีกเจ็ดแปดทีม จนเคทีวีแห่งนั้นถูกล้อมไว้แน่นขนัด

แต่ถ้าต้องการให้เกิดผลลัพธ์แบบนั้น ก็ต้องดูว่าปกติแล้วหัวหน้าดูแลคนของตัวเองอย่างไร เริ่นไคผิงมีแนวโน้มสูงว่าจะเป็นพวกยึดกฎระเบียบและไม่ค่อยเห็นอกเห็นใจคนอื่น ต่อให้เรียกคนมา พวกนั้นก็อาจไม่ไว้หน้าเขา

ในใจของเฉินเสวียปิงมีแผนอยู่แล้ว เขาจำเป็นต้องทำให้เรื่องนี้ใหญ่โตขึ้น ในเมื่อเห็นว่าเริ่นไคผิงรับมือไม่ไหว เขาจึงทำได้เพียงออกโรงยั่วโมโหด้วยตัวเอง

เฉินเสวียปิงก้าวไปข้างหน้า เดินมาหยุดตรงหน้าเจียงหัว

ก่อนที่เจียงหัวจะยกมือขึ้นด้วยท่าทีระแวดระวัง เขาก็ยื่นมือไปตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ

สายตาเต็มไปด้วยความดูแคลน

“อีกไม่กี่วันผมก็จะเริ่มงานแล้ว ยินดีต้อนรับให้คุณมานะ ผมอยากเห็นเหมือนกันว่าคุณจะทำให้ผมเริ่มงานไม่ได้ยังไง”

“ไอ้เด็ก...”

ลูกน้องคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างเจียงหัวทำท่าจะพุ่งเข้ามา

เฉินเสวียปิงกลับยิ้มกริ่มแล้วตะโกนไปทางด้านหลังพวกนั้นว่า

“คุณตำรวจ สวัสดีครับ!”

ทั้งกลุ่มหันขวับไปมองทันที แต่กลับไม่เห็นใครสักคน

เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง เฉินเสวียปิงก็ถอยออกไปแล้ว เขาเลิกคิ้ว พลางชี้ไปยังอาคารที่ว่าการเทศบาลด้านหลัง

ใบหน้าของเจียงหัวกระตุก

“ได้สิ ฉันเห็นแกแน่ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน รอรับมือไว้ได้เลย!”

เฉินเสวียปิงยังคงสีหน้าไร้อารมณ์ จนกระทั่งหันหลังกลับ ดวงตาจึงเผยประกายเย็นเยียบออกมา

อาศัยแค่ความสุภาพคงไม่พอจริง ๆ

ทำงานอยู่ในวงการเล็ก ๆ แบบนี้ ก็ต้องกล้าลงของแรงกันบ้าง

เริ่นไคผิงกับเฒ่าถานที่ต่างก็เป็นคนซื่อ ๆ มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึงอยู่บ้าง พวกเขารู้สึกทึ่งกับความกล้าบ้าบิ่นของเฉินเสวียปิงไม่น้อย

เพราะ “ไอ้หัวทรงฝาหม้อ” ในสายตาของเฉินเสวียปิงนั้น สำหรับพวกเขาแล้วไม่ใช่คนที่ควรหาเรื่องด้วยเลย ข้อมือที่โผล่พ้นแขนเสื้อออกมามีรอยสัก ส่วนลูกน้องสองสามคนที่พับแขนเสื้อขึ้นก็เผยให้เห็นท่อนแขนที่สักลายมังกรลายหงส์ พวกเขาลงจากรถในท่าทางไม่ต่างจากนักเลงในหนังฮ่องกง ดูจากท่าทางแล้ว ไม่แน่ว่าวันนี้พวกเขาอาจถูกจับใส่กระสอบก็เป็นได้

“เสี่ยวเฉิน!”

เริ่นไคผิงรีบเดินเข้ามา เขาขมวดคิ้วแน่น

“ผมว่านายควรเรียกลุงของนายมาดีกว่า ลองดูว่าจะพอหาคนรู้จักให้ช่วยทักทายทางเทศบาลฝั่งนี้ได้ไหม! อย่าหุนหันพลันแล่น คนพวกนี้เป็นพวกมีอิทธิพลในสังคม!”

เฒ่าถานพูดตรงกว่ามาก

“ไม่อย่างนั้น พวกเราขนคนงานกับฝ่ายจัดการที่ใจกล้าหน่อยมาเพิ่มสักหลายคนดีไหมครับ? พอมีคนเยอะขึ้น มันก็คงเกรงใจอยู่บ้าง”

เฉินเสวียปิงหันไปมองเริ่นไคผิง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“คุณเริ่น โครงการเล็ก ๆ ในสถานที่เล็ก ๆ แบบนี้ไม่เหมาะกับคุณหรอก ในเมื่อคุณมีเส้นสาย แล้วจะมาทนลำบากอยู่ที่นี่ทำไม?”

เริ่นไคผิงสังเกตเห็นคำว่า “รับมือได้สบาย” เขียนอยู่เต็มใบหน้าของเฉินเสวียปิง อีกฝ่ายยังมีอารมณ์มาล้อเขาได้ด้วยซ้ำ จิตใจของเขาจึงผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด และรู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้สุขุมเกินวัยไปมาก เขาจึงเริ่มอยากพูดคุยขึ้นมาเหมือนกัน ก่อนจะไพล่มือไปด้านหลังแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“ผมก็เพิ่งมาที่นี่เหมือนกัน ใคร ๆ ก็ต้องเริ่มจากโครงการเล็กก่อนทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง งานชลประทานของพวกเราก็มีความรับผิดชอบอยู่ด้วย พูดในแง่เล็กหน่อย มันเกี่ยวข้องกับสุขภาพของประชาชนหลายแสนคน ทั้งเรื่องน้ำดื่มและความปลอดภัยในการใช้น้ำ ถ้าพูดในแง่ใหญ่ นี่ก็คือแผนงานของประเทศ

ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ แต่ถ้าจะทำ ก็ต้องทำให้ดี

โรงงานของพวกคุณที่นี่ ถ้าสร้างบ่อพักให้แข็งแรง ติดตั้งอุปกรณ์ให้เรียบร้อย และวางระบบท่อให้เชื่อมเข้ากับโรงงานได้อย่างราบรื่น โครงการนี้ก็ถือว่าปิดงานได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

คุณเฉิน พวกคุณคือศูนย์กลางของโครงการทั้งหมด งานในระยะเริ่มต้นจะต้องมาลงรายละเอียดและดำเนินการให้เสร็จสิ้นที่พวกคุณ ผมหวังว่าพวกคุณจะให้ความสำคัญกับมันอย่างจริงจัง”

เฉินเสวียปิงฟังแล้วรู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง

มีอุดมการณ์จริง ๆ!

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบผู้จัดการโครงการที่มีอุดมการณ์ถึงขนาดนี้ แถมยังพูดออกมาอย่างจริงจังเป็นเรื่องเป็นราวได้อีก

ผู้จัดการโครงการที่เขาเคยพบในชาติที่แล้ว อย่างมากที่สุดก็เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการสอบใบประกาศ ส่วนใหญ่ในแต่ละวันคิดแต่ว่า คืนนี้ใครจะเลี้ยงเหล้าตัวเอง แล้วจะไปคลำสาวที่ไหน

ทำโครงการมาตั้งมากมายในชาติที่แล้ว แล้วทำไมผมถึงฝึกคนจริงจังแบบนี้ขึ้นมาไม่ได้สักคนเลยนะ?

“คุณเริ่น แค่ได้ยินคำพูดนี้ของคุณ ต่อให้พูดอย่างไร โรงงานแห่งนี้ก็ต้องเป็นโครงการต้นแบบให้ได้”

...

,

(เพิ่งตื่น ตอนกลางคืนจะเขียนต่อ)

(จบตอน)