บทที่ 65 ลุยให้สุดก็พอ

ช่วงบ่าย บริเวณทางเข้าหมู่บ้านฝูหรง

“ครืน ครืน”

รถบรรทุกสีแดงคันหนึ่งแล่นเข้ามา เสียงกระบะดั๊มพ์สั่นกระทบดังขึ้นตอนผ่านแอ่งถนน ทำให้ชายหนุ่มผมยาวสองคนที่กำลังพักอยู่ในบ้านชาวนาริมทางสะดุ้งตื่นและวิ่งออกมา

คนที่ออกมาก่อนเห็นว่ารถกำลังแล่นจากด้านนอกเข้าไปด้านใน จึงมองอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนรีบตะโกนบอกคนที่ตามออกมาว่า

“เร็วเข้า! เอามือถือโทรหาเฮียฮวาเร็ว! รถเข้าไปแล้ว!”

ถนนเส้นนี้ทอดยาวหลายกิโลเมตรโดยไม่มีทางแยก มุ่งตรงไปยังฝั่งสะพานเท่านั้น แต่ด้านหน้าถนนขรุขระ ส่วนใต้สะพานก็แคบ ปัจจุบันจึงไม่มีรถคันไหนอยากใช้เส้นทางนี้อีกแล้ว ต่อให้จะไปฝั่งสะพานก็ยังยอมอ้อมไปเจ็ดแปดกิโลเมตรเพื่อใช้ถนนอีกเส้น

เว้นเสียแต่ว่าจะไปที่ไซต์ก่อสร้างแห่งนั้น

คนที่ออกมาทีหลังไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงมือถือรุ่นเก่าออกมาโทร แต่โทรอยู่นานก็ยังติดต่อไม่ได้ แม้แต่จะยกมือทำเป็นเสาอากาศขอรับสัญญาณจากฟ้าก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายจึงสบถพึมพำแล้วขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์โทรม ๆ ที่จอดอยู่หน้าประตู

“รออยู่นี่! ฉันจะไปหาสัญญาณที่ตลาด!”

…

“ครูด!”

รถบรรทุกค่อย ๆ เหยียบผ่านส่วนสูงของหลุมบนถนนเข้ามาอย่างระมัดระวัง แต่ก็ยังเลี่ยงไม่พ้นที่เพลาหน้าจะครูดพื้นไปครั้งหนึ่ง

“โธ่เว้ย!”

คนขับเปิดหน้าต่าง ถ่มน้ำลายเหนียว ๆ ออกมา ก่อนก้มมองถนนแล้วขับต่ออย่างระมัดระวัง

ระยะทางแค่แปดร้อยเมตร แต่ต้องใช้เวลากว่าสิบนาทีกว่าจะค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาได้ หลังผ่านป้ายโครงการขนาดใหญ่ ในที่สุดก็จอดลงตรงพื้นที่ราบแห่งหนึ่ง

“ปัง”

เฉินเสี่ยวโปลงจากรถแล้วจุดบุหรี่ทันที ก่อนสูดเข้าไปเฮือกใหญ่

“ช่างถาน ถนนของพวกคุณถ้าไม่ซ่อมให้ดี รถเข้ามาไม่ได้แน่ ๆ! เละฉิบหาย! ขับลงมาตลอดทางผมแทบไม่กล้าปล่อยเบรก เจอหลุมก็ไม่กล้าเปลี่ยนเกียร์! เมื่อกี้กระแทกทีหนึ่ง ผมนึกว่าเฟืองท้ายพัง ฉี่แทบราด!”

รถบรรทุกขนาดใหญ่ดูแข็งแรงหยาบกระด้าง แถมช่วงล่างก็สูง ราวกับจะลุยถนนแบบไหนก็ได้ แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น

การขับรถประเภทนี้ต้องระมัดระวังและถนอมรถอย่างมาก

ถนนแต่ละสภาพย่อมมีวิธีขับที่แตกต่างกัน

เวลาลงเขาห้ามเปลี่ยนไปใช้เกียร์สูง ไม่อย่างนั้นรอบของชุดทดกำลังจะสูงเกินไปจนเกิดความร้อนจัด ทำให้ขาดการหล่อลื่น พอลูกปืนเสีย ชุดทดกำลังก็พังครืนทั้งระบบ

ภาษาชาวบ้านเรียกว่า “เฟืองท้ายแตก” เสียเงินกันง่าย ๆ หลายพันหยวน

ถานเหมานสุ่ยยกมือสางผมแล้วหัวเราะ

“ตั้งใจทดสอบฝีมือคุณโดยเฉพาะเลยนะ! แค่รถเปล่าคุณยังผ่านเข้ามาไม่ได้ แล้วจะขนของอะไรได้ ถนนเส้นนี้ต้องบรรทุกเต็มคันแล้วขับขึ้นเนินถึงจะเรียกว่ายาก…ไม่ต้องห่วง พวกเราจะปรับถนนให้เรียบอย่างน้อยก็ช่วงนี้ ถึงตอนนั้นพวกคุณก็ต้องขนเพิ่มอีกหลายเที่ยว!”

สีหน้าของเฉินเสี่ยวโปจึงค่อยผ่อนคลายลง เขามองหลุมบ่อบนถนนเบื้องหน้าแล้ว ในใจก็ไม่ได้ติดใจอะไรอีก

ทั้งหมดนี้คือเงินทั้งนั้น!

“แล้วเรียกผมมาทำไม? ให้มาดูหน้างานเหรอ?”

ถานเหมานสุ่ยโบกมือ ไม่ได้ตอบอะไร เพียงจ้องมองขึ้นไปบนภูเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง เขากะเวลาว่ารถน่าจะเข้ามาได้เกินยี่สิบนาทีแล้ว จึงหันกลับมาพูดว่า

“ไป กลับรถ พาฉันไปตลาดหน่อย จะไปโรงทรายของคุณ”

เฉินเสี่ยวโปโยนบุหรี่มวนที่สองทิ้งแล้วถามอย่างงุนงง

“แค่นี้เหรอ?”

ถานเหมานสุ่ยพยักหน้า

“คุณไม่ได้เรียกให้ฉันไปคุยเรื่องวัสดุที่โรงทรายหินเหรอ? ไม่ไปแล้วหรือไง?”

เฉินเสี่ยวโปพูดไม่ออก

“ถ้าจะให้ผมไปส่ง แค่รอผมอยู่ข้างนอกก็พอสิ! ถนนเละแบบนี้จะขับเข้ามาทำไมให้เสียเวลา!”

ถานเหมานสุ่ยยิ้มอย่างมีเลศนัย

“คุณต้องเข้ามา”

…

ตอนรถบรรทุกขากลับ ถนนก็ถูกขวางไว้อย่างที่คาด

ตรงทางออกของถนนเละ ๆ มีรถจี๊ปคันหนึ่งจอดขวางอยู่ริมทาง ด้านหลังยังมีรถตู้จอดขวางไว้อีกคัน ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนฝากระโปรงหน้ารถจี๊ป คาบไม้จิ้มฟันไว้ในปาก ท่าทางสบายใจราวกับกำลังนอนอาบแดดอยู่ที่มัลดีฟส์ ส่วนคนอีกเจ็ดแปดคนยืนเอียง ๆ อยู่ด้านข้าง แสร้งทำเป็นมองดูทิวทัศน์ซ้ายขวา ราวกับไม่เห็นรถที่กำลังแล่นเข้ามา

ถานเหมานสุ่ยเห็นภาพตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วแน่น

เฉินเสี่ยวโปไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แต่กลับยื่นหัวออกไปนอกหน้าต่าง

“เฮ้ พี่ชาย ช่วยขยับให้หน่อยได้ไหม?”

เจียงผิงที่อยู่หน้ารถจี๊ปลุกขึ้นนั่ง พอเพ่งมองจนเห็นถานเหมานสุ่ยนั่งอยู่เบาะข้างคนขับก็หัวเราะออกมา

“จะให้ขยับไปไหน? พวกที่มาจากไซต์ก่อสร้างข้างล่างใช่ไหม? ใครอนุญาตให้พวกแกเข้าไซต์ก่อสร้าง?”

สีหน้าของเฉินเสี่ยวโปบูดลง เขาอยากด่า แต่พอเพ่งมองอีกฝ่ายดี ๆ ก็รีบหดหัวกลับมา แล้วหันไปถามถานเหมานสุ่ย

“เกิดอะไรขึ้น?”

สีหน้าของถานเหมานสุ่ยมืดครึ้ม

“จะเกิดอะไรขึ้นได้อีกล่ะ? พวกนักเลงเจ้าถิ่นที่มาหาเรื่องแย่งงานก่อสร้างไง นายรู้จักไหม?”

“คุ้น ๆ อยู่นะ เหมือนเป็นพวกนักเลงแถวตลาด ชื่ออะไรนะ…สิบสามอินทรี เห็นว่ามีเส้นสายอยู่ในตลาด”

ในฐานะคนขับรถบรรทุก เฉินเสี่ยวโปคลุกคลีกับคนหลายระดับมาพอสมควร เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนยื่นหัวออกไปบอกชื่อคนที่พอจะใช้ข่มอีกฝ่ายได้

“พี่ชาย นี่รถของเถ้าแก่หลิวอู่จากโรงทรายนะ ขอผมออกไปก่อนได้ไหม?”

“หลิวอู่เหรอ?”

เจียงผิงไม่ได้เกรงกลัวมากนัก

“ฉันไม่สน! ไซต์ก่อสร้างนี้ยังติดเงินฉันอยู่! ตราบใดที่ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ ก็ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามารับงานที่นี่ทั้งนั้น!”

“ไอ้เวรเอ๊ย…”

เฉินเสี่ยวโปสบถเบา ๆ ก่อนตะโกนออกไปนอกหน้าต่าง

“ถ้ายังไม่หลบ ผมจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!”

พูดจบเขาก็เปิดประตูรถ เตรียมลงไปคุยให้รู้เรื่อง

หากเป็นเรื่องทั่วไป เขาคงไม่คิดหาเรื่องพวกนักเลง แต่ครั้งนี้เป็นงานที่เพิ่งตกลงกันได้หมาด ๆ! จะให้เขาไม่รับงานก็เลิกรับง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?

ทว่าถานเหมานสุ่ยรีบดึงเฉินเสี่ยวโปเอาไว้

“ไม่ต้องลงไปแล้ว ไม่ต้องลงไป!”

จากนั้นเขาก็ยื่นหัวออกไปตะโกนบอกคนด้านนอก

“หลบให้พวกเราก่อนสิ พวกเราไม่เข้ามาแล้ว แบบนี้พอใจหรือยัง?”

เจียงผิงเห็นถานเหมานสุ่ยเป็นคนพูดก็หัวเราะออกมา กอดอกแล้วพูดว่า

“แล้วเจ้านายตัวเล็กของพวกแกอยู่ไหนล่ะ? คราวก่อนยังวางท่ากร่างอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ฝากบอกมันไว้ด้วย ระวังตัวให้ดี ถนนตอนกลางคืนลื่นนะ”

“ระวังบ้านแกสิ!”

เฉินเสี่ยวโปทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากระโดดลงจากรถแล้วด่า

“บอกให้หลบไง ได้ยินไหม?”

“ฟิ้ว”

เจียงผิงเป่าปากด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

ชายสองคนที่อยู่ข้าง ๆ รีบพุ่งออกไปทันที คนหนึ่งยกเท้าถีบเฉินเสี่ยวโปคนละที เตะเข้าใส่เขาพร้อมกัน

“ปัง!”

เฉินเสี่ยวโปกันเท้าข้างหนึ่งไว้ได้ แต่กันอีกข้างไม่ทัน ถูกถีบจนตัวกระแทกไปติดข้างประตูรถ ความเจ็บทำให้เขาเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม

“ไอ้ห่าเอ๊ย!”

……

ตอนที่เฉินเสวียปิงได้รับโทรศัพท์ ฟ้าก็มืดแล้ว

เสียงของถานเหมานสุ่ยที่ดังมาตามสายเต็มไปด้วยความคับแค้น

“โดนกระทืบ! ฉันก็โดนกระทืบเหมือนกัน! ตอนนี้พวกเราอยู่ที่สถานีตำรวจ! ไอ้เด็กสองคนที่ลงมือถูกจับไปขังแล้ว แต่พวกมันบอกว่าเป็นคนลงมือกันเอง คนอื่น ๆ หนีไปหมด! ไอ้เจียงนั่นก็หนีไปแล้ว!”

เฉินเสวียปิงถือโทรศัพท์ยืนอยู่หน้าบ้าน สีหน้ามืดมน

“ฉันไม่ได้บอกเหรอว่าแค่ลองเชิงแล้วก็ถอย? เขาลงมือทำร้ายนายเลยเหรอ?”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเฉินเสี่ยวโปคิดอะไรอยู่ ดันจะลงจากรถไปด่ากับเขาสองคำให้ได้ โอ๊ย! ไม่พูดแล้ว เขาโดนหนักที่สุด!”

กรามทั้งสองข้างของเฉินเสวียปิงขยับเล็กน้อย

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงพูดว่า

“บอกพี่สาวอู๋ด้วยว่าไม่ต้องไปสำนักงานรับเรื่องร้องเรียนแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปถึง”

“สำนักงานรับเรื่องร้องเรียน? นายจะให้เธอไปที่นั่นทำไม? ตอนนี้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้แล้ว ยังจับตัวไอ้เจียงนั่นไม่ได้เลย! ไอ้เวรนั่นมีเส้นสายในตลาด!”

“ถ้าอย่างนั้นก็ถอนรากเส้นสายของมันออกมาให้หมดสิ! แม่งเอ๊ย!”

เฉินเสวียปิงสบถจบก็วางสาย

เดิมทีวันนี้เขาตั้งใจมาลองเชิงว่าเจียงผิงเป็นคนสั่งให้ขวางถนนหรือไม่ เพราะหลายวันที่ผ่านมาทุกอย่างดูสงบเรียบร้อยดี

เขาวางแผนจะล่อให้เจียงผิงสั่งคนมาขวางถนนก่อน จากนั้นพาหัวหน้าฝ่ายหวงไปถ่ายรูปเก็บหลักฐานว่าเจียงผิงขวางถนนโดยไม่มีใครเข้ามาจัดการ ให้ได้ร่องรอยและหลักฐานเพิ่มอีกสักหน่อย แล้วค่อยให้อู๋จิ่วหงไปโวยวายที่สำนักงานรับเรื่องร้องเรียน พร้อมบอกว่ามีนักข่าวจากในเมืองมาสัมภาษณ์เรื่องถนน

เมื่อสำนักงานรับเรื่องร้องเรียนรู้เรื่อง แม้ผู้นำระดับอำเภออาจยังไม่รู้ แต่ทางตลาดต้องรู้แน่นอน พวกเขาจะจัดการเจียงผิง และย่อมต้องเป็นฝ่ายเข้ามาคุยเรื่องซ่อมถนนเอง จากนั้นให้หัวหน้าฝ่ายหวงเตือนพวกเขาอีกสองสามคำว่า ต่อไปจะติดตามมาทำข่าว เขาก็จะบรรลุเป้าหมาย

แผนการของเขารัดกุม พยายามทำผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุดโดยไม่ล่วงเกินใครโดยใช่เหตุ คิดหาทางแก้ปัญหาด้วยต้นทุนต่ำที่สุดอยู่เสมอ

แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับรู้สึกว่าความเป็นผู้ใหญ่ที่รอบคอบเช่นนี้กำลังทำให้ในใจมีบางอย่างอัดอั้น

อาจารย์กัว ผู้จัดการเหริน นักข่าวหวง…ยุคสมัยนี้ดูเหมือนจะมีผู้คนตรงไปตรงมาอยู่ไม่น้อย พวกเขาทำสิ่งที่ตัวเองชอบ ดื่มเหล้า ทำโครงการ ช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก โดยไม่คิดถึงผลลัพธ์หรือราคาที่ต้องจ่าย แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ได้ใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง

นับตั้งแต่ย้อนกลับมาเกิดใหม่ เฉินเสวียปิงรู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างอัดอั้น เขาไม่ได้มีความสุขอย่างที่คนควรจะรู้สึกเมื่อได้กลับมาเกิดใหม่เลย

หรือเป็นเพราะเขาระมัดระวังตัวมากเกินไป จนชีวิตขาดความสะใจ?

เฉินเสวียปิงเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน พยายามค้นหาดาวตกดวงนั้นที่ส่งเขากลับมา

การได้กลับมาเริ่มต้นชีวิตวัยหนุ่มอีกครั้งเป็นโอกาสล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง หากช่วงเวลายี่สิบปีที่เขาควบคุมได้ด้วยตัวเองต้องผ่านไปเช่นนี้ เมื่อถึงปี 2024 อีกครั้ง ต่อให้มีทั้งชื่อเสียง เงินทอง และมิตรสหายอยู่ทั่วทุกวงการ เขาก็คงเต็มไปด้วยความเสียดายอย่างแน่นอน

ตอนอายุสิบแปด ตัวเขาในตอนนี้ควรทำอะไรสักอย่างกันแน่?

คงต้องเป็นเฮียปิงผู้ยิ่งใหญ่และโคตรเท่กระมัง

เฉินเสวียปิงไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินออกไปตามถนนด้านนอก จากนั้นค่อย ๆ ลดมือลงล้วงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะดึงมือออกมายกขึ้นเกาหลังศีรษะตัวเอง แล้วเผยรอยยิ้มบาง ๆ

เขาลืมปี 2024 ไปชั่วขณะ ลืมยี่สิบปีที่ผ่านมา และค่อย ๆ หลอมรวมตัวเองเข้ากับยุคสมัยนี้

ปี 2004

ไม่สิ ตอนนี้ปี 2005 แล้วต่างหาก

เวลาช่างกระชั้นเหลือเกิน

……

วันรุ่งขึ้น รถตู้สีขาวคันหนึ่งออกเดินทางในช่วงบ่าย และแล่นเข้ามาถึงตลาดตอนฟ้ามืด

มีทั้งคนขับ ช่างภาพ และหัวหน้าฝ่ายหวงที่เป็นนักข่าว

การออกไปทำข่าวของสำนักข่าวตามปกติไม่จำเป็นต้องจัดทีมใหญ่ถึงสามคน แต่หัวหน้าฝ่ายหวงรู้ว่านี่เป็นการลงพื้นที่ที่มีคุณค่า จึงชวนคนรู้จักมาด้วยทั้งหมด

ตลอดทางเฉินเสวียปิงเอาแต่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง จนกระทั่งตอนนี้จึงได้สติกลับมา เขาหยิบซองจดหมายสามซองออกมาจากกระเป๋าถือใบใหม่ แล้วใส่เงินต่อหน้าหัวหน้าฝ่ายหวง ซองหนึ่งใส่ห้าร้อย ซองหนึ่งใส่หนึ่งพัน และอีกซองใส่สองพัน

เขายื่นซองห้าร้อยให้คนขับ ส่งซองหนึ่งพันให้ช่างภาพ และยัดซองสองพันใส่มือหัวหน้าฝ่ายหวง

หัวหน้าฝ่ายหวงกับช่างภาพต่างก็ชะงักไปทั้งคู่ ตอนที่เฉินเสวียปิงใส่ซองแล้วยื่นให้ทีละคน หัวหน้าฝ่ายหวงถึงได้เริ่มปฏิเสธ

“เอ๊ะ? เอ๊ะ? คุณเฉิน นี่มัน…”

คนขับกำลังขับรถอยู่ จึงยังไม่ได้หยิบซองที่ถูกโยนมาเปิดดู ส่วนช่างภาพก็โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

“รับไว้เถอะ ค่าเดินทาง ไม่ผิดกฎหมายหรอก”

ประโยคเดียวของเฉินเสวียปิงทำให้หัวหน้าฝ่ายหวงยอมรับอย่างว่าง่าย รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสขึ้นกว่าเดิม เขาหันไปพูดกับคนขับและช่างภาพว่า

“คุณเฉินมีน้ำใจ ทุกคนก็เหนื่อยกันมามาก รับไว้เถอะ รับไว้”

เมื่อทุกคนรับเงินกันหมดแล้ว ช่างภาพก็ยิ้มกว้าง ยื่นบุหรี่ให้เฉินเสวียปิงหนึ่งมวน แถมยังจุดไฟให้เขาด้วย

เฉินเสวียปิงรับมา เปิดหน้าต่างรถแล้วสูบไปหนึ่งคำ

หัวหน้าฝ่ายหวงแอบดีใจที่การเดินทางครั้งนี้ทำเงินได้ถึงห้าพัน ทุกคนยังได้รับค่าเดินทางกันถ้วนหน้า เขาจึงพูดอย่างเปิดเผยมากขึ้น

“คุณเฉิน คุณเตรียมจะคุยกับพวกเขายังไง?”

เฉินเสวียปิงพ่นควันออกมาแล้วพูดว่า

“เดิมทีผมกะว่าจะให้พวกคุณอยู่ต่ออีกสองวัน พาไปกินปลา ชมวิว แล้วก็ยื้อเวลากับพวกเขาอีกสักสองวัน แต่รองนายกเทศมนตรีคนนั้นมีหลานชายอยู่คนหนึ่ง ซึ่งทำตัวไร้กฎหมายไร้ขื่อเกินไปหน่อย หัวหน้าฝ่ายหวง ผมว่าคราวนี้คุณรายงานไปตามความจริงเลยดีไหม? เรื่องกำหนดการผมรอได้ จะจัดคิวเมื่อไหร่ก็แล้วแต่พวกคุณ ช้าหน่อยไม่เป็นไร”

“หลานชายเหรอ?”

หัวหน้าฝ่ายหวงขมวดคิ้ว

เฉินเสวียปิงพยักหน้าไปทางถนนเบื้องหน้า

“อีกเดี๋ยวคุณก็ได้เจอ ตอนนี้กำลังขวางถนนอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน”

หัวหน้าฝ่ายหวงพบเจอเรื่องราวมามากมาย ไม่จำเป็นต้องให้เฉินเสวียปิงอธิบายเพิ่มเติม เพียงฟังไม่กี่ประโยคก็พอจะคาดเดาเรื่องราวได้เอง ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า

“รายงานข่าวไม่ใช่เรื่องยากหรอก แต่คุณยังทำงานก่อสร้างอยู่ที่นี่ ไม่กลัวจะล่วงเกินคนหรือ?”

เฉินเสวียปิงยิ้มอย่างไม่ยี่หระ

“ลุยให้สุดก็พอ”

(จบบท)