บทที่ 66 ใช้อำนาจข่มคน

“พี่ครับ ขับเร็วขึ้นอีกหน่อยได้ไหม”

จู่ ๆ เฉินเสวียปิงก็เอ่ยขึ้น

ในมือของเขายังคงส่งข้อความอยู่

คนขับรถได้ยินดังนั้น จึงแอบเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย

ขณะเดียวกัน ด้านนอกรถ กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินออกมาจากร้านห่านย่างริมถนน

“ผอ.หลิวครับ สถานที่ของเรามีข้อจำกัด ต้อนรับได้ไม่ทั่วถึง ต้องขออภัยด้วยนะครับ ฮ่า ๆ ๆ…”

ชายสวมแว่นยกมือดันแว่นขึ้น กำลังจะหันไปพูดกับคนที่อยู่ด้านหลัง จู่ ๆ ก็เห็นรถจินเป้ยคันหนึ่งแล่นสวนมา ความเร็วค่อนข้างสูง

เขามองเห็นบัตรผ่านสีน้ำเงินที่แขวนอยู่ด้านหน้ารถได้ในแวบเดียว

สิ่งนี้สะดุดตาเป็นพิเศษในสายตาของเจ้าหน้าที่ระดับหนึ่ง

สีฟ้าผืนนั้นทำให้เขาเพ่งมองตัวรถอย่างตั้งใจ

ทันทีที่รถแล่นผ่านข้างตัว เขาก็มองเห็นสัญลักษณ์ของหนังสือพิมพ์ไทมส์ที่พ่นอยู่บนด้านข้างรถอย่างชัดเจน

“นายกเทศมนตรีตำบลสวี ทำไมในตำบลของคุณถึงมีรถข่าวมาสัมภาษณ์ได้ล่ะ แถมยังเป็นรถจากในเมืองด้วย”

คำพูดนี้ทำให้คนที่อยู่ด้านหลังพากันตกใจ

นายกเทศมนตรีตำบลสวีมองตามทิศทางที่ผอ.หลิวจ้องไป ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ทางนั้น…คือหมู่บ้านหม่า สุ่ยกับหมู่บ้านฟูหรงใช่ไหมครับ”

“ใช่ ๆ ๆ เลี้ยวจากแยกเข้าไปก็ถึงแล้ว ไปทางนั้นแน่นอน!” คนที่อยู่ด้านหลังหลายคนเริ่มช่วยกันยืนยัน

“หรือว่าจะไปที่อื่น” คนหนึ่งคาดเดา

“ไม่น่าใช่ เผิงสุ่ยอยู่ตรงรอยต่อของสามมณฑลกับหนึ่งเมือง ถ้าจะไปที่อื่นก็น่าจะใช้ถนนใหญ่จากในอำเภอ แล้วจะมาทางนี้ทำไม”

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ

เวลานี้เป็นช่วงรอยต่อระหว่างการเปลี่ยนปีสากลกับการขึ้นปีใหม่ตามปฏิทินจันทรคติพอดี

ผอ.หลิวส่ายหน้าทันที “ไม่ได้ ผมต้องรายงานเรื่องนี้ให้อำเภอทราบก่อน นายกเทศมนตรีตำบลสวี คุณรีบจัดคนไปสอบถามที่หมู่บ้านหน่อยว่ารถคันนั้นจะไปไหน อย่าให้เกิดเรื่องผิดพลาด…ถ้าไปที่ตำบลของเราจริง ก็ต้องสืบให้แน่ชัดว่ามาด้วยเหตุผลอะไร มีโอกาสสูงว่าจะไม่ใช่เรื่องดี”

ถ้าเป็นเรื่องดี พวกเขาคงติดต่อประสานงานกับทางอำเภอหรือตำบลโดยตรงแล้ว แต่ทุกคนกลับไม่ได้รับแจ้ง นั่นหมายความว่าพวกเขาแอบมา แล้วถ้าไม่ใช่เรื่องร้ายจะเป็นอะไรได้อีก

นายกเทศมนตรีตำบลสวีเองก็รู้สึกใจหาย คนดูแลกระเป๋าเงินของอำเภอคนนี้มีจมูกไวเป็นพิเศษ

“ได้ครับ ผมจะโทร.ไปถามทั้งสองหมู่บ้านเดี๋ยวนี้เลย!”

……

บนถนนภูเขาของหมู่บ้านฟูหรงหลังหนึ่งทุ่มกว่า ๆ กลับสว่างไสวราวกับกลางวัน

ตอนรถจินเป้ยแล่นผ่านหน้าบ้านของอู๋จิ่วหง ก็สามารถมองเห็นรถบรรทุกที่จอดเรียงกันอยู่ด้านหน้าได้แล้ว ด้านหลังยังมีรถกระบะอีกสองคัน ทุกคันเปิดไฟส่องสว่างไว้หมด

“จอด!”

เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า เฉินเสวียปิงก็รีบลงจากรถทันที เขากลัวว่าพวกนั้นจะลงไม้ลงมือกันอีกครั้ง

ก่อนออกเดินทางในตอนบ่าย ถานเม่า สุ่ยโทร.มาบอกว่าเฉินเสี่ยวปัวไม่ยอมอยู่โรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการต่อแล้ว และกำลังจะเรียกคนไปหาเรื่องเจียงผิง เฉินเสวียปิงจึงทำได้เพียงกำชับให้ถานเม่า สุ่ยพยายามถ่วงเวลาเอาไว้ รอเขากลับไปก่อน

เขายังโทร.คุยกับเฉินเสี่ยวปัวโดยตรง บอกอย่างไรก็ต้องรอให้เขาไปถึงเสียก่อน พร้อมทั้งปลอบอีกฝ่ายว่าตนจะให้คำตอบที่ยุติธรรมแน่นอน

หลังจากขึ้นมาบนถนนภูเขาที่มุ่งหน้าไปยังอำเภอ โทรศัพท์มือถือแทบไม่มีสัญญาณตลอดทาง จนเข้ามาถึงเขตตำบล เฉินเสวียปิงถึงได้รับข้อความจากถานเม่า สุ่ยหนึ่งข้อความ

ในข้อความบอกว่า คนของเจียงผิงมาที่โรงพยาบาลเพื่อเตือนเฉินเสี่ยวปัว ไม่ให้พูดจาเหลวไหลกับตำรวจ อีกทั้งยังบังคับให้เขายอมไกล่เกลี่ยและปล่อยตัวคนสองคนที่ถูกควบคุมตัวในข้อหาทำร้ายร่างกาย จากนั้นก็ด่าทออยู่พักใหญ่ก่อนจะจากไป เฉินเสี่ยวปัวเดือดจัด จึงออกจากโรงพยาบาลตรงไปที่โรงโม่หินเพื่อเรียกคนทันที

เขาเองก็ไม่รู้ว่าข้อความถูกส่งมาตั้งแต่เมื่อไร ข้อความที่ตอบกลับไปก็ไม่มีการตอบสนอง ด้วยเหตุนี้จึงรีบเร่งให้คนขับขับเร็วขึ้น

เฉินเสวียปิงรีบลงจากรถแล้ววิ่งไปข้างหน้า หัวหน้าแผนกหวงที่อยู่บนรถสังเกตได้อย่างไวว่าอาจมีข่าว จึงรีบเรียกช่างภาพให้ลงจากรถด้วย

รถบรรทุกคันใหญ่จอดขวางกลางถนน บดบังทัศนวิสัย พวกเขาต้องวิ่งไปจนถึงหัวมุมถนน จึงจะมองเห็นสถานการณ์ทั้งหมด

ตรงหัวมุมนั้นยังมีรถอีกสามคันจอดขวางอยู่กลางถนน เครื่องยนต์ดับสนิท

มีคนอยู่เป็นจำนวนมาก

ชาวบ้านที่ดูคล้ายชาวไร่ชาวนาราวสิบกว่าคนยืนอยู่บนเนินดินข้างทางคอยดูเรื่องสนุก รถของทั้งสองฝ่ายจอดอยู่ด้านหน้า และแต่ละฝั่งก็มีคนกำลังเผชิญหน้ากัน

เฉินเสี่ยวปัวที่ยืนอยู่ด้านหน้ากำลังชี้หน้าด่าเจียงผิงซึ่งยืนอยู่หน้ารถฝั่งตรงข้ามเสียงดังลั่น “คิดว่าพวกเราแก๊งขนส่งรังแกง่ายนักหรือไงวะ!”

เสียงของเขาดังมาก แต่คนข้างกายกำลังดึงตัวเขาเอาไว้ ไม่ให้พุ่งเข้าไปข้างหน้า ส่วนอีกฝ่ายยืนขนาบเจียงผิงทั้งซ้ายขวา ท่าทางพร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ

เห็นได้ชัดว่าฝั่งรถบรรทุกเสียเปรียบอยู่เล็กน้อย

เวลานั้นเอง อู๋จิ่วหงที่ยืนดูเรื่องอยู่บนเนินดินเห็นเฉินเสวียปิงปรากฏตัวตรงหัวมุมถนน ก็รีบตะโกนสุดเสียง “เถ้าแก่! เถ้าแก่งานก่อสร้างมาแล้ว!”

เฉินเสวียปิงก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว คว้าคอเสื้อเฉินเสี่ยวปัวที่กำลังท้าทายเจียงผิงลากกลับมาเต็มแรง จนเฉินเสี่ยวปัวถูกกระชากถอยหลังไปหลายก้าว

สายตาของทุกคนหันมารวมอยู่ที่เฉินเสวียปิงทันที

“โอ้โห ไอ้เต่าหัวหด ในที่สุดก็โผล่หัวมาแล้วสินะ” เจียงผิงหัวเราะเยาะ

เฉินเสวียปิงไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย กลับหันไปถามเฉินเสี่ยวปัวที่ใบหน้ายังบวมช้ำและมีรอยฟกช้ำไม่จาง

“ทำบ้าอะไร ไม่ได้บอกให้รอฉันก่อนหรือไง”

“ปล่อย! นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน!”

เฉินเสี่ยวปัวดิ้นอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถหลุดออกมาได้

ด้านหลังมีเสียงดังขึ้นมาเช่นกัน “โอ้ เถ้าแก่ก็มาถึงแล้ว บาดเจ็บขนาดนี้ เถ้าแก่ก็คงต้องรับผิดชอบสักหน่อยแล้วมั้ง”

เฉินเสวียปิงหันกลับไปมองคนที่พูด

ชายผมสั้นเกรียน สวมเสื้อแจ็กเก็ต อายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปี คนส่วนใหญ่จากฝั่งนี้ยืนอยู่ข้างกายเขา

น่าจะเป็นคนที่มาช่วยหนุนหลังเฉินเสี่ยวปัว

“คุณเป็นเจ้าของโรงโม่หินเหรอ”

แม้อีกฝ่ายจะเป็นศัตรูของศัตรู แต่ท่าทีของเฉินเสวียปิงก็ไม่ได้สุภาพด้วยแต่อย่างใด

ชายผมเกรียนกอดอกหัวเราะ “รู้ก็ดีแล้ว เถ้าแก่ เรื่องที่เกิดขึ้นในไซต์งานของคุณจนพี่น้องของผมโดนทำร้ายจนเป็นแบบนี้ คุณต้องรับผิดชอบนะ”

เฉินเสวียปิงกลับทำสีหน้าเคร่งขรึม โบกมือไล่เขา “ไป ๆ ๆ! นี่เป็นไซต์งานของฉัน ไม่ต้อนรับคนนอกเข้ามาก่อเรื่อง!”

ทันทีที่พูดจบ เฉินเสี่ยวปัว คนขับรถบรรทุกหลายคนที่มาช่วย รวมถึงคนจากโรงโม่หินต่างจ้องเฉินเสวียปิงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“ก่อเรื่อง?” ชายผมเกรียนลดมือลง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่ยิ้มแย้มอีก “แกเข้าใจให้ดี พวกเรามาช่วยแกนะ! แกจัดการเรื่องนี้ไหวเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าแกจ้างพวกเราให้ขนทราย…”

ชายผมเกรียนยังพูดไม่ทันจบ แววตาของเฉินเสวียปิงก็เย็นวาบ

“ฉันขอให้แกมาช่วยจัดการหรือไง! ฉันบอกแล้วว่านี่เป็นไซต์งานของฉัน คนนอกห้ามเข้ามาก่อเรื่อง! ไสหัวไป!”

เสียงตวาดด่าดังสะท้อนไปทั่วหุบเขา

บรรยากาศโดยรอบเงียบกริบ

เจียงผิงเผยรอยยิ้มกว้าง เดิมทีเขาเตรียมจะลากตัวเฉินเสวียปิงไปลงมือด้วยกันอยู่แล้ว แต่ตอนนี้กลับกอดอกมองเรื่องสนุกด้วยความสนใจ

เมื่อวานเฉินเสวียปิงเพิ่งยั่วโมโหเขา ตอนนี้ความรู้สึกของเขาจึงสมดุลขึ้นไม่น้อย

ช่างกล้าจริง ๆ

ด่ากระทั่งคนที่มาช่วย

นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ

“เถ้าแก่เฉิน หมายความว่ายังไง” เฉินเสี่ยวปัวจ้องเฉินเสวียปิงด้วยความโกรธ

“ฉันไม่ได้บอกให้นายรอฉันมาจัดการหรือไง รีบให้พวกเขากลับไป คนที่มาก่อเรื่องที่นี่วันนี้ต้องชดใช้”

พูดจบ เฉินเสวียปิงก็เดินไปด้านหลังกลุ่มคน พาหัวหน้าแผนกหวงเข้ามา ก่อนกวาดนิ้วชี้ไปยังถนนด้านล่างและกลุ่มคนของเจียงผิง

“หัวหน้าแผนกหวง นี่คือถนนเส้นนั้น คนพวกนี้มาขัดขวางการทำงานที่ไซต์งาน แถมยังข่มขู่ผม บังคับให้ผมยกโครงการให้พวกเขา ได้ยินมาว่าเป็นหลานชายของรองนายกเทศมนตรีตำบลหลัว เมื่อวานคนพวกนี้ยังทำร้ายคนขับรถที่ไซต์งานของผมด้วย ตอนนี้มีอยู่สองคนถูกควบคุมตัวอยู่ที่สถานีตำรวจ”

หัวหน้าแผนกหวงมองสถานการณ์ที่ถูกจัดขึ้นกลางป่าลึกบนเขาแบบนี้ ท้องฟ้าก็ใกล้จะมืดเต็มที ในใจจึงรู้สึกหวั่น ๆ อยู่บ้าง

ที่สำคัญคือกลัวว่าจะเสียเปรียบตรงหน้า

แต่เขารู้ว่าเวลานี้จะเผยความขลาดออกมาไม่ได้

เมื่อหันกลับไปมองช่างภาพ ก็พบว่าอีกฝ่ายหายตัวไปแล้ว หลังจากร่วมงานกันมาหลายปี เขารู้ดีว่าช่างภาพคงหลบไปอยู่หลังรถเพื่อแอบถ่ายวิดีโอแล้ว

หัวหน้าแผนกหวงพยักหน้าช้า ๆ “อืม…คุณวางใจได้ พวกเราจะคืนความเป็นธรรมให้คุณ”

เฉินเสวียปิงเอ่ยชื่อรองนายกเทศมนตรีตำบลหลัวออกมาตรง ๆ พร้อมแสดงท่าทีขอความช่วยเหลือ ขณะที่หัวหน้าแผนกหวงก็พูดด้วยน้ำเสียงแบบเจ้าหน้าที่ราชการว่า “คืนความเป็นธรรม” สี่คำนี้ ทำให้คนทั้งสองฝ่ายเริ่มวุ่นวายใจ

เจียงผิงยืดตัวขึ้นทันที หันไปมองหัวหน้าแผนกหวง และพบว่าอีกฝ่ายเป็นคนแปลกหน้า จึงมั่นใจว่าไม่ใช่ผู้นำของตำบล

หรือจะมาจากอำเภอ

เขายังพอรู้กฎระเบียบของหน่วยงานราชการอยู่บ้าง อำเภอเป็นหน่วยงานระดับเทียบเท่ากอง แต่หน่วยงานต่าง ๆ ก็อยู่ในระดับแผนกหรือรองกอง หัวหน้าแผนกคนหนึ่ง หากแย่หน่อยก็อาจมีตำแหน่งแค่ระดับเจ้าหน้าที่ด้วยซ้ำ จะมีประโยชน์อะไร

ถ้ามาจากเมืองยิ่งไม่มีประโยชน์เข้าไปใหญ่ หัวหน้าแผนกคนหนึ่งในเมืองไม่ต่างอะไรจากเส้นขนสักเส้น แล้วจะนับประสาอะไรกับการมาชี้นิ้วสั่งการในที่แห่งนี้ เขาไม่มีอำนาจควบคุมด้วยซ้ำ

สีหน้าของเจียงผิงจึงกลับมาเย่อหยิ่งอีกครั้ง “โอ้โห ฉันนึกว่าแกมีความสามารถแค่ไหน ที่แท้ก็ไปหาคนหนุนหลังมาสินะ บอกไว้เลยว่าไม่มีประโยชน์! ต่อให้ตำรวจมาก็จัดการเรื่องที่ฉันมาทวงหนี้ไม่ได้หรอก!”

“ทวงหนี้?” คิ้วของหัวหน้าแผนกหวงกระตุก

เฉินเสวียปิงยกมือขึ้น แล้วกระซิบอธิบายเรื่องราวให้เขาฟังคร่าว ๆ

“อ้อ…” หัวหน้าแผนกหวงพยักหน้าอีกครั้งก่อนพูดว่า “มีข้อพิพาทกับฝ่ายโครงการก็จริง แต่จะมาปิดถนนแบบนี้ไม่ได้ เรื่องแบบนี้ตำรวจจัดการได้นะ คุณเฉิน ผมแนะนำให้คุณแจ้งตำรวจดีกว่า”

แนะนำให้แจ้งตำรวจ

ทันทีที่เจียงผิงได้ยิน สีหน้าของเขาก็ยิ่งกำเริบเสิบสานมากขึ้น

ถ้าเป็นผู้นำจริง ๆ ตอนนี้คงสั่งเลขาฯ ให้เรียกผู้กำกับสถานีตำรวจมาแล้ว

เขาเคยเห็นท่าทีของผู้นำมาก่อน คนคนนี้ไม่ใช่ผู้นำแน่นอน!

แต่ก็ยังเดาที่มาของอีกฝ่ายไม่ออก เขารู้ว่าข้าราชการลงไม้ลงมือด้วยไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะสร้างปัญหาใหญ่

ดังนั้นจึงหันไปหัวเราะกับชายผมเกรียน

“หลิวเหล่าห้า ได้ยินไหม เขาหาคนหนุนหลังมาเองแล้ว ไม่ต้องให้แกช่วยหรอก!”

ชายผมเกรียนมีสีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย จ้องเฉินเสวียปิงเขม็ง “เถ้าแก่เฉิน อย่าคิดว่าแค่สร้างไซต์งานขึ้นมาแล้วจะยิ่งใหญ่ ในถิ่นของพวกเรา คนนอกอย่างแกเล่นไม่รอดหรอก!”

“ไสหัวไป ๆ ๆ! อย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง!”

เฉินเสวียปิงโบกมืออย่างรำคาญ

บรรยากาศกลับมาอึมครึมอีกครั้ง

ชายผมเกรียนถึงกับหัวเราะด้วยความโมโห “ได้ ฉันจะดูว่าแกจะแก้ปัญหายังไง! ไป!”

เฉินเสวียปิงจึงหันไปพูดกับหัวหน้าแผนกหวง “หัวหน้าแผนกหวง ที่นี่มีรถบรรทุกเยอะ ถนนก็แคบ ขับสวนกันลำบาก รถของพวกคุณต้องหลีกทางให้พวกเขาด้วย กลับไปพักที่ตำบลก่อนเถอะครับ”

หัวหน้าแผนกหวงเห็นว่าท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลงแล้ว จึงพยักหน้า แต่ก็ยังลังเลอยู่ “คุณเฉิน…คุณไม่ไปกับพวกเราด้วยเหรอ”

เฉินเสวียปิงยกมือขึ้นดูเวลา จากนั้นถอดนาฬิกาข้อมือยัดใส่กระเป๋าเสื้อด้านใน

“ผมจะจัดการเรื่องที่นี่ก่อน พรุ่งนี้เช้าผมจะพาพวกคุณมาสัมภาษณ์เรื่องถนน”

เมื่อเห็นท่าทางถอดนาฬิกาของเขา หัวหน้าแผนกหวงก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายอาจกำลังจะลงไม้ลงมือ เขาไม่อยากเข้าไปพัวพันแม้แต่น้อย ในใจคิดเพียงอยากออกจากสถานที่อันตรายแห่งนี้ จึงทำได้แค่พูดว่า “ระวังตัวด้วยนะครับ” ก่อนจะถอยออกไปด้านหลัง

“เฉินเสี่ยวปัว! จะไปไหม!” เมื่อเห็นเฉินเสี่ยวปัวยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ชายผมเกรียนก็ตะโกนเรียก

เฉินเสี่ยวปัวกัดฟัน จ้องมองกลุ่มของเจียงผิงด้วยความเคียดแค้น

ชายผมเกรียนสบถคำหนึ่ง ก่อนหันหลังพาคนของตัวเองจากไป

เจียงผิงยังคงจ้องเฉินเสวียปิง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะไปไหนก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก

เมื่อคนอื่น ๆ จากไปหมดแล้ว หากไอ้แซ่เฉินคนนี้ยังไม่ยอมมอบไซต์งานให้เขา วันนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกจากหุบเขานี้ไป

เฉินเสวียปิงเพียงถือโทรศัพท์แนบหู ยืนนิ่งรออย่างเงียบ ๆ

โทรศัพท์เสี่ยวหลิงทงใช้โทร.ออกจากที่นี่ไม่ได้ แต่โทรศัพท์มือถือยังใช้งานได้

เสียงสัญญาณดังขึ้นสองครั้ง ก่อนจะมีคนรับสาย

“เข้ามาได้เลย มีรถอยู่หลายคันกำลังจะออกไป หาทางแยกสักแห่งแล้วเปิดทางให้พวกเขา”

พูดจบ เขารอคำตอบจากปลายสาย ก่อนจะวางสาย

เวลานั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถก็ดังมาจากตรงหัวมุม รถบรรทุกขนาดใหญ่กำลังค่อย ๆ เคลื่อนออกไป ถานเม่า สุ่ยไม่รู้ว่าโผล่มาจากมุมไหน รีบเข้ามากระชากตัวเฉินเสวียปิงเอาไว้

“ทำไมนายไม่ไปกับพวกเขา ไปสิ!”

เฉินเสวียปิงเห็นเหล่าถานอยู่ตรงนั้น ก็รีบชี้ไปยังชาวบ้านที่ยืนดูเรื่องอยู่บนเนินดิน “คนพวกนี้มายืนดูอะไรอยู่ รีบไปไล่พวกเขากลับไปให้หมด!”

“นายบ้าไปแล้วหรือไง!” ใบหน้าของถานเม่า สุ่ยเหมือนจะบวมขึ้นมาอีกข้าง เขากัดฟันด้วยความโมโห ก่อนกดเสียงต่ำพูดว่า “ฉันเป็นคนเรียกพวกเขามาเอง เข้าใจไหม ถ้าไม่มีคนอยู่ข้าง ๆ อีกเดี๋ยวนายถูกตีตายก็ไม่มีใครเป็นพยาน รีบไปเถอะ อย่าฝืนรับเคราะห์ตรงหน้า!”

“ฟังฉันก็พอ รีบจัดการเคลียร์คนออกไปให้หมด”

……

ขบวนรถทั้งหมดใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ขับมาถึงถนนช่วงที่กว้างกว่าเดิม

จู่ ๆ คนขับรถจินเป้ยก็เห็นแสงไฟอยู่เบื้องหน้า จึงเอ่ยด้วยความสงสัย

“ดึกขนาดนี้แล้ว ยังมีคนขับรถเข้ามาในถนนเส้นนี้อีกเหรอ”

หัวหน้าแผนกหวงที่อยู่บนรถก็ชะโงกหน้าออกไปมองเช่นกัน

เมื่อเพ่งมองจนเห็นชัด สีหน้าของเขาก็แข็งค้างไปทันที เขาตบไหล่คนขับรถจินเป้ยแล้วพูดว่า “รีบไป ๆ คืนนี้เรื่องใหญ่แล้ว”

พูดจบก็หันไปบอกช่างภาพที่ยกกล้องขึ้นตามความเคยชินในการทำงานว่า “อย่าถ่ายนะ! น่าจะเป็นคนที่คุณเฉินเรียกมา!”

ช่างภาพลดกล้องลง มองขบวนรถที่กำลังแล่นใกล้เข้ามาจากฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเผลออุทานเสียงเบา “เชี่ย…”

หลิวเหล่าห้าที่อยู่บนรถกระบะด้านหลังเห็นว่าถนนกว้างขึ้น กำลังจะบอกให้คนขับแซงรถจินเป้ยที่อยู่ด้านหน้า แต่ก็เห็นขบวนรถจากฝั่งตรงข้ามเข้าพอดี

เขาเองก็รู้สึกแปลกใจ จึงชะโงกหน้าออกไปมอง

เพียงแวบเดียว ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง

“เชี่ย…”

“อย่าเพิ่งไป ๆ ข้างหน้าหาที่กลับรถ ถอยกลับไป!”

……

ถนนเหนือสำนักงานโครงการกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

เหลือเพียงแสงสุดท้ายอันมืดสลัวของท้องฟ้าที่ส่องกระทบใบหน้าของผู้คนอยู่ที่นี่

ชาวบ้านไม่ต้องรอให้ใครมาไล่ ต่างก็แยกย้ายกันไปเอง

เมื่อครู่ยังมีคนอยู่สองกลุ่ม พวกเขายังกล้ายืนดูเรื่องสนุกอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เหลือเพียงกลุ่มเดียว อีกฝ่ายมีแค่คนคนเดียวที่ยังอยู่ที่นี่ หากเดี๋ยวคนกลุ่มนี้ลงมือกันจนคลุ้มคลั่ง แล้วพวกเขาถูกลูกหลงจะทำอย่างไร

พอรถเคลื่อนออกไป พวกเขาก็รีบจากไปด้วย บนเนินดินจึงเหลือเพียงเปลือกเมล็ดแตงโมเกลื่อนพื้น

เมื่อเห็นว่าโดยรอบไม่มีใครอยู่แล้ว เจียงผิงก็ค่อย ๆ เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

“แกนี่ใจกล้าไม่เบาเลยนะ”

สิ้นเสียง

ฟิ้ว!

“เคร้ง!”

เฉินเสวียปิงที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นหยิบก้อนหินเล็ก ๆ ขึ้นมาแล้วปาออกไป ก้อนหินพุ่งเฉียดใบหูของเจียงผิงอย่างแม่นยำ ก่อนกระแทกกระจกรถด้านหลังเขาจนแตกเสียงดัง

คนฝั่งตรงข้ามต่างชะงักไปตาม ๆ กัน

“เชี่ยเอ๊ย…”

“ฉันให้เวลาแกอีกยี่สิบนาที เรียกทุกคนที่แกเรียกมาได้มาให้หมด” เสียงของเฉินเสวียปิงดังขึ้นอย่างราบเรียบ

เจียงผิงหรี่ตาลง “ตกลงจะไม่คุยกันใช่ไหม คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันไม่กล้าฆ่าแก ถ้าฉันจัดการแก ก็มีคนช่วยฉันเข้าไปติดคุกตั้งเยอะแยะ!”

เฉินเสวียปิงลุกขึ้นยืน ล้วงมือลงกระเป๋า แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง

“ยี่สิบนาที เรียกทุกคนที่แกเรียกมาได้มาให้หมด”

ไม่รู้เพราะอะไร เจียงผิงถึงรู้สึกอยู่ตลอดว่า ชายหนุ่มคนนี้แตกต่างจากศัตรูที่เขาเคยเจอมา

ข่มขู่ก็ไม่ได้ผล แม้แต่หลังจากทำร้ายคนของเขาแล้วข่มขู่ซ้ำก็ยังไม่ได้ผล

“ฉันว่าแกอยากตายเต็มทีแล้วสินะ”

เจียงผิงล้วงมือลงกระเป๋าเช่นกัน ก่อนพาคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้าหาเฉินเสวียปิง

ท้องฟ้าพลันสว่างขึ้น

เสียงล้อรถใกล้เข้ามา แสงไฟยิ่งส่องสว่างขึ้นเรื่อย ๆ

รถมินิบัสคันหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหัวมุม ก่อนจะเบรกจอดกะทันหันด้านหลังเฉินเสวียปิง แสงไฟส่องเงาของเขาให้ทอดยาวใหญ่โต

“ถึงแล้ว! ลงรถ!”

“เอี๊ยด…”

นี่เป็นเพียงรถมินิบัสคันแรกที่นำขบวนมาเท่านั้น

ด้านหลังถนนมีเสียงผู้คนอื้ออึงดังสนั่น

“พี่! พวกเรามาแล้ว!”

โดยรอบเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนทยอยมารวมตัวกันด้านหลังเฉินเสวียปิง

เฉินเสวียปิงไม่ได้หันกลับไปมอง เขารู้เพียงว่าคนที่มาไม่มีทางน้อยแน่ เมื่อคืนเขาโทร.เรียกคนมากมาย ทั้งพี่น้องของเขาและพี่น้องของฮั่วเสี่ยวเหวิน ต่างก็มากันหมด

ตอนที่เขากับฮั่วเสี่ยวเหวินเคยยกพวกตีกัน ทั้งสองฝ่ายมีคนมากจนกลัวว่าเรื่องจะบานปลายเกินไป สุดท้ายจึงเลือกดวลกันตัวต่อตัว

เฉินเสวียปิงไม่ได้ระดมคนอย่างเต็มกำลังแบบนี้มานานแล้ว วันนี้เขาจะกดหัวพวกอันธพาลท้องถิ่นในตำบลเล็ก ๆ กลุ่มนี้ให้ฝังใจ จนต่อไปพวกมันต้องมีเงาตามหลอกหลอน

หุบเขาแห่งนี้อาจไม่เคยมีคนมารวมตัวกันมากมายขนาดนี้ในคราวเดียว ภายในเวลาเพียงสองนาที มันก็กลายเป็นสถานที่ที่อึกทึกวุ่นวายอย่างยิ่ง

เจียงผิงอยู่ห่างจากเฉินเสวียปิงราวเจ็ดแปดก้าว มองภาพเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าอย่างช้า ๆ

ในชั่วขณะนั้น เขานึกถึงภาพยนตร์เรื่องเจ้าพ่อฮ่องกง

ถ้าจะระบุให้ชัดกว่านั้น ก็คือภาคที่มีคนเยอะที่สุด

ภาคศึกถล่มฟ้า

คราวนี้เฉินเสวียปิงล้วงมือลงกระเป๋า ยิ้มพลางก้าวเดินไปข้างหน้า ขณะที่เจียงผิงเริ่มถอยหลัง

หลังจากถอยไปได้ไม่กี่ก้าว ผู้คนที่หัวมุมถนนก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ

“แกยังมีเวลาอีกสิบห้านาที เรียกคนมา เรียกทุกคนที่แกรู้จักมาให้หมด”

เสียงของเฉินเสวียปิงกระแทกเข้าใส่หัวใจของเจียงผิงอย่างรุนแรง

(จบบท)