บทที่ 62 สร้างข่าวกันสักหน่อย

หนังสือพิมพ์ฉงชิ่งรายวัน

นับว่าเป็นหนังสือพิมพ์ของพรรค แต่ไม่ได้หรอก เคร่งขรึมเกินไป จัดการยาก

หนังสือพิมพ์ยามเช้า หนังสือพิมพ์ยามเย็น หนังสือพิมพ์ไทมส์ หนังสือพิมพ์ธุรกิจ…

…

ตอนเฉินเสวียปิงกลับจากตัวเมืองเข้าหมู่บ้าน เขาหอบหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นมาด้วยเจ็ดแปดฉบับ

ความจริงแล้ว ที่เมื่อวานเขารีบร้อนมาหาเหรินไคผิง บอกว่าควรจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จก่อนตรุษจีน คำพูดครึ่งหนึ่งเป็นเรื่องจริง อีกครึ่งหนึ่งเป็นเรื่องโกหก

ต้องจัดการให้เสร็จก่อนตรุษจีน นั่นเป็นเรื่องจริง

แต่ไม่ใช่เพราะต้องการเปิดโอกาสให้รัฐบาลตำบลมีเวลาหมุนเงินหางบประมาณมาใช้ เขาไม่ได้ใสซื่อขนาดนั้น และไม่เคยคิดอยู่แล้วว่าเงินก้อนนี้จะถูกนำออกมาได้ผ่านช่องทางปกติ

ช่วงก่อนตรุษจีน รัฐบาลทุกระดับต่างกำลังรักษาเสถียรภาพกันอย่างเต็มที่

เวลานี้สังคมกำลังอยู่ในช่วงที่ความขัดแย้งปะทุเด่นชัดขึ้น ตั้งแต่ช่วงนี้เป็นต้นไป พอใกล้ถึงตรุษจีน บรรดาเจ้าหน้าที่ทุกระดับก็จะตึงเครียดกันหมด ไม่มีใครอยากให้เกิดข่าวใหญ่โตอะไรขึ้นในพื้นที่ที่ตัวเองดูแล

การพัฒนาคือผลงานทางการเมือง ส่วนความมั่นคงก็กลายเป็นผลงานทางการเมืองเช่นกัน

เรื่องนี้ไม่เหมาะจะขบคิดลึกเกินไป เอาเป็นว่า การรักษาเสถียรภาพมากจนเกินเหตุ ก็เป็นภาพสะท้อนว่าบางคนกำลังรู้สึกผิดมากเกินไปเหมือนกัน

ตำบลเก็บเงินค่าซ่อมถนนไปก้อนหนึ่ง แต่ถนนกลับไม่ได้ซ่อม เรื่องนี้อาจเป็นสิ่งที่ควรรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย

ในเมื่อคนอื่นไม่อยากทำ เขาก็ต้องใช้ช่วงเวลานี้ให้เป็นประโยชน์

ยุคนี้ยังไม่มีสื่อออนไลน์ส่วนตัว ผู้ช่วยเพียงหนึ่งเดียวของเขา คงมีแต่สื่อหนังสือพิมพ์

ตั้งแต่ตอนมา เขาก็วางแผนเอาไว้แล้ว งบประมาณอยู่ที่หนึ่งหมื่นห้าพันถึงสองหมื่นหยวน ไม่เอาไปให้ทางตำบล ก็เอาไปลงหนังสือพิมพ์

แต่ฉงชิ่งเป็นเขตปกครองพิเศษ ระดับสูงเกินไป หนังสือพิมพ์ใหญ่ที่มีชื่อเสียงพอสมควรคงไม่มาทำข่าวเรื่อง “เรื่องห่วย ๆ” แบบนี้แน่

เขาทำได้เพียงหาข้ออ้างที่ถูกจริตอีกฝ่าย แล้วหลอกล่อให้พวกเขามา

หนังสือพิมพ์ต้องมีอิทธิพล ชื่อต้องฟังดูน่าเกรงขาม แต่ก็ห้ามเป็นทางการเกินไป

เขาไล่เปิดดูทีละฉบับ มองหาเรื่องที่เหมาะกับตัวเอง

เมื่อเปิดไปถึงหนังสือพิมพ์ไทมส์ พาดหัวข่าวหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเขา

“เหตุการณ์เด็กชายซอมบี้แห่งฉงชิ่ง”

พาดหัวข่าวชวนขนลุกไม่น้อย

เด็กชายวัยแปดขวบคนหนึ่งจู่ ๆ ก็เป็นลมกลางห้องเรียน พอฟื้นขึ้นมาก็เดินกระโดดไปมาเหมือนซอมบี้ บอกว่าตัวเองคือจั่วจงถัง แถมยังเรียกร้องจะดื่มเลือดอีกด้วย

ต่อมาหน่วยงานตรวจสอบข่าวปลอมก็เดินทางไป ความจริงถูกเปิดโปงอย่างรวดเร็ว เด็กชายคนนี้เป็นเด็กที่พ่อแม่ออกไปทำงานต่างถิ่น พอปู่เสียชีวิต พ่อแม่กลับบ้านมาแล้วพบว่าเขาเรียนได้ไม่ดี จึงกดดันและบงการทางอารมณ์เขา สุดท้ายเด็กชายก็เลยแกล้งทำเป็นซอมบี้เพื่อเรียกร้องความรักความสนใจ

จุ๊ ๆ

เรื่องแบบนี้ยังได้ลงหน้าสังคมโดยเฉพาะอีกด้วย

ระดับของหนังสือพิมพ์ก็ไม่เลว เป็นสิ่งพิมพ์ของสหพันธ์แรงงานแห่งชาติ

เอาเล่มนี้แหละ

นักเขียนบทใหญ่เฉินตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะกุเรื่องที่พิสดารยิ่งกว่านี้ขึ้นมา

“หมากัดคนไม่ใช่ข่าว แต่คนกัดหมาต่างหากที่เป็นข่าว”

ยึดหลักการนี้เป็นแนวทาง เฉินเสวียปิงก็นึกถึงรายการ “เข้าใกล้วิทยาศาสตร์” ขึ้นมาเป็นอย่างแรก

เขาครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะออกจากห้องลงไปชั้นล่าง แล้วเห็นอู๋จิ่วหงกำลังล้างผักอยู่ ส่วนในลานบ้าน เฉินฉี่หมิง เด็กชายจอมซนวัยหกขวบกำลังเล่นอยู่กับเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง น้ำมูกเปรอะไปกว่าครึ่งแขนเสื้อ

เจ๊เจ้าของร้านต้องคอยประคับประคองครอบครัวนี้เอาไว้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ

เฉินฉี่หมิงอายุหกขวบแล้ว ถึงเวลาต้องทำอะไรเพื่อครอบครัวนี้บ้างแล้ว

เฉินเสวียปิงเผยรอยยิ้มของผู้มีจิตใจชอบช่วยเหลือผู้อื่นออกมา

“เจ๊”

อู๋จิ่วหงหันกลับมา

เฉินเสวียปิงยิ้มพลางพูดว่า “ผมจะหางานให้ลูกชายเจ๊ทำ ได้เงินห้าร้อยหยวน เอาไหม?”

“ห้าร้อย?!”

ดวงตาของอู๋จิ่วหงเป็นประกายวาบ

…

ตกค่ำ บนถนนระยะทางแปดร้อยเมตรไปยังไซต์ก่อสร้าง จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงร้องไห้โวยวายดังขึ้น

“ลูก! เป็นอะไรไป!”

จากนั้นเด็กชายคนหนึ่งก็เริ่มร้องไห้

รถสามล้อการเกษตรคันหนึ่งรีบเร่งพาเฉินเสวียปิงกับเด็กชายมุ่งหน้าไปยังตัวตำบล

คืนนั้น แพทย์คนหนึ่งที่สถานีอนามัยประจำตำบลรับซองอั่งเปาไป แล้วก็พันผ้าพันแผลรอบศีรษะเด็กชายที่มีเลือดหมูโปะอยู่เต็มหัวด้วยสีหน้าสับสนงุนงง

ระหว่างทำแผล เจ้าของร้านถ่ายรูปคนหนึ่งยังถือกล้องดิจิทัลมาถึงที่เกิดเหตุด้วยตัวเอง

…

วันรุ่งขึ้น อู๋จิ่วหงพาลูกชายไปตลาดในตัวตำบล ข่าวก็แพร่สะพัดออกไป

บนภูเขาฝั่งหมู่บ้านฝูหรงมีคนป่า แถมยังใช้ก้อนหินขว้างเด็กด้วย

คืนนั้น เด็กจากหมู่บ้านฝูหรงอีกคนถูกส่งมายังสถานีอนามัยประจำตำบล ยังคงเป็นหมอคนเดิม และยังคงเป็นอั่งเปาสองร้อยหยวนเท่าเดิม

…

คราวนี้คนบนถนนเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น

ว่ากันว่ามีเด็กโดนเล่นงานไปแล้วสองคน

อู๋จิ่วหงพาเด็กชายที่พันผ้าพันแผลเต็มศีรษะไปขายปลาอยู่ริมถนน พอพูดถึงเรื่องคนป่าบนภูเขาหลังหมู่บ้าน ไม่นานก็มีคนมามุงดูเป็นกลุ่มใหญ่

“ฉันได้ยินเสียงลูกร้อง พอไปถึงก็เห็นเงาดำ ๆ แวบผ่านบนภูเขาเร็วจี๋ เหมือนลิงป่าเลย! ตัวใหญ่มาก!”

“มันยังคิดจะเอาก้อนหินขว้างฉันด้วย!”

“ตอนนั้นฉันก็คว้าลูกวิ่งหนีเลย! แต่บนถนนมีแต่ก้อนหินผุ ๆ พวกนั้น ฉันยังสะดุดล้มไปทีหนึ่ง เกือบกลิ้งตกลงไปในหุบเขาแล้วด้วย!”

“เฮ้อ ถนนเส้นนั้นแต่เดิมก็ดีอยู่หรอก แต่เมื่อสองปีก่อนตอนซ่อมสะพาน รถบดถนนทำถนนพังไปหมด ทางนั้นจ่ายเงินชดเชยให้ตำบลไปก้อนหนึ่ง แต่จนถึงตอนนี้ทางตำบลก็ยังไม่ยอมซ่อม!”

“พวกเด็กที่ไปเรียนมัธยมต้องเดินผ่านถนนพัง ๆ เส้นนั้นทุกวัน ล้มกันอยู่บ่อย ๆ เลย!”

ว่างเมื่อไร อู๋จิ่วหงก็ช่วยเฉินเสวียปิงสร้างกระแสไปด้วย

แน่นอนว่าเจ๊อู๋ไม่รู้หรอกว่าอะไรคือ “ไม่เชื่อข่าวลือ ไม่เผยแพร่ข่าวลือ”

@เจ๊อู๋รู้จักแต่เงินเท่านั้น

อีกอย่าง นี่เป็นข่าวลือที่ไหนกัน? มันไม่ใช่ข่าวลือสักหน่อย!

เฉินเสวียปิงพอใจกับความกล้าบ้าบิ่นของเจ๊อู๋เป็นอย่างมาก จึงตัดสินใจมอบภารกิจที่หนักหนาสาหัสกว่าเดิมให้เธอ

…

เช้าตรู่วันที่สาม เฉินเสวียปิงพาอู๋จิ่วหงไปยังสำนักงานรับเรื่องร้องเรียนของอำเภอเพื่อให้เธอคุ้นเคยกับเส้นทาง จากนั้นก็เหลือบมองตารางเวรของบรรดาผู้นำที่ติดอยู่บนผนังห้องโถง กำชับเธออีกเล็กน้อย แล้วจึงขึ้นรถโดยสารกลับเข้าเมืองไปโดยตรง

ในยุคนี้ การจะไปหาหนังสือพิมพ์สักฉบับเพื่อเปิดโปงเรื่องอะไรสักเรื่อง จำเป็นต้องใช้ความกล้าไม่น้อย

เพราะต้องเสาะหาคน ต้องให้สัมภาษณ์ และอีกฝ่ายก็อาจไม่ทำข่าวตามเจตนาของเรา หรืออาจไม่ทำข่าวเลยก็ได้ สุดท้ายคนที่กำลังเดือดดาลกับความอยุติธรรมจึงเสียทั้งเวลาและเงินทองไปมากมาย ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายไม่สนใจความรู้สึกของตนแม้แต่น้อย และยิ่งจมดิ่งลงสู่ความคับแค้นมากกว่าเดิม

ด้วยเหตุนี้ เมื่อหลายคนพบเจอความไม่ยุติธรรม ตั้งแต่เริ่มคิดจะลงมือ ความคิดก็จะมุ่งไปสู่บทสรุปในแง่ร้าย แล้วสุดท้ายก็ล้มเลิกไป

เพราะการพึ่งพาความรู้สึกส่วนตัวมากเกินไป หรือมีทัศนคติในการใช้ชีวิตที่มองโลกในแง่ลบและสิ้นหวัง จึงสูญเสียความสามารถในการคิดเชิงรุก ไม่ยอมคิดอย่างกระตือรือร้นและลงมือทำ

สิ่งนี้เรียกว่าแรงเฉื่อยทางความคิด

เฉินเสวียปิงมาจากยุคสื่อออนไลน์ส่วนตัวที่ใคร ๆ ก็สร้างข่าวใหญ่ได้ จิตใจของเขาจึงไม่มีอุปสรรคมากมายขนาดนั้น

การไปหานักข่าวแล้วบุกไปถึงบ้านโดยตรงใช้ไม่ได้ นักข่าวเป็นอาชีพที่ระแวดระวังตัวสูงมาก การไปดักรอถึงหน้าประตูมีแต่จะทำให้เรื่องพัง

วิธีที่ดีที่สุดคือให้คนรู้จักแนะนำ

เขารู้ว่าลุงมีเส้นสายอยู่บ้างทางหนังสือพิมพ์ แต่เป็นเพื่อนร่วมชั้นของป้าสะใภ้ เขาไม่คิดจะมอบเหตุผลให้ป้าสะใภ้เอาไปกดดันตัวเองเพิ่มอีก ดังนั้นเส้นทางนี้จึงถูกตัดทิ้ง

ถัดมาก็คือโทรศัพท์บ้านสำหรับรับข่าวที่หนังสือพิมพ์ลงไว้ ปกติปลายสายจะมีนักข่าวเวรรับอยู่

อีกทางหนึ่ง ในยุคนี้สื่อหนังสือพิมพ์ก็ยังมีเว็บไซต์ทางการ บนนั้นย่อมมีเบอร์โทรศัพท์ติดต่อเช่นกัน

ถ้ายังไม่ได้ผล ก็คงเหลือเพียงค้นหาผ่านเสิร์ชเอนจินว่า “หนังสือพิมพ์… นักข่าว… ช่องทางติดต่อ”

เฉินเสวียปิงไล่ติดต่อไปทีละระดับ ใช้เวลานานกว่าสองชั่วโมง แต่กลับไม่มีใครสนใจมากนัก เขาโทรไปเจ็ดแปดสาย ในที่สุดก็ได้ติดต่อกับนักข่าวคนหนึ่งที่ยอมคุยกับเขานานเกินห้านาที และยอมออกมาพบกัน

…

หนึ่งทุ่ม บริเวณคาเฟ่ห่างจากอาคารหนังสือพิมพ์สองร้อยเมตร

เฉินเสวียปิงรออยู่นานเกือบชั่วโมง แต่ก็ไม่กล้าโทรไปเร่งอีก เดิมทีเตรียมจะให้คนไปหาอวี๋อี้ ถามว่าที่บ้านของเขามีญาติทำงานฝ่ายประชาสัมพันธ์หรือไม่ ทันใดนั้น ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า ๆ คนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากด้านนอก

เขากวาดตามองซ้ายขวา ก่อนจะเดินตรงมาที่โต๊ะของเฉินเสวียปิง

“ขอโทษทีครับ พอดีเมื่อกี้ถูกเรียกเข้าประชุมกะทันหัน! …ผมฉินไห่ คนที่ติดต่อผม…คือคุณใช่ไหมครับ?”

ขณะพูด ชายหนุ่มก็สำรวจเสื้อหนังสีดำที่เฉินเสวียปิงสวมอยู่ นั่นคือสัญลักษณ์นัดพบที่ตกลงกันไว้ทางโทรศัพท์

เฉินเสวียปิงเองก็มองอีกฝ่ายกลับไป ชายหนุ่มไว้ผมแสกสามเจ็ด สวมแว่นตา ใส่เสื้อเชิ้ตทับด้วยเสื้อไหมพรมและเสื้อคลุมสีขาว ดูเป็นคนสุภาพเรียบร้อย ฐานะทางบ้านน่าจะไม่เลว

ในใจเขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

หน้าตาเด็กเกินไป ไม่รู้ว่าพอลงพื้นที่แล้วจะข่มคนอยู่หรือเปล่า

แต่สีหน้าเขาไม่ได้แสดงอะไรออกมา เพียงยิ้มแล้วลุกขึ้นจับมือกับฉินไห่

“สวัสดีครับ นักข่าวฉิน! พวกคุณทำงานสายนี้ ปกติคงยุ่งน่าดูเลยสินะครับ?”

“ยุ่งไปเรื่อยครับ แต่ประชุมเยอะ!” ฉินไห่นั่งลงแล้วเข้าประเด็นทันที “รูปถ่ายเอามาครบแล้วใช่ไหมครับ?”

“เอามาแล้วครับ เป็นรูปเด็กที่ได้รับบาดเจ็บทั้งนั้น แต่ไม่ได้ถ่ายติดคนป่านะครับ!” เฉินเสวียปิงหยิบซองจดหมายออกมา แล้วดึงรูปถ่ายข้างในออกมา

“โธ่ จะมีคนป่าอะไรที่ไหนกันครับ ถ้ามีจริง พื้นที่ของคุณคงดังไปทั่วนานแล้ว ส่วนใหญ่ก็คงเป็นลิงป่าอะไรทำนองนั้น หรือไม่ก็คนแกล้งทำ ถ้ามีคนป่าจริง พื้นที่แถวนั้นคงถูกประกาศเป็นเขตอนุรักษ์ไปนานแล้ว เรื่องแบบนี้เราเจอมานักต่อนัก”

ฉินไห่หัวเราะพลางเปิดโปงเขาตรง ๆ ก่อนจะหยิบรูปถ่ายขึ้นมา แล้วเหลือบมองเฉินเสวียปิง

เฉินเสวียปิงแสร้งทำเป็นตกใจ “อย่างนั้นเหรอครับ! ผมก็นึกว่าเป็นคนป่าจริง ๆ เสียอีก! ผมเห็นพวกคุณเพิ่งรายงานข่าวเด็กชายซอมบี้ไปเมื่อสองสามวันก่อน! แล้วเรื่องนี้พวกคุณจะทำข่าวไหมครับ?”

“ก็ไม่แน่ครับ เพราะช่วงนี้เราเพิ่งรายงานข่าวแนวนี้ไป ถ้าทำเรื่องซ้ำกัน ผู้อ่านอาจไม่สนใจก็ได้ ช่วงนี้ก็ใกล้ตรุษจีนแล้ว ระยะหลังเราจึงให้ความสนใจกับประเด็นด้านสังคมและคุณภาพชีวิตของประชาชนมากกว่า…แต่ถ้าหลังตรุษจีน เรื่องข่าวแบบนี้ก็น่าสนใจอยู่เหมือนกัน เราอาจทำเป็นสารคดีเชิงเจาะลึก ไปพิสูจน์กันบนภูเขาอะไรทำนองนั้น”

เรื่องประเด็นสังคมและคุณภาพชีวิตของประชาชน ฉินไห่เพียงพูดเสริมขึ้นมาตามมารยาทเท่านั้น

แต่เฉินเสวียปิงกลับจับข้อมูลสำคัญนั้นเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ

“คุณภาพชีวิตของประชาชนเหรอครับ? ตอนเด็กวิ่งหนีก็ล้ม แม่ของเขายังถูกถนนพัง ๆ สะดุดจนเกือบตกเขา แบบนี้นับไหมครับ?”

ฉินไห่ขมวดคิ้ว “ถนนพัง? ล้ม? หมายความว่ายังไงครับ?”

“เรื่องเป็นแบบนี้ครับ เมื่อปีที่แล้วหมู่บ้านฝูหรงสร้างสะพานแห่งหนึ่ง ทำให้ถนนเสียหาย ทางหมู่บ้านจ่ายเงินชดเชยให้ตำบลไปประมาณสองแสนหยวน…”

เฉินเสวียปิงค่อย ๆ เล่าเรื่องออกมา

“…ถนนเส้นนั้นยังเป็นเส้นทางจากเชิงเขาขึ้นไปยังโรงเรียนบนภูเขาด้วย เด็ก ๆ ที่อยู่อีกฝั่งของสะพานยังต้องใช้เส้นทางนี้ไปโรงเรียน เป็นทางลาดชัน แถมยังมีโค้งหักศอกอีกโค้งหนึ่ง อันตรายมากครับ”

เรื่องที่เขาเล่าส่วนใหญ่เป็นความจริง เพียงแต่จงใจโยงเข้ากับเด็กมากเกินไปหน่อย เด็กจากฝั่งสะพานที่ข้ามมาเรียนมีไม่มากนัก ถนนเส้นนั้นส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านที่ใช้สัญจร

แต่ถ้าต้องการดึงดูดความสนใจจากสังคม การมีเด็กเข้ามาเกี่ยวข้องย่อมทำให้คนสนใจมากขึ้นโดยธรรมชาติ

สีหน้าของฉินไห่เคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ

“ข้อมูลเป็นความจริงหรือเปล่าครับ?”

เฉินเสวียปิงพยักหน้า “จริงครับ คุณไปดูเองก็รู้”

“คุณเป็นใครครับ? เป็นคนจากหมู่บ้านฝูหรงด้วยหรือเปล่า?” ฉินไห่ถามต่อ

“ไม่ใช่ครับ ผมกำลังก่อสร้างโรงบำบัดน้ำเสียอยู่แถวนั้น ไซต์งานของเราอยู่ติดถนนพอดี”

“อ้อ…” ฉินไห่ยิ้ม “คุณมาหาผมเพราะเรื่องนี้ใช่ไหมครับ? ถนนเส้นนี้ส่งผลกระทบต่อการก่อสร้างของพวกคุณหรือเปล่า?”

แน่นอนว่าเฉินเสวียปิงยอมรับไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายก็จะกลายเป็นคนที่มาช่วยจัดการเรื่องให้เขาน่ะสิ

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ! ถนนน่ะ พวกเราเอาหินไปโรยหน่อย รถก็ผ่านได้แล้ว ปัญหาหลักคือคนต่างหาก แม่ของเด็กเป็นเจ้าของบ้านเช่าที่พวกเราพักอยู่! เธอล้มจนขาเจ็บ อยากให้ทางตำบลรับผิดชอบค่ารักษา แต่ทางตำบลก็ไม่สนใจ เธอยังคิดจะไปยื่นเรื่องร้องเรียนที่สำนักงานรับเรื่องร้องเรียนของอำเภอด้วย! ทุกคนเลยอยากให้ทางตำบลซ่อมถนน อย่างน้อยที่สุดก็ควรทำราวกั้นริมถนน! พอดีผมกำลังจะกลับเข้าเมือง เธอเลยฝากให้ผมมาช่วยจัดการเรื่องนี้ ผมก็แค่ช่วยเธอเท่านั้นครับ!”

“อ้อ…” ฉินไห่พยักหน้าช้า ๆ พลางลูบคาง จมอยู่ในห้วงความคิด

เฉินเสวียปิงเห็นว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ได้สงสัยอะไร จึงถามขึ้นว่า

“นักข่าวฉินครับ…เรื่องนี้ทำข่าวได้ไหมครับ? อาจทำให้ทางตำบลไม่พอใจ”

สิ้นเสียงนั้น ฉินไห่ก็เงยหน้าขึ้น มือฟาดลงบนโต๊ะดังปัง แววตาเปล่งประกาย สีหน้าเต็มไปด้วยความเที่ยงธรรม

“พูดอะไรอย่างนั้นครับ? ต้องทำข่าวสิ! ยังไงก็ต้องทำ! ผมบอกคุณเลยนะ ผมไม่ได้กลัว! พวกเราทำงานนักข่าว ก็เพื่อรายงานเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เหรอครับ! คุณวางใจได้ ต่อให้ต้องทำให้รัฐบาลตำบลไม่พอใจ หรือแม้แต่รัฐบาลอำเภอไม่ปฏิบัติหน้าที่ พวกเราก็จะรายงานเหมือนกัน! …เพียงแต่ผมต้องไปขออนุมัติหัวหน้าเรื่องจัดรถก่อน อย่างไรระยะทางก็ไกลพอสมควร! เรื่องนี้คุณวางใจได้เลย ตราบใดที่สิ่งที่คุณพูดเป็นความจริง ผมจะติดตามทำข่าวจนถึงที่สุดแน่นอน!”

เมื่อเห็นท่าทางไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินของเขา ราวกับกำลังจะร้องท้าทายว่า “เดี๋ยวฉันจะเจาะฟ้าให้ดู” เฉินเสวียปิงกลับรู้สึกหวาด ๆ ขึ้นมา

นักข่าวคนนี้ซื่อจนดูโง่ไปหน่อยหรือเปล่า

เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมช่วงนี้ถึงได้เจอแต่คนเที่ยงธรรมแบบนี้

หรือจะเป็นเพราะยุคสมัยกันนะ?

ที่สำคัญ เขาต้องการแค่ข่มขู่รัฐบาลตำบล ไม่ได้ต้องการโค่นล้มรัฐบาลตำบลเสียหน่อย!

ในยุคนี้ นักข่าวเปรียบเสมือนราชันผู้ไร้มงกุฎ

ยิ่งตอนนี้ก็ใกล้ตรุษจีนแล้วด้วย

ฉงชิ่งยังเป็นเขตปกครองพิเศษ ระดับโดยรวมสูงมาก หากตำบลแห่งหนึ่งถูกหนังสือพิมพ์ประจำเมืองเล่นงานอย่างหนัก เกรงว่าคณะผู้บริหารชุดเดิมอาจถูกเปลี่ยนยกแผงจริง ๆ ทั้งผู้นำที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งและคนที่ยังไม่ได้ย้ายไปไหน คงไม่มีใครมองพวกเขาด้วยสีหน้าดี ๆ แน่

“เอ่อ…นักข่าวฉิน ขอถามอย่างเสียมารยาทหน่อยครับ คุณทำงานเป็นนักข่าวมากี่ปีแล้วครับ?”

“สองปีครับ มีอะไรหรือ?”

เฉินเสวียปิงถอนหายใจ

มิน่าล่ะ

“เอ่อ…ผมหมายถึงว่า ถ้าจะทำข่าวเรื่องนี้ คุณก็คงต้องขอคำสั่งจากหัวหน้าก่อนใช่ไหมครับ? เรื่องจัดรถก็คงต้องให้หัวหน้าอนุมัติเหมือนกัน”

“อืม…” ฉินไห่ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้น “คุณรอผมสักครู่นะครับ พอดีคืนนี้มีหัวหน้าอยู่ทำงานล่วงเวลา ผมจะไปขอคำสั่งและรายงานเรื่องนี้ให้ทราบ เดี๋ยวก็กลับมา”

เฉินเสวียปิงลุกขึ้นทันที

“ผมไปกับคุณดีกว่าครับ! ผมรู้สถานการณ์ค่อนข้างละเอียด!”