บทที่ 63 ผมไม่ได้เล่นร็อก คุณต่างหาก

“นักข่าวฉิน...หัวหน้าของคุณคุยง่ายไหมครับ?”

“คุณไม่ต้องกังวลหรอก เรื่องแบบนี้เป็นสิ่งที่พวกเราต้องทำอยู่แล้ว เป็นการรับใช้ประชาชนไง โดยเฉพาะในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ ทุกคนต่างก็พยายามแต่งเติมเรื่องราวจนเกินไป...เอาเป็นว่าคุณไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนี้ เดี๋ยวถูกถามอะไรก็ตอบไปตามนั้นก็พอ”

“อ้อ ไม่ใช่ครับ ผมกลัวว่าหัวหน้าคุณจะคุยไม่ง่าย แล้วทางนั้นไม่ยอมจัดรถให้ ผมจะได้รีบไปเช่ารถไว้ล่วงหน้า”

“รถน่ะหรือ...เดี๋ยวค่อยดูกันอีกที”

หลังจากเดินห่างจากอาคารสำนักงานหนังสือพิมพ์ไป๋สือเพียงสองร้อยเมตร เฉินเสวี่ยปิงก็แนะนำตัวเองคร่าว ๆ จากนั้นก็พยายามหยั่งเชิงความสัมพันธ์ระหว่างฉินไห่กับหัวหน้าของเขาอยู่ตลอด

เขาพบว่าเวลาฉินไห่พูดถึงหัวหน้า สีหน้าของชายหนุ่มจะมีความกระอักกระอ่วนแบบคนที่กำลังเผชิญหน้ากับบุคคลรับมือยาก แม้แต่รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลาก็ยังชะงักไป

เฉินเสวี่ยปิงโล่งใจขึ้นมาทันที ขอแค่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ได้ดีมากก็พอ ไม่อย่างนั้น อีกเดี๋ยวคงพูดอะไรเป็นการส่วนตัวได้ไม่สะดวก

ลิฟต์เคลื่อนขึ้นไปด้านบน ขณะที่ประตูกำลังจะเปิด ฉินไห่ก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“หัวหน้าของผมเป็นนักข่าวอาวุโส เดี๋ยวคุณเรียกเขาว่า...ผู้อำนวยการหวงก็แล้วกัน”

เฉินเสวี่ยปิงพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้ว

นักข่าวอาวุโสเป็นตำแหน่งทางวิชาชีพ ซึ่งในแง่ของสวัสดิการและผลประโยชน์จะเทียบเท่ากับระดับรองผู้อำนวยการหรือผู้อำนวยการฝ่าย แต่ผลประโยชน์ก็คือผลประโยชน์ ระดับก็คือระดับ และตำแหน่งหน้าที่ก็คือตำแหน่งหน้าที่

ทันทีที่เข้าไปด้านใน ก็พบกับโถงกว้างขวาง การตกแต่งถือว่าไม่เลว ตลอดสองข้างทางมีการกั้นพื้นที่เป็นโต๊ะทำงานกว่ายี่สิบที่นั่ง บางคนยังคงก้มหน้าก้มตาทำงาน ฉินไห่เดินไปเคาะประตูห้องกั้นกระจกฝ้าซึ่งเปิดไฟอยู่ห้องหนึ่ง

ห้องกั้นกระจกฝ้าลักษณะเดียวกันนี้มีอยู่รอบโถงอีกสี่ห้อง นอกจากนี้ยังมีห้องทำงานที่เป็นผนังทึบและประตูไม้จริงอีกสองห้อง

ด้านในโถงยังมีทางเดินเชื่อมไปยังห้องทำงานอื่น ๆ

แค่ดูจากห้องทำงานก็รู้แล้วว่า “ผู้อำนวยการหวง” มีสถานะอยู่ในระดับธรรมดาเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเคาะประตู ฉินไห่ยังเรียกอีกฝ่ายว่า “หัวหน้าหวง”

เด็กคนนี้ซื่อจริง ๆ รู้อยู่เต็มอกว่าหัวหน้าชอบให้คนอื่นเรียกตัวเองว่าอะไร แต่กลับไม่ยอมเรียกตาม

ส่วนที่บอกให้ตัวเองเรียกว่า “ผู้อำนวยการหวง” ก็คงอยากให้อีกฝ่ายรู้สึกดีกับเขาสักหน่อย จะได้ไม่ทำให้เรื่องของตัวเองเสียหาย

จุ๊ ๆ เด็กดีแบบนี้

อย่างน้อยก็คงต้องไปฝึกฝนตัวเองอยู่ที่ระดับรากหญ้าต่ออีกสักยี่สิบสามสิบปีสินะ?

เฉินเสวี่ยปิงคิดพลางรีบล้วงเงินออกจากกระเป๋าด้านในเสื้อ หยิบออกมานับสามพันหยวน แล้วใส่ลงในซองที่เก็บรูปถ่าย ก่อนกดซ่อนไว้ใต้รูป

ไม่นานฉินไห่ก็เดินออกมาแล้วกวักมือเรียกเฉินเสวี่ยปิง

เฉินเสวี่ยปิงรีบเดินเข้าไปหา พร้อมปรับสีหน้าให้มีรอยยิ้ม

แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไป ฉินไห่ก็พูดออกมาตามสบายว่า “หัวหน้าหวงครับ เขาคือคนที่ทำงานก่อสร้างคนนั้น”

ให้มันได้อย่างนี้สิ

เฉินเสวี่ยปิงที่คำว่า “ผู้อำนวยการหวง” จวนจะหลุดออกจากปาก รีบเปลี่ยนเป็น

“สวัสดีครับหัวหน้า!”

อีกฝ่ายได้ยินคำว่า “ผู้อำนวยการ” ก็ต้องการเพียงศักดิ์ศรีเท่านั้น ถ้าเราเรียกเขาว่าผู้อำนวยการ ก็เท่ากับรู้ว่าเขาอยู่ระดับไหน แต่ถ้าคุณเรียกเขาว่าหัวหน้าอยู่ข้าง ๆ ก็ไม่เท่ากับย้ำเตือนหรอกหรือว่าเขาไม่ใช่ผู้อำนวยการ?

ถ้าเพิ่งวางท่าขึ้นมาแล้วถูกลากลงไปอีก จะทำให้อีกฝ่ายกระอักกระอ่วนเอาได้

กลายเป็นผลเสียเสียเปล่า ๆ

แกล้งทำเป็นไม่รู้ยังจะดีกว่า

หัวหน้าหวงไม่ได้สังเกตถึงความเหนื่อยหน่ายในใจของเฉินเสวี่ยปิง สีหน้าของเขายังคงเป็นมิตรอย่างยิ่ง

“สวัสดี ขอบคุณที่ให้ข้อมูลกับเรา เพียงแต่ช่วงสองสามวันนี้หน้าข่าว ‘ข่าวฉงชิ่ง’ ที่อยู่ในความรับผิดชอบของเรามีคิวเต็มหมดแล้ว อาจต้องรออีกสักหน่อย ส่วนเรื่องจัดรถก็คงต้องรอไปอีกระยะ เรื่องของคุณไม่ได้รีบมากใช่ไหม?”

เฉินเสวี่ยปิงยังไม่ทันได้พูด ฉินไห่ก็โต้แย้งขึ้นมาก่อน

“หัวหน้าครับ เรื่องคลิปประชาสัมพันธ์สภาพบ้านเมือง ทางสถานีโทรทัศน์ก็ออกอากาศไปแล้ว ตอนนี้เรามีข้อมูลภาคสนามที่ดีกว่านั้น ไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องเก่ามาฉายซ้ำแล้วมั้งครับ?”

หัวหน้าหวงขมวดคิ้ว เฉินเสวี่ยปิงเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนี้กำลังช่วยทำให้เรื่องแย่ลง

ก่อนที่ตัวเองจะถูกไล่ออกไปพร้อมกับฉินไห่ เขารีบพูดขึ้นว่า “หัวหน้าครับ จริง ๆ แล้วเรื่องนี้ผมยังมีข้อมูลบางอย่างที่อยากรายงานให้หัวหน้าฟังเป็นการส่วนตัวด้วยครับ!”

“หืม?”

หัวหน้าหวงกับฉินไห่หันมามองเขาพร้อมกัน

“เรื่องการซ่อมถนนครับ” เฉินเสวี่ยปิงตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

ทั้งสองคนต่างก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

อาศัยจังหวะที่ฉินไห่ยังไม่ทันสังเกต เฉินเสวี่ยปิงเหลือบมองหัวหน้าหวงอย่างมีนัย

สายตานั้นหมายความว่า...คนฉลาดย่อมเข้าใจกัน

“แค่ก เสี่ยวฉิน คุณออกไปก่อน”

ฉินไห่เองก็เดาได้ว่ามีอะไรบางอย่าง แต่ไม่มีหลักฐาน เขามองเฉินเสวี่ยปิงอย่างประหลาดใจอยู่สองวินาที ก่อนจะทำได้เพียงเดินออกจากห้องไป

“มีเรื่องอะไร?” หัวหน้าหวงพูดพลางมองเงาร่างเลือนรางด้านนอกผ่านกระจกฝ้า

เฉินเสวี่ยปิงฉวยโอกาสนี้หยิบซองออกมาวางไว้บนโต๊ะ

“หัวหน้าครับ นี่เป็นรูปเด็ก ลองดูหน่อยครับ”

หัวหน้าหวงเห็นความหนาของซองก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดซองแล้วชะโงกมองเข้าไปด้านใน ดวงตาพลันวูบไหว

สมัยนั้นนักข่าวยังพอมีโอกาสหารายได้พิเศษ ไม่ว่าจะเป็นการประชาสัมพันธ์ให้หน่วยงานเกี่ยวกับเหตุการณ์ร้อนในสังคม หรือเรื่องต่าง ๆ ของบริษัทเอกชน ล้วนมักจะยื่นซองให้กันอย่างเปิดเผย เพื่อให้ช่วยพูดถึงในแง่ดีสักหน่อย

มันเป็นความลับที่ทุกคนรู้กัน บางครั้งถึงขั้นวางซองไว้พร้อมกับเอกสารข่าวการประชุม แล้วแจกทีละซองตามโต๊ะผู้เข้าร่วมงาน

จำนวนเงินขึ้นอยู่กับชื่อเสียงของหน่วยงาน ไม่ว่าจะเป็นสื่อสิ่งพิมพ์หรือสถานีโทรทัศน์ ค่าตอบแทนสูงสุดก็คือการสัมภาษณ์พิเศษ

สำหรับสื่อสิ่งพิมพ์อย่างพวกเขา การออกไปทำข่าวครั้งหนึ่งได้สองร้อยหรือสามร้อยหยวนถือเป็นเรื่องปกติ หากไปร่วมงานแถลงข่าวของบริษัทหรือรับคำเชิญจากนักข่าวด้วยกัน หลังงานมีค่าเดินทางให้ห้าร้อยหยวน ก็ถือว่าใจกว้างแล้ว

ส่วนหัวหน้าหวงรับผิดชอบข่าวท้องถิ่น ซึ่งแทบไม่เกี่ยวข้องกับนโยบายหรือธุรกิจ อีกทั้งยังไม่มีอำนาจจัดการเรื่องบุคลากร จึงแทบไม่มีโอกาสรับเงินอย่างอื่น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงข่าวที่มี “ผู้เสียหาย” แบบนี้ ย่อมไม่มีเงินแน่นอน ผู้ให้สัมภาษณ์ยอมรับการสัมภาษณ์ พวกเขาก็ทำภารกิจส่งข่าวตามจำนวนและกำหนดเวลาให้เสร็จ หากหัวข้อนั้นยังดึงดูดความสนใจจนกลายเป็นข่าวเด่นได้ ก็ถือเป็นผลงานแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น เงินสีแดงในซองก็ยังสะท้อนแสงจนแสบตาอยู่ดี

หัวหน้าหวงเหลือบมองเพียงครั้งเดียว ก็ผลักซองไปไว้กลางโต๊ะ แล้วทำหน้าจริงจัง

“นี่คุณ...”

เขาพลันนึกขึ้นได้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้มาพร้อมกับฉินไห่ หรือว่าอีกฝ่ายตั้งใจหาเหตุผลอะไรสักอย่างมาเล่นงานเขากัน?

ดังนั้นทุกการเคลื่อนไหวของเขาจึงรัดกุมไร้ช่องโหว่ หากฉินไห่เปิดประตูเข้ามากะทันหัน เขาก็จะตวาดใส่เด็กหนุ่มตรงหน้าเสียงดัง บอกให้เอาซองกลับไป

เฉินเสวี่ยปิงเองก็รัดกุมไม่แพ้กัน

เขาหยิบซองขึ้นมา แล้วดึงรูปถ่ายออกมา

“ก็รูปถ่ายไงครับ! อ้อ หัวหน้าครับ อันนี้ใช้ไม่ได้แล้ว ผมเอาไปทิ้งนะครับ?”

พูดจบเฉินเสวี่ยปิงก็ไม่รอฟังคำตอบ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนเดินตรงไปยังมุมห้อง แล้วโยนซองลงถังขยะ เป็นอันเสร็จสิ้นขั้นตอนการหยอดเหรียญ

การกระทำชุดนี้แสดงถึงความจริงใจได้อย่างเต็มที่

อย่างไรเสียก็เป็นเขาเองที่โยนลงไป ต่อให้มีคนพบก่อนอีกฝ่ายจะหยิบออกไป เขาก็ยังอ้างได้ว่าไม่รู้เรื่อง ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรต่อกัน ต่อให้มีเครื่องบันทึกเสียงก็ใช้ทำอะไรไม่ได้

หัวหน้าหวงทบทวนความหนาของซองเมื่อครู่อยู่ในใจไม่หยุด มุมปากเริ่มมีรอยยิ้ม เขาหยิบรูปเด็กที่พันผ้าพันแผลเต็มศีรษะบนโต๊ะขึ้นมาดู ก่อนถอนหายใจ

“อาการหนักมากจริง ๆ นะ เรื่องนี้ควรให้ความสนใจอยู่แล้ว แถมยังข้อเท้าแพลงอีกหรือ?”

คราวนี้เฉินเสวี่ยปิงจึงเดินไปนั่งลงตรงข้ามหัวหน้าหวง แล้วพูดเสียงเบา

“หัวหน้าครับ สิ่งที่ชาวบ้านต้องการก็คือให้ทางอำเภอรีบซ่อมถนนเส้นนี้ให้เสร็จ พวกเราที่รับเหมางานก่อสร้างก็จำเป็นต้องใช้ถนนเส้นนี้เหมือนกัน ขอแค่บรรลุเป้าหมายก็พอครับ เพียงแต่...ผมเห็นว่านักข่าวฉินเป็นคนตรงเกินไป ผมกลัวว่าถ้าเขาไปแล้วจะยืนกรานรายงานข่าว พวกเราก็ทำทุกอย่างเพื่อให้งานสำเร็จอยู่แล้ว ดังนั้น...จะรบกวนให้หัวหน้าไปด้วยตัวเองได้ไหมครับ? ส่วนเรื่องจัดรถ ถึงตอนนั้นค่าน้ำมันควรเป็นความรับผิดชอบของผม ผมก็ยินดีออกให้ครับ!”

หัวหน้าหวงเข้าใจในทันที

นี่มัน “ค่าผ่านทาง” ชัด ๆ!

ขอแค่พูดถึงแรงจูงใจให้ชัดเจน เรื่องก็ง่ายแล้วไม่ใช่หรือ?

อีกอย่าง เด็กหนุ่มคนนี้ยังคิดว่าฉินไห่ประสบการณ์น้อยเกินไป ต้องให้คนเก๋าเกมอย่างเขาออกโรงเอง ท่าทีเช่นนี้ทำให้เขาพอใจเป็นอย่างยิ่ง

“จิ๊” หัวหน้าหวงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “การเป็นปากเสียงให้ประชาชน เราต้องใส่ใจวิธีการให้ดี จะตั้งใจทำความดีแต่กลับกลายเป็นสร้างความเดือดร้อนไม่ได้! ความคิดของคุณถูกต้องมาก! ...ว่าแต่คุณแซ่อะไร?”

“ผมเสี่ยวเฉินครับ เฉินเสวี่ยปิง! โครงการโรงบำบัดน้ำเสียทางโน้น ผมเป็นคนรับเหมาเองครับ!”

“โอ้! คุณเฉิน! หนุ่มอนาคตไกลจริง ๆ! ข้อมูลของคุณละเอียดมาก ผมว่าไม่ต้องพูดถึงเรื่องถนนหรอก แค่เรื่องชาวบ้านถูกมนุษย์ป่าทำร้ายก็เป็นข่าวเด่นได้แล้ว! ควรไปดูสักหน่อย! ช่วงนี้ประเด็นมนุษย์ป่าเสินหนงเจี้ยกำลังเป็นที่สนใจเลยนะ! ผมว่าไปพรุ่งนี้...อ้อ พรุ่งนี้ไม่ได้จริง ๆ มีประชุมสำคัญอยู่ มะรืนนี้เป็นอย่างไร?”

หัวหน้าหวงเป็นยอดฝีมือด้านการแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง มนุษย์ป่าทำร้ายชาวบ้านขนาดฉินไห่ยังไม่เชื่อ แต่เขากลับเชื่อเสียอย่างนั้น

“ได้ครับ! ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนหัวหน้าหวงด้วยนะครับ เดี๋ยวผมทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ครับ!”

เฉินเสวี่ยปิงทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ จากนั้นหัวหน้าหวงก็ลุกขึ้นเดินไปส่งเขาถึงหน้าห้องกั้นกระจก ทั้งสองคนคุยกันเพียงไม่กี่นาที ก็จับมือกันอย่างสนิทสนมแล้ว

ฉินไห่ที่คอยจับตาดูอยู่ตรงนั้นรีบเดินมาจากโต๊ะทำงานทันที

“หัวหน้าหวงครับ เสี่ยวเฉิน...เป็นอย่างไรบ้างครับ?”

“เฮ้ย!” หัวหน้าหวงรีบขึ้นเสียงอบรมทันที “เสี่ยวเฉินอะไรกัน! เสี่ยวฉิน เรื่องของคุณเฉินน่ะ คุณไม่ต้องไปแล้ว หัวข้อนี้ผมสนใจมาก เดี๋ยวผมไปเอง ส่วนเรื่องคลิปประชาสัมพันธ์สภาพบ้านเมือง คุณก็ยังต้องไปนะ พวกเราเป็นสื่อกระแสหลัก ต้องเดินตามจังหวะการประชาสัมพันธ์ของรัฐบาลอย่างใกล้ชิดสิ!”

ฉินไห่ชะงักไป มองไปทางเฉินเสวี่ยปิงเพื่อค้นหาสัญญาณอะไรบางอย่าง

เฉินเสวี่ยปิงเพียงเหลือบมองเพดานแล้วถอนหายใจ

ฉินไห่รู้สึกเหมือนถูกหลอก แต่ก็ยังถามต่อว่า “ถ้ารายงานข่าวประชาสัมพันธ์ออกไปแล้ว ข่าวของช่องอื่น ๆ ก็ถอนออกไม่ได้อยู่ดี แล้วเรื่องนี้จะรายงานเมื่อไรครับ?”

คราวนี้หัวหน้าหวงกับเฉินเสวี่ยปิงถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

เด็กหนุ่มคนนี้ยังคิดถึงเรื่องข่าวอยู่อีก

“เอาล่ะ คุณไม่ต้องยุ่งแล้ว” หัวหน้าหวงขี้เกียจสนใจเขาอีกต่อไป จึงหันไปยิ้มให้เฉินเสวี่ยปิง “คุณเฉิน ถ้าอย่างนั้นมะรืนนี้นะ!”

เฉินเสวี่ยปิงยิ้มอย่างสุขุม ไม่มีท่าทีอ่อนแอเหมือนเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนที่มาขอความช่วยเหลือจากฉินไห่อีกแล้ว

“รบกวนด้วยนะครับหัวหน้า”

ฉินไห่ได้แต่มองเฉินเสวี่ยปิงอย่างเหม่อลอย

……

ตอนที่เฉินเสวี่ยปิงเดินออกจากอาคาร ฉินไห่ลงลิฟต์อีกตัวตามมา แล้วรีบวิ่งไล่ตามเขาออกมา

“เสี่ยวเฉิน!”

เฉินเสวี่ยปิงหันกลับไปมองเขา ก่อนพูดอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า “ไม่ต้องถามแล้ว คนที่บอกไม่ให้คุณไปคือผมเอง ผมเป็นคนพูดกับหัวหน้าหวงของคุณ”

ฝีเท้าของฉินไห่ชะงักลง แต่ตอนเอ่ยปากกลับไม่มีน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ มีเพียงความโกรธอยู่เล็กน้อย

“คุณหมายความว่าไง...คุณนี่มันไม่มีคุณธรรมเอาเสียเลยนะ! พอข้ามแม่น้ำก็รื้อสะพานทิ้งหรือไง? ข่าวนี้ผมเป็นคนรับมาทำ! ผมยังคิดจะ...เฮ้ เรื่องของคุณตกลงมันเป็นยังไงกันแน่ ไม่ได้หลอกผมใช่ไหม?”

เฉินเสวี่ยปิงอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “อะไรของคุณ? คิดจะเปิดศึกกับรัฐบาลท้องถิ่นหรือไง? มันไม่เป็นผลดีกับคุณหรอก”

“นี่ไม่ใช่เรื่องว่าจะเปิดศึกหรือไม่เปิดศึก แต่เป็นเรื่องของการรายงานตามความจริง!” ฉินไห่ขมวดคิ้วตะโกนออกมา ก่อนจะเห็นว่าสีหน้าของเฉินเสวี่ยปิงเย็นชา อารมณ์ของเขาจึงอ่อนลง แล้วหัวเราะเยาะตัวเอง “ช่างเถอะ ๆ คุณไปเถอะ ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะตามมาถามคุณทำไม ในเมื่อคุณบรรลุเป้าหมายแล้วนี่? ไม่มีใครต้องการความยุติธรรม ทุกคนต้องการแค่ผลประโยชน์”

ฝีเท้าของเฉินเสวี่ยปิงหยุดลงเช่นกัน เขาหันกลับมา มือข้างหนึ่งเท้าสะเอวแล้วพูดว่า “ผมไม่ได้เล่นร็อกสักหน่อย คุณจะมาพูดเรื่องอุดมการณ์อะไรกับผม?”

พูดจบ เขามองฉินไห่ที่กำลังเหม่อมองท้องฟ้า ความไม่รู้จักอะไรบางอย่างในวัยเยาว์ก็ถูกปลุกขึ้นมา

เขารู้สึกอิจฉาอยู่เล็กน้อย

บางทีผ้าคลุมของจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ตัวเขาชื่นชอบมาตั้งแต่เด็ก อาจยังคงคลุมอยู่บนบ่าของอีกฝ่ายเสมอมา

เฉินเสวี่ยปิงเงยหน้ามองท้องฟ้าเช่นกัน รู้สึกว่าความ “เป็นผู้ใหญ่” ที่เขาพยายามรักษาเอาไว้ตลอดมา อาจไม่ใช่สิ่งที่ดีเสมอไป

ความเป็นผู้ใหญ่เช่นนี้ทำให้คนเรายากจะมีความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจ

ขณะคิดเช่นนั้น เฉินเสวี่ยปิงก็เดินไปตรงหน้าฉินไห่ แล้วยกมือแขนเขาเบา ๆ

“อย่าเพิ่งท้อ ยังมีคนอีกมากที่ต้องการคุณ ถึงผมจะไม่ใช่คนเล่นร็อก แต่คุณใช่”

ฉินไห่ขมวดคิ้ว จ้องมองเขา

เฉินเสวี่ยปิงยิ้มพลางยื่นมือออกไปหา

“ผมชื่อเฉินเสวี่ยปิง ภารกิจทำข่าววันนี้ถือว่าผมติดค้างคุณไว้ วันไหนที่ผมประสบความสำเร็จขึ้นมา การสัมภาษณ์พิเศษครั้งแรก ผมจะยกให้คุณแน่นอน”

(จบตอน)