บทที่ 53 นกยูงเสวียนอู่

ไป๋ซีเชิดอกเชิดหน้าพูดว่า “นายก็แค่อิจฉาที่ฉันกระตือรือร้นและเป็นฝ่ายรุก เลยแย่งตำแหน่งของนายไป ก็แหงล่ะ เพราะนายยังห่างชั้นจากฉันเกินไป”

ฉงเจินรู้สึกทันทีว่าข้าวในชามไม่อร่อยแล้ว เขาหันไปมองหลิงเฉิงเอินที่ยังกินข้าวอย่างใจเย็น “เขาเป็นแบบนี้แล้ว เธอไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ?”

“สิ่งที่ฉันพูดสำคัญด้วยเหรอ? พวกนายสองคนค่อย ๆ ทะเลาะกันไป กินข้าวเสร็จแล้วถ้ายังเถียงกันไม่สะใจ คืนนี้จะนั่งคุยกันทั้งคืน หรือออกไปหาที่สู้กันสักยกก็ได้”

“แต่เมื่อพิจารณาว่านายมีพลังพิเศษแค่ระดับหก มีโอกาสสูงที่จะโดนเขาถล่มอยู่ฝ่ายเดียว เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้เช้าฉันคงต้องไปเก็บศพให้นาย”

ไป๋ซียิ้มอย่างได้ใจใส่ฉงเจินทันที “อ่อนก็ฝึกให้มากหน่อย”

ฉงเจินหน้าหงิกจนแทบกินข้าวต่อไม่ลง

แน่นอนว่าหลิงเฉิงเอินก็ไม่ตามใจไป๋ซีเช่นกัน นางหันไปปรายตามองเขาอย่างเย็นชา “ถ้าต่อไปนายยังอยากมากินข้าวฟรี ฉันแนะนำให้นายควบคุมปากตัวเองไว้หน่อย ถือชามขึ้นมาก็กินข้าว วางชามลงก็ด่าคนทำกับข้าว แบบนี้ไม่ค่อยมีน้ำใจเลยนะ คราวหน้าถ้าเขาแอบถ่มน้ำลายลงชามนาย หวังว่าสภาพจิตใจนายจะไม่พังก่อน...”

ดวงตาของฉงเจินเป็นประกายขึ้นทันที เขาหันไปมองหลิงเฉิงเอิน “ความคิดดีนี่! คราวหน้าถ้าใครทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันจะถ่มน้ำลายกับแคะขี้มูกใส่ชามเขา...”

“???” รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋ซีแข็งค้างทันที เขามองหลิงเฉิงเอินอย่างตกตะลึง นางลงโทษพวกเขาคนละห้าสิบไม้เท่ากันชัด ๆ

อวี๋เส่าเฉิน หลิงเซียว รวมถึงหลิงเสี่ยวซีที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวมาตลอด ต่างชะงักมือที่ถือชามอยู่ในเวลานี้ พวกเขามองฉงเจินที่เริ่มตื่นเต้นอย่างเงียบงัน ก่อนก้มมองชามในมือตนเอง อารมณ์พลันหนักอึ้งขึ้นมา

มื้อกลางวันนี้ยังจะกินต่อได้ไหม?

พวกเขาสามคนแยกไปนั่งอีกโต๊ะไม่ได้หรือ?

อวี๋เส่าเฉินประคองชามไว้แล้วถอนหายใจเบา ๆ เขาสบตากับหลิงเซียว ก่อนคีบผักใส่ชามเงียบ ๆ ยกจานเนื้อย่างตรงหน้าขึ้นแล้วลุกยืน “ฉันจะไปกินข้าวเป็นเพื่อนซูเหวยฮว่า แล้วเดี๋ยวจะแวะไปป้อนข้าวเขาด้วย”

หลิงเซียวมองแผ่นหลังของอวี๋เส่าเฉินที่หนีไปอย่างเด็ดขาด เขาใช้มีดกระดูกเฉือนเนื้อขาหลังชิ้นหนึ่งออก ยกตาขึ้นมองทั้งสามคนฝั่งตรงข้าม “พวกนายจะกินไหม? ถ้าไม่กินฉันจะเอาไปให้ลูกสัตว์ในเผ่าที่ไม่มีพ่อแม่แล้วนะ!”

ไป๋ซีกับฉงเจินพักรบชั่วคราว หลิงเฉิงเอินมองทั้งสองที่สงบลงแล้ว พลันถอนหายใจอย่างโล่งอกเบา ๆ ในจุดที่พวกเขาไม่ทันสังเกต

ผู้ชายนี่ช่างยุ่งยากจริง ๆ

คนสองคนนี้ไม่มีความสัมพันธ์ที่เป็นรูปธรรมกับนางเลยด้วยซ้ำ ยังทะเลาะกันจนแทบไม่จบสิ้นเพียงเพราะปะทะคารมชั่วคราว ต่อไปหากนางรวบรวมสามีสัตว์ได้ครบทีมฟุตบอลตามที่หลิงเซียววางแผนไว้จริง ๆ ชีวิตคงครึกครื้นพอ ๆ กับผู้ดูแลสวนสัตว์แน่

หลิงเฉิงเอินกินมื้อกลางวันจนหมดอย่างรวดเร็ว ลุกขึ้นก่อนที่ฉงเจินกับไป๋ซีจะทันอ้าปาก ก่อนออกไปนางหันกลับมาเตือนว่า “บ่ายนี้พวกนายสองคนต้องพาคนในเผ่าไปพรวนดิน แล้วก็ขุดมันฝรั่งพวกนั้นออกมาก่อน แต่อย่าเพิ่งปลูกลงไป ให้เอามันฝรั่งที่ขุดได้ทั้งหมดกลับมาก่อน”

“ขี้เถ้าจากฟืนและหญ้าที่เผาทำอาหารช่วงนี้ ฉันกองไว้ใต้ต้นไม้หมดแล้ว แต่ปริมาณขี้เถ้ายังไม่พอ เพราะฉะนั้นตอนพวกนายจัดการพื้นที่ ให้กองวัชพืชที่ขุดขึ้นมาไว้ด้วยกัน ตากจนเกือบแห้งแล้วก็เผาให้เป็นขี้เถ้า อีกสองวันตอนเริ่มปลูกจริงจะได้ใช้”

“ตอนจุดไฟเผาหญ้าแห้ง จำไว้ว่าต้องเลือกที่โล่ง ๆ แล้วจัดการต้นหญ้าและพุ่มไม้รอบข้างให้หมดก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้ไฟจากหญ้าแห้งลุกลามจนควบคุมไม่ได้ แล้วสุดท้ายกลายเป็นไฟป่า”

“ที่ฉันพูดมา จำได้ไหม?” หลิงเฉิงเอินมองทั้งสอง

ไป๋ซีพยักหน้า “เรื่องไฟไหม้ เธอไม่ต้องกังวลเลย เผ่าของเรามีมนุษย์สัตว์พลังธาตุน้ำอยู่เยอะ”

หลิงเฉิงเอินถอนหายใจ “แต่ความเสี่ยงที่หลีกเลี่ยงได้ตั้งแต่แรกด้วยสัญชาตญาณแบบนี้ เตรียมป้องกันให้พร้อมตั้งแต่ต้นไม่ดีกว่าเหรอ? การใช้พลังพิเศษของคนจำนวนมากจนหมด จะง่ายกว่าการเคลียร์พื้นที่โล่งสักแห่งหรือ?”

ไป๋ซี “ที่เธอพูดมีเหตุผล ฉันจะระวัง”

เมื่อฉงเจินเห็นสายตาของหลิงเฉิงเอินจับอยู่ที่ตน เขาก็นั่งหลังตรงทันทีและตอบอย่างจริงจัง “ฉันก็ไม่มีปัญหา”

“ไม่มีปัญหาก็กินข้าวเร็วเข้า กินเสร็จอย่าลืมล้างชามตะเกียบ พักสักหน่อยแล้วไปทำงาน พยายามปลูกมันฝรั่งทั้งหมดให้เสร็จก่อนฝนจะตกในเดือนนี้”

หลิงเฉิงเอินจัดตารางงานต่อจากนี้ให้พวกเขาเรียบร้อย

“ช่วงนี้ฝนจะตกเหรอ?” ไป๋ซีถามอย่างสงสัย

หลิงเฉิงเอินตอบอย่างมั่นใจ “ตกแน่นอน”

ระบบมีฟังก์ชันพยากรณ์อากาศติดมาด้วย แม่นยำกว่าการพยากรณ์อากาศก่อนวันสิ้นโลกเสียอีก เรื่องนี้ผ่านการพิสูจน์จากประสบการณ์หลายปีของนางมาแล้ว

แม้หลิงเฉิงเอินจะบ่นเกี่ยวกับระบบรักษาความปลอดภัยความรักอันไร้ประโยชน์นี้อยู่มาก แต่ฟังก์ชันเล็ก ๆ เหล่านี้ของระบบกลับแม่นยำดีจริง ๆ

หลังพาเปาเปาล่าเสร็จในช่วงเช้า นางก็ตรวจดูพยากรณ์อากาศของสัปดาห์ถัดไปแล้ว

อีกสี่วันคืนจะมีฝนตกปรอย ๆ หลังจากนั้นโดยพื้นฐานจะเป็นวันที่มีเมฆมากและฝนตกเป็นช่วง ๆ ต่อเนื่องตลอดทั้งสัปดาห์

นี่คือเหตุผลแท้จริงที่นางต้องสร้างเพิงพัก

การปลูกมันฝรั่งยิ่งเป็นเรื่องสำคัญอันดับแรก ต้องทำให้เสร็จก่อนฝนจะมา

หลังพูดจบ หลิงเฉิงเอินมองหลิงเสี่ยวซีที่ไม่ส่งเสียงเลยตลอดมื้อกลางวันวันนี้ นางรู้สึกอยู่เสมอว่าเด็กคนนี้เงียบผิดปกติทั้งมื้อ คงไปก่อเรื่องอะไรมาอีกแน่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำอะไรลงไป

“หลิงเสี่ยวซี”

หลิงเสี่ยวซีถูกเรียกชื่อกะทันหัน จึงนั่งตัวตรงทันที นางประคองชามข้าวไว้แล้วมองตอบด้วยดวงตากลมโตไร้เดียงสา “อะไรเหรอ?”

“สองวันนี้ไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีอะไรใช่ไหม?”

หลิงเสี่ยวซีกะพริบตา แล้วส่ายหน้า “ไม่มีนะ ฉันเป็นเด็กดี”

หลิงเฉิงเอินเพียงมองนางเงียบ ๆ “...” ความรู้สึกผิดของเธอล้นออกมาขนาดนี้ รู้ตัวไหม?

หลิงเสี่ยวซีทนแรงกดดันจากหลิงเฉิงเอินไม่ไหว ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเบนสายตาไปเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบา “เช้านี้ฉันแบกหม้อออกไป แล้วเอาไข่จากข่งหมิงหมิงมาสองสามฟองเพื่อทำอาหาร...”

หลิงเฉิงเอินกอดอก “แล้วไงต่อ?”

“ตอนก่อไฟฉันไม่ทันระวัง เลยเผาหางเขาติดไฟโดยไม่ตั้งใจ” หลิงเสี่ยวซีวางชามในมือลงเอง ยกมือขวาขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ วันนี้เขาอยากอวดขนหางที่เพิ่งงอกออกมาอยู่ตลอด เลยไม่ได้เก็บกลับตอนทำอาหาร... แล้วไม่รู้ยังไงมันถึงติดไฟ”

ไป๋ซีกับฉงเจินหันมองหลิงเสี่ยวซีที่ยืนรับผิดพร้อมกัน เด็กคนนี้กล้าจริง ๆ นะ เผาหางคนอื่นแล้วเก็บเงียบมาจนถึงตอนนี้ ถูกถามถึงยอมพูดออกมา

หลิงเฉิงเอินรู้สึกมืดไปหมดต่อหน้าต่อตา นางยกมือกุมหน้าผาก “ขอโทษเขาหรือยัง?”

“ฉันยังไม่ทันได้ขอโทษ เขาก็ร้องไห้แล้ววิ่งหนีไป”

หลิงเซียวพลันตระหนักว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “เธอไม่ได้ช่วยดับไฟเหรอ?”

“ฉันช่วยแล้ว” หลิงเสี่ยวซีเม้มปาก “ฉันแบกเขาวิ่งไปที่ลำธาร แล้วกดเขาลงในน้ำ ไฟบนหางเขาถึงดับ แต่พอเขาปีนขึ้นมาจากน้ำก็จิกฉัน ฉันเลยลงมือชกเขาไปหนึ่งยก”

หลิงเฉิงเอินมองหลิงเสี่ยวซีที่แม้ไร้เหตุผลแต่ยังพูดอย่างมั่นใจ นิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนพูดกับหลิงเซียวที่นั่งข้างกันว่า “อาฝู่ ท่านสอนเหตุผลให้นางเถอะ”

“ตอนจะไปขอโทษถึงบ้าน อย่าลืมเอาของขวัญไปด้วย”

ไป๋ซีมองแผ่นหลังของหลิงเฉิงเอินที่เดินจากไป เขายกมือแตะท้ายทอยของเจ้าลูกเสือน้อย “ฉันจำได้ว่าคนแซ่ข่งในเผ่าพวกเธอ มีแค่ลูกนกยูงเสวียนอู่ตัวเดียวใช่ไหม? แถมยังเป็นลูกสัตว์เร่ร่อนด้วย”

หลิงเสี่ยวซีพยักหน้า “ก็คือเขานั่นแหละ เขาชื่อข่งหมิงหมิง”

ไป๋ซีเตือนด้วยความหวังดี “เธอรู้ไหมว่าขนหางมีความหมายอย่างไรต่อเผ่านกยูงที่รักความงามสุดขีด?”

หลิงเสี่ยวซีไม่ค่อยเข้าใจ จึงส่ายหน้าทันที

“ชนเผ่านี้เห็นความงามสำคัญกว่าชีวิตเสียอีก และนกยูงจะมีช่วงผลัดขนเพียงปีละครั้ง ราวเดือนกันยายนของทุกปีถึงเดือนมีนาคมปีถัดไป ซึ่งเป็นช่วงที่ขนร่วงและงอกใหม่”

“ตอนนี้เดือนมีนาคมเพิ่งผ่านไป นั่นหมายความว่าขนหางของเขาเพิ่งงอกออกมา เธอเผาหางเขาแล้ว อย่างน้อยเขาต้องหัวล้านขนนกอยู่แปดเก้าเดือนกว่าจะผ่านช่วงน่าอายนี้ไปได้”

“ที่เขาไม่ได้จุดไฟเผาหางเธอทันที ฉันยังรู้สึกว่าเด็กคนนั้นมีมารยาทดีเกินไปแล้ว”

หลิงเซียวถอนหายใจยาว ปวดหัวอย่างยิ่ง “ไม่ใช่แค่นั้นนะ! เขาเป็นนกยูงเสวียนอู่ เป็นชนิดที่รักสวยรักงามที่สุดในหมู่มนุษย์สัตว์เผ่านกยูง โดยเฉพาะเพศผู้ ความยึดติดในความงามของพวกเขาแทบจะบ้าคลั่ง”

เผ่านกยูงไม่ใช่สายพันธุ์พื้นเมืองของทุ่งรกร้างเหนือ ชนเผ่านี้กลัวความหนาวมาก ดังนั้นโดยพื้นฐานจึงอาศัยอยู่เพียงฝั่งทุ่งรกร้างใต้ ตลอดทั้งปีที่ทุ่งรกร้างเหนือแทบไม่อาจเห็นมนุษย์สัตว์เผ่านกยูงแม้แต่ตัวเดียว

ตอนหลิงเซียวเก็บลูกนกยูงเสวียนอู่เร่ร่อนอย่างข่งหมิงหมิงได้บนทุ่งหญ้าเมื่อปีก่อน เขายังรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก

เดิมทีเขาคิดว่านครราชาสัตว์ทางใต้เนรเทศมนุษย์สัตว์เผ่านกยูงกลุ่มหนึ่งมาอีกแล้ว แต่หลังสอบถามไปทั่ว กลับพบว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมาไม่มีเผ่านกยูงใดถูกเนรเทศมา

เผ่านกยูงผลึกหิมะที่ถูกเนรเทศมายังทุ่งรกร้างเหนือเมื่อสิบห้าปีก่อน ถูกเรียกตัวกลับไปยังทุ่งรกร้างใต้ในปีที่สามหลังการเนรเทศ

ว่ากันว่าเผ่านกยูงผลึกหิมะที่ถูกเนรเทศนั้นเป็นทายาทของเจ้าเมืองเฟิงอู้ เมืองใหญ่อันดับสามของทุ่งรกร้างใต้ แต่เพราะพ่ายแพ้ในการแย่งชิงตำแหน่งเจ้าแห่งเฟิงอู้ อีกทั้งยังล่วงเกินราชวงศ์แห่งนครราชาสัตว์ในเวลานั้น จึงถูกขับไล่มายังทุ่งรกร้างเหนือ

แต่เจ้าแห่งเฟิงอู้คนใหม่กลับเสียชีวิตอย่างไม่คาดคิดในปีที่สาม แม้แต่ทายาทของเขาก็ตายบ้าง พิการบ้าง ดังนั้นเฟิงอู้จึงต้องการเจ้าเมืองคนใหม่ที่มีความสามารถ

เผ่านกยูงผลึกหิมะที่พ่ายแพ้อย่างน่าเสียดายในปีนั้น จึงถูกพากลับไปเช่นนี้ ราชวงศ์มอบฐานันดรขุนนางให้พวกเขา ทั้งสองฝ่ายเปลี่ยนความขัดแย้งเป็นมิตรภาพเพียงภายนอก

ที่มาของนกยูงเสวียนอู่อย่างข่งหมิงหมิงยังเป็นปริศนา อีกทั้งเขายังอายุน้อยเกินไป จึงไม่รู้กระบวนการที่ตนมาถึงทุ่งรกร้างเหนืออย่างชัดเจน ดังนั้นตอนหลิงเซียวต้องการพาเขากลับไปยังเผ่าป่าหิน เขาจึงตกลงโดยแทบไม่ลังเล

หลิงเซียวประทับใจลูกสัตว์เร่ร่อนที่เพิ่งมาอยู่ในเผ่าได้ไม่ถึงปีตัวนี้อย่างมาก เพราะเขาเป็นนกยูงเสวียนอู่ที่หายากยิ่งกว่านกยูงผลึกหิมะ

นกยูงเสวียนอู่มีสีดำทั้งตัว มีเพียงเมื่อโตเต็มวัยและเข้าสู่ช่วงสืบพันธุ์เท่านั้น ที่ปลายสุดของหางจะปรากฏขนสีขาวอยู่บ้าง

นกยูงเสวียนอู่ในร่างสัตว์ดูสูงศักดิ์และลึกลับอย่างยิ่ง พลังการต่อสู้ก็แข็งแกร่งเกินธรรมดา

ยิ่งไปกว่านั้น นกยูงยังมีรูปลักษณ์คล้ายตันเฟิ่งในตำนานที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ดังนั้นเผ่านกยูงในทุ่งรกร้างใต้จึงเป็นชนชั้นสูงกันโดยพื้นฐาน

นกยูงเสวียนอู่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เป็นของล้ำค่าในหมู่ชนชั้นสูง

ว่ากันว่าเผ่านกยูงเสวียนอู่จะปลุกพลังพิเศษได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ และยังจะปลุกพรสวรรค์ร่วมกำเนิดบางอย่างด้วย

แต่หลิงเซียวเคยเห็นนกยูงเสวียนอู่เพียงข่งหมิงหมิงตัวเดียว ลูกสัตว์ตัวนี้ยังห่างไกลจากวัยโตเต็มที่มาก ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าคำเล่าลือนี้จริงหรือไม่

ภายใต้การอธิบายของหลิงเซียวและไป๋ซี หลิงเสี่ยวซีจึงตระหนักในที่สุดว่าตนเองดูเหมือนจะล่วงเกินสหายจริง ๆ นางแตะปลายจมูกอย่างกระอักกระอ่วน “งั้นบ่ายนี้ฉันจะไปขอโทษเขา ต่อให้เขาตีฉัน ฉันก็จะไม่สู้กลับ”

หลิงเซียว “ฉันจะไปกับเธอ”

หลิงเสี่ยวซีส่ายหน้า “ไม่ต้อง สัตว์ตัวหนึ่งก่อเรื่อง สัตว์ตัวนั้นก็ต้องรับผิดชอบเอง ฉันทำได้”

หลิงเสี่ยวซีไม่กินข้าวต่อแล้ว นางล้างชามใบหนึ่งให้สะอาด แบ่งเนื้อผัดหั่นชิ้นกับเนื้อย่างในกะละมังออกมาบางส่วน “นี่คือส่วนของฉันตามปกติ ไม่ได้แย่งส่วนของพวกท่านนะ ฉันจะเอาไปให้เขาเป็นของขวัญขอโทษ”

หลิงเฉิงเอินวางชามที่ล้างสะอาดแล้วไว้บนโต๊ะด้านข้าง ตักไข่หลายฟองที่แช่อยู่ในน้ำเย็นจากหม้อหินออกมา แล้วใส่รวมลงในชามของหลิงเสี่ยวซี “เอาไปด้วย ตอนยอมรับผิดให้มีท่าทีดีกว่านี้ ไม่อย่างนั้นต่อไปลูกสัตว์ในเผ่าจะไม่มีใครกล้าเล่นกับเธอแล้ว”

หลิงเสี่ยวซีพยักหน้า “ฉันรู้แล้ว”

เมื่อหลิงเฉิงเอินเห็นนางเตรียมจะวิ่งออกไปไกล ก็หยิบไข่อีกสองฟองยัดใส่ถุงเล็กตรงเอวของนาง “สองฟองนี้เธอกินเอง ไม่อย่างนั้นก่อนถึงมื้อเย็นเธอก็หิวแล้ว”

ดวงตาของหลิงเสี่ยวซีเอ่อคลอด้วยน้ำตาในทันที นางยื่นมือกอดเอวของหลิงเฉิงเอิน ใช้หัวฟู ๆ ถูหน้าท้องนาง “พี่ใหญ่ แน่นอนว่าพี่ดีกับฉันที่สุด”

“ถ้าเธอยังเอาอุ้งเท้ามัน ๆ มาถูฉันอีก ลองดูสิ!” หลิงเฉิงเอินจับมือมันเยิ้มของนางออก แล้วผลักนางออกไปอย่างรังเกียจ “รีบไปได้แล้ว บ่ายนี้จำไว้ว่าต้องไปเก็บฟืนให้มากหน่อย อีกไม่กี่วันฝนตกแล้วจะเก็บยาก”

……

เนื่องจากข่งหมิงหมิงเป็นลูกสัตว์เร่ร่อนที่เผ่ารับเลี้ยงไว้ เขาจึงอาศัยอยู่ในเขตใจกลางของเผ่าป่าหิน ที่นี่คือเขตรับเลี้ยงลูกสัตว์เร่ร่อนซึ่งหลิงเซียววางแผนไว้แต่แรก

ปัจจุบันเผ่าป่าหินรับเลี้ยงลูกสัตว์เร่ร่อนอยู่ยี่สิบเจ็ดตัว

เผ่าจัดให้มนุษย์สัตว์เพศเมียสามคน และมนุษย์สัตว์เพศผู้ตัวเล็กหนึ่งคน ผลัดกันดูแลลูกสัตว์เหล่านี้

หน้าที่หลักของมนุษย์สัตว์เหล่านี้ รวมถึงการแบ่งปันเสบียงอาหารให้ลูกสัตว์ สอนให้พวกเขาดูแลตนเองในการใช้ชีวิต และฝึกทักษะการเอาชีวิตรอดให้ทีละน้อย...

ตอนหลิงเสี่ยวซีถืออาหารวิ่งมาถึงใกล้ศูนย์รับเลี้ยงลูกสัตว์ นางพลันหยุดฝีเท้า มองอาหารหอมกรุ่นในอ้อมแขน แล้วกังวลว่าหากนำเข้าไป ข่งหมิงหมิงอาจไม่ได้กินเลย

นี่คือของขวัญขอโทษที่นางเตรียมไว้ ไม่เหมาะจะแบ่งให้ลูกสัตว์ตัวอื่นในศูนย์รับเลี้ยง

นางยืนคิดอยู่กับที่ครู่หนึ่ง เด็ดใบไม้มาหลายใบปิดชามไว้ แล้วหยิบเนื้อตากแห้งชิ้นหนึ่งออกจากถุงตรงเอว เรียกลูกสัตว์ตัวน้อยที่กำลังเล่นอยู่บนลานโล่งข้างนอกให้ไปเรียกข่งหมิงหมิงออกมา

ลูกแมวป่าขนฟูเงยหน้าคาบเนื้อตากแห้งสีแดงน้ำตาล ใช้ฟันน้ำนมเล็ก ๆ กัดอย่างสุดแรง ดวงตาแมวกลมโตชุ่มน้ำออกแรงไปพร้อมทั้งตัว ดูน่ารักเป็นพิเศษ

หลิงเสี่ยวซีลูบหัวลูกสัตว์น้อย ดึงเนื้อตากแห้งออกจากปากนาง “ไปเรียกคนมาก่อนสิ ฉันจะช่วยฉีกเนื้อตากแห้งเป็นเส้นเล็ก ๆ เดี๋ยวเธอค่อยมาเอา”

“เมี้ยวอ้าว~” ลูกแมวป่าหัวกลมตัวกลมร้องตอบอย่างว่าง่าย ใช้หัวถูเข่าของนาง แล้วเลียจมูกสีชมพู ก่อนหันหลังวิ่งไปยังเพิงหญ้าที่อยู่ไม่ไกล

สภาพที่อยู่อาศัยของเผ่าป่าหินค่อนข้างย่ำแย่ ส่วนใหญ่มักเป็นเพิงที่ใช้ไม้ค้ำขึ้นอย่างลวก ๆ ด้านบนวางแผ่นไม้และใบไม้ใหญ่สีม่วงเทาที่กันน้ำได้ จากนั้นปูหญ้าแห้งเล็กน้อย ด้านบนสุดอย่างมากก็ทับด้วยมอสไลเคนที่ขุดมาจากป่าอีกชั้นหนึ่ง ส่วนที่ตัวบ้านไม่ได้พิงหน้าผาหรือลำต้นไม้ ก็แขวนม่านหญ้าหนัก ๆ ไว้หลายผืน ทุกคนล้วนอยู่กันอย่างพอทนไป

ช่วงฤดูหนาว เพิงเหล่านี้ใช้การไม่ได้ มนุษย์สัตว์ส่วนใหญ่จึงจะไปรวมตัวกันผ่านฤดูหนาวในถ้ำขนาดใหญ่หลายแห่งที่ขุดไว้ใกล้ ๆ

ลูกสัตว์เร่ร่อนเหล่านี้ก็จะย้ายเข้าไปในถ้ำด้วยกัน

หลิงเสี่ยวซีเคยไปยังถ้ำรวมที่เผ่าขุดขึ้นเป็นพิเศษ

ฤดูหนาวในถ้ำมีคนอยู่มาก สภาพจึงย่ำแย่เป็นพิเศษ กลิ่นก็ไม่ดีอย่างยิ่ง แต่เพื่อผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนานและน่ากลัว ทุกคนก็ไม่มีทางเลือกนอกจากอดทนอยู่กันเช่นนี้ปีแล้วปีเล่า

นางนั่งยอง ๆ อยู่ในเงามืด ใช้นิ้วฉีกเนื้อตากแห้งที่ค่อนข้างแข็งเป็นเส้นเล็ก ๆ อย่างช้า ๆ วางเส้นเนื้อตากแห้งไว้บนใบไม้สะอาด รอลูกแมวกับข่งหมิงหมิง

ส่วนบนเสื่อหญ้าของศูนย์รับเลี้ยง ข่งหมิงหมิงกำลังซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนังสัตว์ ร้องไห้โฮไม่หยุด

โมไน ผู้ดูแลใหญ่ของศูนย์รับเลี้ยงลูกสัตว์ที่รู้ความจริงของเรื่องนี้ กำลังย่อตัวข้างที่นอนเล็ก ๆ ของเขาด้วยสีหน้าไร้หนทาง นวดหว่างคิ้วอย่างปวดหัว และอยากหาคนมาช่วยนางเหลือเกิน

เด็กข่งหมิงหมิงคนนี้ร้องไห้เก่งจริง ๆ ตั้งแต่กลับมาจนถึงตอนนี้ร้องมาเกือบสองชั่วโมงสัตว์แล้ว แต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

หัวขนสีทองอ่อนหัวหนึ่งยื่นเข้ามาในเพิงอย่างระมัดระวัง ดวงตาแมวกลมโตมองก้อนที่อยู่ใต้ผ้าห่มหนังสัตว์ และมองโมไนป้าที่กำลังขมวดคิ้วนั่งอยู่ข้าง ๆ ก่อนร้องเรียกอย่างหวานใส

“เมี้ยว~”

โมไนได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมองลูกแมวน้อยอายุไม่ถึงสองขวบในทันที ความกลัดกลุ้มบนใบหน้าหายไปหมดสิ้น นางรีบยกมือกวักเรียก “เจ้าลูกแมว มาหาฉันมีอะไรหรือ?”